Novel & Cerita Letter To Myself

Sa loob at nakalagay ang isang bondpaper na nakalagay ang pangalan ko sa taas at sa baba naman noon ang nilalaman ng letter. Sinimulan ko sa umpisa ang pagbabasa. 'Dear Anak, Kung ngayon ay nababasa mo na ito ay siguro na ako na wala na ako sa mundong iyong ginagalawan. Simula nung mamatay ang tatay mo ay madalas ko na sisihin ang sarili ko dahil alam kong kaya ko pa siyang iligtas. At ngayong wala na ako, alam ko at kilala kita, alam kong sinisisi mo ang sarili mo sa pagkawala ko. Hindi ikaw ang dahilan kung bakit ako nawala. Ginusto ko ito Calli. Ginusto ko ito.

We have a task that we should receive a reply letter from our fathers after giving them our letter. Ginandahan ko iyong letter ko kay Papa. At sinulat ko doon na sana he can spend more time with me than his businesses. I told him how much I love him and how much I miss him always and sana he will make a reply letter for me. I gave it to him after class at hinintay ko talaga siyang makauwi noon kahit gabi na.

Bawat araw na nakikita ko siya ay parang hindi ko na alam kung ano ang tama at mali, at ayokong dumating sa puntong kamuhian ako ng mga taong minahal ako at itinuring akong kapamilya. Kaya isang gabi, habang tahimik ang buong kabahayan, isinulat ko ang aking liham ng pamamaalam. Sinabi kong gusto kong maging independent at hindi umasa sa yaman nila. Sinabi ko din sa sulat ko na huwag na nila akong hanapin dahil hindi rin naman ako sasama kahit pilitin pa nila ako.

May isa pang attachment. Isang sulat. Personal letter mula kay Richard Blackwood. At habang binabasa iyon ni Alexander... Unti-unting nanginig ang kanyang mga kamay. Mahal kong anak, Kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay lumabas na ang mga lihim na matagal kong itinago. Parang huminto ang mundo ko. Dahil nakapangalan iyon sa kanya.

Agad akong umakyat sa kama nang makapa ko ito, nag-aantay sa kung anong maaaring lumabas sa papel. Mapait akong napangiti ng lumitaw sa papel ang hindi ko malilimutang sulat ni Mama. She wrote a letter. It was for me. Dear Anak, If you’re reading this then I guess you already know everything. Or something bad happened to us. Anak, please know that everything me and your father did is for your safety. Tinago namin ito sa’yo kasi hindi pa kami handa. Pero ikaw, you are born ready. Kami ng Daddy mo ang natatakot para sa’yo. I don’t want you to live knowing that nowhere is safe. I want you to live normally like other kids. Pero sadyang may mga bagay talagang hindi mapipigilan. Nevertheless, I kn

pakalma ko sa aking sarili. Iminulat ko ang aking mata, pinaypayan ang sarili. Huminga ako nang malalim at tsaka sinimulang pirmahan ang mga papeles na nakatambak sa aking lamesa. Habang nagpipirma ay hindi mawala sa isipan ko ang huling mensahe ni Kashmiere sa akin.

I think it’s a letter. My heart suddenly thumped. To: Nico Sana maintindihan mo ako. Sana hindi ka magagalit sa akin. Hinihiling ko na sana huwag kang masasaktan pero alam kong imposible iyon kaya gusto kong sabihin sa ‘yo na I’m sorry.

Parang may sariling isipa ng mga daliri ko na mabilis kong binuksan ang mensahe at binasa. "Home safe. Good night, Autumn. Sweet dreams." Ilang simpleng mensahe lamang iyon. Pero pakiramdam ko ay parang may mga paru-parong sabay-sabay na nagliparan sa loob ng aking tiyan. Hindi ko mapigilan ang sariling ngumiti. At sa unang pagkakataon, inamin ko sa aking sarili ang bagay na matagal ko nang tinatakasan. Mukhang delikado na ito. Dahil alam ko, bulls eye..tuluyan na akong nahulog kay Prince.

At hindi ko rin alam, sa bawat kilos ko, tinitingnan niya ang bawat galaw ko, bawat salita ko, at bawat titig ko. Parang may hawak na lihim ang lalaki. Ngunit sa gabing iyon, ang tanging sigurado ako, ako ay buhay. Ako ay malaya. At para sa unang pagkakataon, ako ang nagdidikta ng sarili kong mundo. Sa huling sandali bago lumabas ako sa opisina, nakita ko ang isang maliit na sticky note sa folder. Walang pangalan, walang pirma.

Binuksan ko ang envelope at sa loob naroon ang parehong dasal na isinulat ko sa card para sa nanay niya. Sa likod, nakasulat, “I’m a huge idiot—maybe I need more people than just my mother praying for me. I’m truly sorry for my attitude.” “What do you think?” Tanong niya. “Oh, that’s adorable. Ipagdarasal kita araw-araw,” sabi ko, nakangiti. “Pero alam mo, parang may kakilala akong iba na parehong-pareho ng sulat-kamay mo.”