Light In The Darkness Novels & Stories

‘Thank you for being a strength at my weakest. Muli ay lumitaw ang liwanag na arrow at muling gumuhit ang kahabaan niyon sa sahig na sinundan ko naman. Dinala ako niyon sa hugis parisukat na sahig. Muli ay may mga salita na namang lumabas roon. ‘Thank you for being a light in my darkest life...’

May apoy na gumapang sa kaibuturan ko nang sagutin ko siya without sparing her a glance. Bree didn't see it. But I can't lie to myself. For a split seconds, alam ko kung saglit na nalaglag ang maskara ko. Sa ilang segundo, hinayaan kong bumaba ang pader na matagal nang nakapalibot sa akin. I, Lev Petrov, let my darkness fall. It's untraceable to the human eyes but it's there. I let myself dream and hope.

Mas laong nadagdagan ang kaba at takot ko. Pakiramdam ko’y nanliliit ako sa sarili kong pagkakilala kay Darken. Na minahal ko siya nang hindi man lang alam ang lahat sa kan’ya. Dahan-dahan, sa kabila ng nanginginig na mga tuhod, humakbang ako papasok. Pagkatapak na pagkatapak ko sa loob, sunod-sunod na bumukas ang mga ilaw. Mga sensor lights na unti-unting nagbigay liwanag sa buong kwarto.

Umatras din si Fane, kasabay niya! Ang pilak na ilaw mula sa mga bituin at ang kulay itim na ilaw ay naglaho pagkatapos ng matinding salpukan sa ere. Subalit, ang itim na ilaw ay may taglay na dark energy na hindi maunawaan ng sinuman. Ang enerhiya na ito ay gumapang sa kanyang espada at kaagad na naapektuhan ang kanyang kamay!

Tahimik siyang humawak sa camera ng kanyang phone, para bang gusto niyang kunan ang tanawin, ngunit hindi niya magawang magdesisyon kung alin ang uunahin. Agad siyang nilapitan ni Dark. Hindi siya nagsalita. Sa halip ay lumuhod ito nang bahagya at kinuha ang cellphone mula sa kamay niya, saka ipinakita ang lens sa direksyon ng dagat. Bahagya siyang tumango. Pagkatapos ay nag-sign siya gamit ang kanyang mga kamay. “The light is beautiful." Tiningnan siya ni Dark nang matagal, saka sumagot sa mababang boses, "Yes. But not as beautiful as you."

It's inside the black envelope Sir Lance gave me. Matyaga ko syang inabangan at kahit hanggang sa pag tulog nya ay gagawin ko. Dahil alam ko ang kapalit nito pag pumalpak ako. Pagsapit ng alas dyes ng gabi. Tahimik na ang buong village, may mangilan ngilan na bukas pa rin ang ilaw ngunit ito ay malayo kung saan ang bahay ng senador. Saktong 12:00 AM, Maingat akong umakyat sa bakod kung saan nakapwesto ang cctv at sa likod nito ako dumaan kasabay ng pagkasira ko rito.

Umiling ako habang may tipid na ngiti sa labi. “This only reminds me of life. I love darkness, especially the moon. In darkness, I found the courage to show my real emotions and my weakness. But with the presence of the moon, it reminds me that no matter how dark your world is there's someone out there who will give it light. It symbolizes hope for me.” Napatitig ako sa kanya. This is the real Lucifer Montenegro. He's rough and rude on the outside but he's soft and gentle in the inside.

Akala niya parang shadow na itong mawawala dahil nga tapos na at wala na pero parang nakasundo parin sa kanya ang aninong pilit niyang gustong mawala sa kanyang isip . "hindi ko sinasabing balikan mo agad iyang lalaking iyan beshy pero alam mo ba kung mahal mo ang isang tao ..Yung as in Talaga' handa kang sumugal sa nararamdaman mo .Handa kana bang magtiwala ulit?" pilit niyang kinapa ang kanyang nararamdaman ngayon .Lalo siyang sumimangot dahil parang ito na naman ang nararamdaman niyang kakaiba .

Para bang biglang nabulabog ang payapa naming buhay nang dumating si Nadivar. Nag-uusap kaming dalawa ni Nadivar ng biglang namatay ang ilaw. Narinig kong nagkakagulo sa labas kaya naalerto kami pareho. Naramdaman niyang nagpa-panic na ako kaya mabilis niya akong niyakap. "Huwag kang matakot. Maya-maya, babalik din ang ilaw." "Boss, may nakapasok na kalaban. Hinahanap nila ang silid ni young master," saad ng kaniyang isang tauhan.

Si Cinco, nanlilisik ang mga mata, ay bumulong ng mariin, “Kung hindi mo pipigilan ang sarili mo, ikaw mismo ang sisira sa lahat ng pinaghihirapan ng asawa mo para sa inyong dalawa.” Sa ilalim ng mga ilaw na patuloy na kumikislap at musika na malakas pa rin ang pintig, nanlamig si Adrian. Sa halip na saya, guilt ang bumalot sa kanyang dibdib. Kayat inuwi na ni Cinco si Adrian sa kanilang bahay. Halos buhatin na niya ito palabas ng bar, dahil hirap nang maglakad si Adrian, lasing na lasing at amoy alak ang buong katawan. Ang dating malakas at matikas na kaibigan ay ngayo’y para bang batang walang magawa kundi sumandal.