Light In The Darkness Novels & Stories

Nahirapan siya dahil sa panginginig ng kaniyang mga tuhod at sa init na kaniyang nararamdaman. "Help." paos na sambit niya. Iwinagayway niya ang mga kamay na tila bakal sa bigat. Sana hintuan siya ng nagmamaneho at tulungan. "Tulong!" Napapikit siya dahil nakakasilaw ang liwanag mula sa headlight ng sasakyan. Narinig niya ang pagsagitsit ng mga gulong. Lyxelle opened her eyes, she could see that the car was just inches away from her knees. Relief or exhaustion, she wasn't sure which one made her collapsed.

Hanggang siya tuluyan na siyang kinain ng dilim. Tila galing sa mundo ng kahungkagan, iyan ang pakiramdam ni Taliyah. Tila siya nakakulong sa mundong madilim bagama't mayroon namang liwanag. Tila wala siyang marinig kahit maingay naman ang paligid.

Hindi ko makita kung ano ang nasa loob dahil black tilted ang kotse niya pero nasisiguro kong nasa loob siya dahil nakabukas pa rin ang ilaw nito sa labas. Pinihit ko ang pintuan niya at nabuhayan ako ng loob nang mapagtantong hindi ito naka-lock. Nakasubsob sa manibela, natutulog at amoy alak na Thornton ang bumungad sa 'kin. Triny kong gisingin siya pero hindi ako nagtagumpay. Maingat na inilabas ko siya sa kotse at maingat na iginiya papasok sa loob ng bahay. Wala na akong gising na naabutan doon at napakatahimik na rin ng bahay.

Ito na ang pinakamagandang regalo sa kaniyang kaarawan, ang tunay at busilak na pag-ibig ng lalaking mahal na rin niya, noon pa bago siya nawala. "Off the light." Nangunot ang noo ni Dark sa gustong mangyari ng dalaga. "Please?" pakiusap niya kay Dark. Bitbit pa rin na bumalik sa bandang pintuan si Dark at turn off ang ilaw. Off na rin pala ng dalaga ang lampshade kaya ang nagsisilbing liwanag na lang ay nagmumula sa nakasinding kandila.

"It's been dark. All those years, but you came in the dark. You became my light at the same time, my darkness. You're my darkest light." I smiled at him. "You're my only light." I was happy and relieved that we really get back together. I looked at the window, it's still 3 in the afternoon, but I still thanked the stars for giving me this chance to be with him. I'm now with my star and we'll going to build our own universe soon. -end-

Now that I'm pregnant I became to emotional. "I lived in the dark for years but I enjoyed living in darkness, you wanna know why?" I nodded. "Because in the dark I can see the light, in the dark I can see your shine. You are the only light the keeps me alive baby, you are the only star that I wan to see every damn and fucking night. Ilang beses kong sinubukan sumuko pero sa tuwing nakikita ko ang mukha mo sa isip ko muli akong nabubuhayan ng loob."

Tinitigan lang ako ni Morpheus at dahil sa pagka ilang ko ay umiwas ako ng tingin sa kaniya. How should I deal with this kind of man na mukhang may tama yata ang utak? Lord, help me!

Noon pa lang ay minahal na siya ni Dark. Napukaw lamang ang malalim na pag-iisip ng sunod-sunod ang pagsabok sa paligid. Kasabay rin ang malalaking apoy. Madali lamang natupok ng apoy ang boung paligid dahil sa nangyare. "Fvck!" "Shit!"

Pero sa di kalayuan, may kislap ng pulang ilaw sa burol—parang signal, o baka babala. At doon ko lang naintindihan: The darkness we escaped from… never left. It was only waiting for the right time to knock again. **************************************************** 💀 “Peace is fragile. And for people like us, it only lasts until the next shadow finds our name.” ****************************************************

Agad siyang napalinga sa gitna ng kadiliman na walang ibang maramdaman kung hindi ang napakalamig na kwarto. Somebody cleared his throat. It was Midnight. Baka may ibang trip iyon ng lovemaking ngayon kaya siya itinali. "Love, I don't like this. Take these away and turn on the lights," naiinis ng utos niya hanggang sa may makita siyang lighter. Agad siyang napatingin doon at ganoon na lamang ang panghihilakbot niya nang may makita diyang mukha ng tao sa likod ng mahinang sindi ng lighter.