Liha Novels & Stories

Ang kanyang mahabang buhok ay nakatali sa isang mababang bun habang ang ilang hibla nito ay malayang itinutulak ng hangin. Pinagmasdan ni Lia ang buong paligid nang may pambihirang pagkamangha. Ang lupain ay may sukat na higit dalawang libong metro kuwadrado, puno ng matatandang puno ng mangga, ilang puno ng mahogany sa gilid ng bakod, at may natural na dalisdis patungo sa isang magandang view point kung saan pwedeng tanawin ang paglubog ng araw sa Maynila.

“Ms. Lia, bakit nito masyadong malalim ang inyong hukay? Parang naghuhukay kayo ng libingan, hindi ng bahay.” Ngumiti si Lia, pero walang galak ang kanyang mga mata. “Aling Nena, ang safe room ay hindi lamang silid na sementado. Ito ang Literal Foundation ng pag-asa ninyo. Hindi namin ito itinaas sa lupa, itinago namin ito sa loob ng lupa. Kapag bumaha, ito ay magiging bangka. Kapag umugong ang hangin, ito ay magiging kanlungan.”

Si Hailey ay walang narinig na balita tungkol sa naturang programa sa kanyang lungsod at nagsimulang mag-isip sa sarili, "Hindi ako makakapunta kung nasa ibang lungsod iyon." "Kung may nangyaring emerhensiya, masyadong malayo para magmadaling bumalik pagkatapos ng lahat." “Syempre, nandito na,” sabi ni Christian. "Sa tabi mismo ng lawa." Alam na alam ni Hailey kung saan ang tinutukoy ni Christian. Sa Holtbay City, maraming ilog at lawa, ngunit kung saan sila nagsalubong ay ang pinakamagandang lugar sa lungsod. Naroon din ang iconic opera theater. Napapaligiran ito ng ilang mga high-end na hotel at exhibition hall.

Nang gabing nakaalis ng London si Lara agad na kumuha ng pinaka maaga at mabilis na flight si Dalhia para masundan si Lara. Palapit na sana si Dalhia ng lumitaw si EL. "L-lara?!" Tanging lumabas sa bibig ni EL. Ang mga mata nitong may halo halong emosyon. "E-EL!?" Parang nauupos na tinig ni Lara. Marahan itong humakbang palapit. At ganun din si EL ng hindi namamalayan ang ginagawang paglakad palapit kay Lara. Tila bumagal ang mundo ni Dalhia na pinag mamasdan lang ang sunod na mangyayari sa dalawa.

Pero wala siya. "Good morning, Hija! Kadarating ko lang. Maagang tumawag sa akin si Liam, may emergency daw kasi sa main branch nila sa Singapore at kailangan siya roon agad. May direct flight siya papuntang Paris para sa isang meeting bago dumiretso doon," paliwanag ni Mommy Selene habang inaayos ang pagkain ni Maeva. "Singapore? Paris?" ulit ko..

Isang maling galaw na lang, at tuluyan nang mawawasak ang Green Flag" na imahe ni Liam Ang mahinang liwanag mula sa mga ilaw ng siyudad sa labas ng malaking bintana ng penthouse ang tanging nagbibigay ng kulay sa dilim ng foyer. Sa pagitan ng kanilang magkadikit na katawan, maririnig ang mabilis at mabigat na paghinga ni Liam, habang si Aria naman ay parang nakuryente sa higpit ng hawak ng bilyonaryo sa kanyang baywang.

"Aalis na ako, Mahal. Hintayin mo ako, ha?" Nakatangong iniikot niya ang katawan paharap kay Efraim. "Para namang makakaalis ako." Umangat ang sulok ng labi nito sa itinuran niya. Naisin man niyang magtungo sa bayan ay hindi naman niya magagawa. Sa paanan sila ng bundok naninirahan. Walang kapitbahay, kuryente at malayo sa siyudad. Sa tantiya niya ay gugugol siya ng maraming oras bago marating ang bayan.

"Northern hemisphere, 3,826.26 miles north of the equator sir." Ilang code ang pinisil muli ni Ave. Nagpakita sa monitor ng desktop ang lokasyon ng nagbukas sa database ng isang international bank na pagmamay-ari ng mga Jungslagger. Nakita ni Ave na sa isang progresibong siyudad naganap ang pagbubukas ng database. "Liverpool." Itinuturo ng arrow ang eksaktong lugar ng nagbukas. "Captain send men to Liverpool now." Mula sa kabilang linya ay sumagot ang tao ni Ave sa Sri Lanka. "Yes sir."

----- PARIS, FRANCE — LIAN’S PRIVATE APARTMENT Tahimik ang gabi sa Paris, pero magulo ang mundo ni Lian. Nakatayo siya sa balcony ng private apartment niya, hawak ang baso ng alak, nakatanaw sa kumikislap na city lights. Sa ibaba, parang walang problema ang mundo—mga taong tumatawa, mga ilaw na parang bituin—pero sa kanya, parang bangin ang bawat segundo.

Ramdam ni Kerstyn ang mabilis at mainit nitong tibok, pati ang bahagyang paghinga na dumadampi sa batok niya, isang init na lalo lang nagpataranta sa kanya. Malaki ang kwarto, humigit-kumulang isandaan na metro kuwadrado, kaya’t kahit may nangyari kanina, walang gaanong nakapansin. Si Liyah man ay walang kamalay-malay habang papalapit sa direksiyon ni Via, may hawak na baso ng alak, at halatang kinakabahan pero pilit nagpapa-cute. “Miss Via,” bungad niya, halos pabulong, “mag-to-toast ako para sa’yo. Hindi ko sinasadyang guluhin ka noong birthday party ni Ruiz…”