Little Nightmares Story 소설 & 이야기

Gustong gusto na niyang tapusin ang lahat ng paghihirap niya. Nightmares. Ito ang naging sagabal kapag gusto niyang magpahinga kahit saglit lang. Ayos lang kahit sa pagmulat ulit ng mata ay babalik ulit siya sa kasalukuyan kung saan siya nag-iisa.. basta ba'y makapagpahinga lang siya. Makatulog para makawala saglit sa tunay na realidad ngunit kahit ang bagay na yun ay pinagkait sa kaniya.

Kalmado nitong binihisan ang basang damit ni Brielle at pinunasan ang buong katawan. Siya naman mabilis na bumaba at naghanap ng gamot nito. She felt so exhausted and panicked seeing her son in that situation. She can’t understand why Brielle keeps on calling Brent’s name. Midnight at Brent's house he was in a deep sleep when suddenly the face of the child appeared in his dream calling his name. The child has been catching him while he walks faster. In his dream, a sudden accident comes as the child follows him, a car coming to the child’s way and hitting the child immediately. That triggered him to scream aloud and wake him up. He was trembling and remembered the day he got in an accident f

“Let me hold you tight and prove to me that you’re here with me, I want to feel your warmth.” Gusto niya itong gantihan ng yakap pero mas pinili niyang manatiling nakatayo lang. Hindi siya dapat maawa rito. Nightmare is just a dream that you didn’t want to appear on your sleep. Hindi ito katulad ng mayro’n siya ngayon. Mas nakakatakot ang nasa kanya— Dahil nasa mismong impiyerno siya. Hinawakan nito ang sinapupunan niya. Nakaramdam siya ng pagkailang ng haplusin ito ng binata na para bang umaasam talaga ito na may buhay na mabubuo rito.

“What happened? Are you okay?” “N-Nightmare,” sagot ko sa kaniya. Mabilis niya akong niyakap. “Shh, it’s alright. Do you mind telling me your nightmare?” masuyo niyang ani. “I had a wild dream, you killed me in bed.” Narinig ko ang pagtawa niya. “That’s actually thrilling,” aniya. Hinampas ko ang balikat niya. “Literal kase, hindi pinatay sa sarap!”

pag-aalala kong sambit habang hinahapo ang likod niya. Pumiglas siya sa pagkakayakap niya sa akin at ginulo ko naman yung buhok niya. “Nanaginip po kasi ako tungkol sa pag-aaway nila Mommy at Daddy... Bago mamatay ni Mommy.”malungkot na paglalahad ni Anaiah. “Nightmare nga ‘yan,” “Hindi ko po alam kung bakit ko ‘yun napanaginipan.”nakabusangot na sambit ni Anaiah.

Sa sobrang liit ng apartment ko hindi ko alam kung kaya pa ng tatlong taong mamalagi dito. Nagpalit na ako ng damit at humilata sa kama at napatitig sa kisame. Biglang sumagi muli ang nakita ko kanina sa aking isip. “Tss, baka pagod lang ‘to.” Napailing ako at niyapos ang unan sa aking tabi. Maya-maya pa ay naramdaman ko na ang pagbigat ng talukap ng mata ko. “Good night, Cenn! Alam kong may happy story na tayo sa pantasya mo kaya ikwento mo sa akin! Huwag kang masyadong madamot kasi alam mo namang sayo-”

Napalingon naman ako nang bumangon siya at nang lingunin ko siya ay halos lumuha ang mata ko nang isa-isa niyang hubarin ang suot niya na wala manlang pakundangan. " Grae are you fucking serious!?" Hindi makapaniwalang ani ko. " Yeah, gusto ko rin matulog na comfy" Ani niya na may malapad na ngiti. Nailing na lang ako, alam kong hindi kami makakatulog nang matiwasay ngayong gabi at nahuhulaan ko na 'yon.

he said. "I didn't come here to sleep," I hissed. Hindi pa rin maiwasang lumabas ang nature ko bilang teenager. "You can just tell me if you don't want me here!" "How could that be? I've always wanted you to stay here since then," he muttered. Sinimangutan ko lang siya. "Yeah! You've been scaring me since I was fifteen that I'm even afraid of sleeping." "Sorry about that! Like I told you I can't control everything that happens in your nightmare. It happens every time I fall asleep and you'll be pulled in in my world. Sasamantalahin nila na tulog ako and they will scare you," hayag niya.

Hindi ko namalayan na nakatulog ako dahil nagbabasa ako ng libro habang nakikinig ng music. "Benjamin ano na? Anong problema mo?" tanong ni mom na ngayon ay nakapamewang sa harap ko't nakakunot ang noo. "Nothing mom. I just... I just having a nightmare." Yes. It was a fucking nightmare! The expression on her face looks startled. "Nightmare? About what?"

“Naalala mo pa ba ang bedtime vampire story na ikinukwento mo noon sa akin? Wala pa iyong happy ending, pero umaasa akong matuldukan ‘yon ng masayang pagsasama ng dalawang bida.” “Bedtime story?” napaisip ako sa sinabi niya. “Hindi mo na maalala?” tanong niya. Umiling ako. “Kung ganun, ipapaalala ko sa’yo,” saad ni Thana. “Noong unang panahon, may batang babae na palaging tumatakas sa bahay nila tuwing alas-dose ng gabi. Sa oras na ‘yon, naririnig niya ang mga nakakatakot na ungol ng mga nilalang na hindi niya matukoy kung ano. She was more afraid to stay inside the house than to venture into the dense forest and the river she often visited. Out there, she felt more at peace—especially whene