Live A Life Without Regrets Novels & Stories

Naka anyong lobo na nga itong lalaking ito pero nakangisi pa rin. "Kayo ha mas gusto niyo pala sa public kayo gumawa ng milagro. Baka nakakalimutan niyo mga werewolf tayo at malalakas ang ating pakiramdam at pandinig tapos kung maka ungol kayo parang wala ng bukas. Doon kayo sa soundproof na kuwarto. Ang haharot niyo!" Namula ng sobra ang babae at hindi makatingin sa aming direksyon. Kinagat-kagat ko pa rin ang tenga ni Conri kaya umalulong siya nang malakas. Ang ingay naman neto.

tatawa-tawa nitong wika at tinalikuran na ako. Naiwan naman akong na nakakuyom ang kamao ko. Kailangan ko syang maunahan sa kung ano man ang binabalak nya. Hindi ako papayag na may masamang mangyari sa mga anak ko. Hindi ako papayag na muli akong masasaktan dahil sa mga kahayupan nyang ginawa sa buhay ko. Tama na may isang buhay na nawala sa akin. Hindi ako papayag na madadagdagan pa iyun. HIndi ko na kaya pang tanggapin kung may isang buhay pang mawala dahil sa kahangahan ng Shiela na iyun.

Hindi na ako kailangang malapit sa kanya. Stealthy, nakapag-switch kami ng upuan. Sa sandaling ginawa namin ‘yon, parang nag-ease ang tension. “Lahat tayo ay aalis sa mundong ‘to balang araw. Ang tanong ay, paano ka aalis? Magiging makabuluhan ka ba? Magbabago at makakaapekto sa buhay ng mga nakilala mo? O aalis ka na may regrets?” tanong ng pari.

Ngumuso si Gerald at sarkastikong sinabi, "Anong kalokohan ang sinasabi mo? Nakasulat sa kasunduan na kailangan mong manatili sa aking tirahan sa susunod na anim na buwan." Nang bumaba ang boses niya, sumakay siya sa kotse at umalis. Pumikit si Charlotte at huminga ng malalim. Hindi siya dapat maging magalang sa kanya. Maya-maya, tumawag si Ava at sinabing gusto niyang ipagdiwang ang kanyang bagong buhay single. "Magdiwang tayo sa loob ng ilang araw pagkatapos kong kumita ng pera sa bago kong trabaho," sagot ni Charlotte.

Parati siyang nanunuod ng ibat-ibang cooking shows at nagbabasa ng cooking book. "Isang taon, Cara..." dagdag pa nito. "Isang taon lang ay pwede na rin tayong maghiwalay. Magpa-file ako ng divorce, ibibigay ko sa'yo ang pera, pagkatapos ay pwede na tayong maghiwalay ng landas at hindi pa magkita pa." Napalunok siya. Wala na siyang ibang pamimilian. "Sige, tinatanggap ko." Mabilis lang din naman ang isang taon. "But I have one condition."

Hindi ko na napigilan ang sarili ko at hinampas siya ng hawak-hawak kong pursue. "Ano bang problema mo?!" halos mapatid ang mga litid ko sa lalamunan sa sobrang lakas ng sigaw. "Kung bored ka sa buhay mo, huwag ako ang guluhin mo, Stefan. Tahimik na ang buhay ko ngayong malayo sayo."

Ito ang araw na magbabago ng lahat. Habang binubuksan ko ang pinto, alam ko sa puso ko na bawat hakbang ay simula ng isang buhay na hindi ko pinili, ngunit kailangang gawin. Kahit masakit, kahit puno ng pangamba, at kahit ang lugar na ito ay hindi dapat akin—mamamuhay ako bilang asawa niya, gagampanan ko ang tungkuling iyan dahil lubos kong kinamahal si Matteo

Hindi ko na pinahaba pa ang usapan, sinabi ko lang na mag-ingat niya at ibinaba na ang tawag. Nag-book na lang ako ng sasakyan at naghintay sa tabing kalsada. Binuksan ko ang phone calendar binilang na natitirang araw bago ako tuluyang lumaya. Sampung araw na lang, kaunting tiis na lang, magiging akin na ulit ang mundo ko. Mabubuhay ako sa sarili kong mga desisyon. Wala na akong pakialam kung walang sumundo sa akin sa ospital, kung mayro’n man–

Regret is watching someone you once had… slowly learn how to smile without you. At iyon ang pinakamahirap panoorin. Minsan naiisip ko kung inayos ko lang ba noon… kung mas nakinig ako… kung hindi ako naging selfish… kung hindi ko siya hinayaang umiyak mag-isa… nandito pa kaya siya? Ako pa rin kaya ang inuuwian niya? Nakita Ko Sila Muli.... Hindi ko sinasadya.

Lumapit ako nang isang hakbang, at nang hindi siya umatras, nagpatuloy ako. “Ang tunay na pabigat ay ang mabuhay nang wala ka. Ang tunay na kawalan ay ang makamit ko ang lahat ng yaman at kapangyarihan ngunit wala ka naman sa tabi ko. Ginawa ko ang lahat—hinarap ko ang aking pamilya, hinarap ko ang mga tao, at sinabi ko ang lahat ng katotohanan—dahil naniniwala ako sa atin. At kung ang dahilan kung bakit ka umatras ay dahil sa takot at kawalan ng tiwala sa iyong sarili, handa akong maghintay habambuhay upang ipakita sa iyo na ikaw ang pinakamagandang regalong natanggap ko.”