Look At Me Now Novels & Stories

Pa-simple rin akong umusog kahit pa nga alanganin na ang puwesto ko. Rinig ko ang mahina niyang pagbuntong hininga. Mula sa gilid ng paningin ko ay aninag na aninag kong nasa akin pa rin ang paningin niya. "Can you please not look at me." Hindi na napigilang saad ko, ang mga mata ko ay nakapako lamang sa platong hawak hawak ko. "I'm sorry, but I can't help myself not looking at you---"

Talagang sa ganitong paraan pa niya naisipan akong turuan ng leksyon? Kaya naman pinanood ko siyang ayusin ang picnic mat and since naka-topless na lamang siya ngayon, kitang-kita ko kung paano lumitaw ang kaniyang biceps. Pero habang nakatitig ako roon, saka naman siya lumingon sa akin, at tinaasan ako ng kilay. “I’ll fuck you later, so don’t look at me like that. You still need to eat.”

“Look at me.” “I am.” “No,” he whispered. “Really look at me.” Tumigil ang dibdib ko. Dahil may crack sa boses niya. Maliit lang. Pero naroon. At si Torren Villanueva? Hindi nababasag. Pero ngayon— nakikita ko na. At kasalanan ko iyon. “Anong gusto mong makita ko?” mahina kong tanong. His jaw tightened.

Nagkaroon ng kalampagan sa ring at malakas na nag iingay ang lahat. My breathing hitched when I saw someone looking at me while kneeling here on the ground. He nodded at me and before he left I gave him a smirk. With all the strength I have. Even if I am bleeding to death right now and I feel my body is starting to get numb. I used my hand for support. "6,5,4 ..." Slowly, my trembling knees straightened. I took a glance at the people who were cheering with excitement. While, some of them are looking observantly. Judging me if I can make it.

She’s the only person who can look me in the eye and tell me 'tangína mo' and get away with it. I caught her gaze for a split second. She looked relieved, but there was still that humble sparkle in her eyes. I didn't give her a standing ovation, that’s not my style. I just gave her that look. The one that tells her, I knew it. I knew you’d kill it.

Kaya padabog akong nahiga para maiwasan siyang tingnan. "Hey," kinalabit niya ako. "I'm sorry, okay?" ramdam ko ang pagsusumamo sa kaniyang boses. "I'll buy it right now. But, can you please look at me first before I leave, hmm?" malambing na aniya. Napipilitan man ay nilingon ko siya. Nakataas ang dalawa kong kilay. Masungit na tinitingnan siya. He laughed.

Ang bawat tingin niya ay tila tumatagos sa aking kaluluwa. Dahan-dahan niyang inilabas ang kaniyang kamay mula sa sandalan ng sofa, at dahan-dahang hinawakan ang aking baba. Pinilit niyang itaas ang aking mukha para tumingin nang diretso sa kaniyang mga mata. “Look at me” utos niya, at hindi ko nagawang sumuway “Tell me the truth. What were you thinking about just now?”

Ramdam ko na dahan-dahang humuhupa ang kanyang iyak. Lumayo ako ng kaunti para titigan ang mukha niya. Hinawakan ko ang kanyang mukha gamit ang dalawa kong kamay, marahan ngunit matatag, para mapaharap siya sa akin. Umiiwas siya ng tingin, hindi niya sinalubong ang mga mata ko. “Look at me,” utos ko, mababa ang boses. Nahihiya, ngunit pilit niya akong tiningnan.

Subalit parang hinihila pa rin ang mga mata ko na tingnan ulit ang gawi nito. Kung kanina sa mukha lang nakafocus ang paningin ko. Ngayon nasa nagtataas babang adams apple na nito. Nanunuyo ang lalamunan ko habang pinagmamasdan ito. Kung ipagpatuloy ko pang ituon sa kanya ang paningin ko. Palagay ko lalagnatin na ako sa init ng nararamdam ko.

napayuko ako ng tumaas ang boses niya. Inangat ko ang tingin ko at nakita ko ang matalim niyang tingin sa pinggang nasa harapan niya at ang pag-igting ng mga panga niya. Inabot ko ang kamay niya to calm him down dahil alam kong may kung anong imahe na naman ang naglalaro sa utak niya. "Look at me." masuyong tawag ko. Nanatiling nakatingin siya sa harapan niya. Kung may powers lang ang tingin niya siguradong basag na yung pinggan.