Love Without Fear 소설 & 이야기

Since mag katabi nga lang ay mabilis akong napadpad doon. Nasa harapan ako ngayon ng pintuang tinutulugan ni Dan at nagdadalawang isip kung kakatok ba o sasarilihin ang takot na nararamdaman ko.Napalunok ako ng laway dahil hindi ko alam yung gagawin.Sumagi sa isipan ko na buksan na lang at pumasok ng walang paalam.This is my place kaya I think pwede naman yung ginawa ko 'diba?

V at para alamin ang tamang plano na gagawin niya para mapatay ito ng walang nanghihinala sa kaniya. Tulad ng lagi niyang ginagawa sa mga past mission niya, ang mahirap lang sa sitwasyon niya ngayon ay wala siyang kahit isang dalang gamit niya na mula sa organisasyon, kahit paborito niyang baril ay hindi niya dala. Hindi rin niya basta-basta mako-contact ang organisasyon, si Roman na superior niya o kahit na si Fraeya dahil kailangan niyang mag-ingat na hindi mahuli dahil maaring maging katapusan na ‘yun ng buhay niya. Kahit cellphone para paglibangan ay wala siyang dala, kaya hindi niya maiwasan na hindi mainip.

JEAN’S POV NAPAMULAGAT ang aking mga mata nang maramdaman kong magkalapat ang aming mga labi ng lalaking bigla na lang akong hinila at hinalikan. Hindi ko naman siya maitulak dahil mahigpit ang pagkakahawak niya sa bewang ko at pagkakahalik niya sa akin kaya hindi ako makapalag. Parang nawala na nga ang aking kalasingan dahil sa halik na iginawad sa akin ng estrangherong lalaki. Hindi ko masyadong maaninag ang mukha ng lalaki dahil sobrang magkadikit ang aming mukha kaya hindi ko talaga mamukhaan ang kabuuang pagmumukha nito. Lord, iyong poster lang naman po ang pinahangasan kong halikan, hindi ko naman po akalain na mahahalikan ako ng totoo ng isang lapastangang lalaki sa lansangan. Naisip

tumawa kami habang nagkkwento si papa ng lovestory nila ni mama. "Kung nahihirapan ka pala, bakit hundi ka tumigil?" inirapan siya ni mama kaya lalo kaming humagalpak. "Syempre mahal kita. You're worth the pain!" "Yieeee!" Kahit bumabanat si papa kay mama ay hindi niya pa din nakalimutang ikwento ang mga hirap na dinanas niya. Iba ka talaga pa!

Song : Terrified By Katherine Macphee "Uhmm…uhmmm… You by the light is the greatest find In a world full wrong you're the thing that's right Finally made it through the lonely to the other side You said it again, my heart's in motion Every word feels like a shooting star I'm at the edge of my emotions Watching the shadows burning in the dark And I'm in love And I'm terrified For the first time and the last time in my only life Gustong-gusto ko talaga ang kantang 'yon. Masaya ako dahil marunong din pala akong tumugtog ng gitara.

“Don’t be scared. Wanting me... loving me—that’s the only thing you never have to fear.” Kasunod niyon ay ang mas matinding init. Pumasok siya sa akin nang dahan-dahan, marahan ngunit malalim, at para bang sa bawat pulgada ng pagsanib naming iyon ay unti-unting nabubura ang lahat ng takot, alinlangan, at guilt na kanina lamang ay gumugulo sa isip ko.

Hindi na niya naituloy ang sasabihin niya at tuluyan na ngang dumaloy ang luha niya. "That's not love, it is called foolishness. Hinahayaan mo siyang gaguhin ka ng harapan. Kaya mo siyang iwan Ma, natatakot ka lang. Takot ka sa pagbabago. Takot kang mawalan. Takot ka sa sasabihin ng ibang tao at higit sa lahat takot kang mapunta siya ng tuluyan sa iba. Fear keeps you away from freedom and true happiness. Tama na Ma kasi ramdam ko na rin ang sakit na nararamdaman mo." Pangangaral ko sa kanya habang nanunubig ang aking mga mata.. **End of flashback**

The world seemed to stop spinning for Lia, yet her feet moved on their own accord, driven by pure instinct and overwhelming pain. She didn't wait for Felix to explain. She didn't wait for him to chase after her. What she saw with her own two eyes was enough. The voices she heard were enough to kill every ounce of love and trust she had for him.

he whispered, his forehead resting against hers, “how much I feared losing you. Even after all this time, I worried that the past… our mistakes… would catch up to us.” Annatalia smiled softly, brushing her fingers over his jaw. “We were never lost. We just had to learn… that love cannot be signed, controlled, or manipulated. It grows when two people trust, forgive, and fight for it together.” He nodded, closing his eyes briefly. “I don’t need a contract anymore. I don’t need assurances. I just… want you. Always.” “And you have me,” she said, her voice steady, warm, and certain. “No contracts. No rules. Just us.”

“*I need you now. Hindi dahil sa schedule. Hindi dahil sa hope. But because I’m scared. I need to be reminded that you are here, that this love is real.” Huminga si Rafael nang malalim, isinara ang kanyang libro. Naunawaan niya agad. Ang takot ay humihingi ng ginhawa, at ang kanilang ginhawa ay nakapaloob sa pisikal na pagsasama.