روايات وقصص ضمن Mahinang Nilalang

Hindi ko naman kayang tumakbo at gamitin ang kapangyarihan ko dala ng sobrang panghihina. "Joaquin! Qunioa! Quinoa! Joaquin!" With so many people shouting names, it's impossible for none of them to hear! Why are these wolves so deaf? Is this what I'm saying because they don't like to clean their ears! It's really like a dog! Ilang ulit kong sinigaw ang pangalan ng mga nilalang na iniwan ako sa pamamahay na ito. Kahit mawalan na ako ng boses kakasigaw, basta mailigtas ko lang ang batang nasa sinapupunan ko.

"Hindi kita mahal o minahal kasi umpisa palang pera lang naman ang habol ko sayo." Matapang na wika ko. Kaylangan kong gawin 'to para sa ikatatahimik ng lahat. "Sinungaling," masama ang titig nya sakin. "Sabihin mong mahal mo rin ako ilalayo kita dito."

Labing-walong oras siyang nawala. Walang kahit isang mensahe. Walang kahit isang hudyat na ligtas siya. Isang linya lang sana. Isang salita. Isang “Huwag kang mag-alala.” Ngunit wala. At sa wakas… bumigay ang lahat.

mahina niyang wika, pinilit ang isang maliit na ngiti. Nanatiling malamig ang titig ni Rain, matalim na parang tumatagos. “Kaya doon ka nagpalipas ng gabi? Matapos mong makipagtagpo sa lalaking pinili ko, pumunta ka pa sa iba, hindi ba? Di ka pa ba nakuntento lalaki pinili ko talagang hindi ka pa nakuntento talagang nag hanap ka pa ng iba”

mahinang sabi niya dito. “Pinaalis ko sila,” tugon nito sabay sakop sa labi niya, na kaagad din naman niyang tinugon. Mouth to mouth. Lips to lips, at tongue to tongue. Isa na yata iyon sa pinakamatagal na halikan nila ng mga sandaling iyon.

mahina niyang bulong. "Anim na taon kitang hinanap... at ngayong nakita na kita, sisiguraduhin kong wala nang sinuman ang muling maglalayo sa atin.”

Biglang may humila sa braso ko. @deathwisH

mahina nyang sabi "Hindi kita pweding iwan dito. Ang taas ng lagnat mo." Sabi ko sa kanya habang pinupunasan ang braso at kamay nya "Leave! Puntahan mona ang lalaki mo!" Pilit nyang sinasabi na may galit na tuno. "Ano ba ang pinagsasabi" Bigla ko syang binatukan.. "Aray! Bakit kaba Nanakit!" Mahina nyang sabi na nakapikit parin

saka biglang sumara. Langhap. Lunok. Ang tinik na nakabara sa kanyang lalamunan ay higit pang bumaon: labis siyang pinahihirapang makahinga. Habol-habol na niya ang bawat kapiranggot na malalanghap na hangin: hinahatak, at nagmimistulang patay-gutom na binubusog ang kanyang sistema gamit iyon.

Hindi maman kasi ganoon kadaling iwasan ang taong nakasanayan mo. “Haila, Haila, Haila,” tawag nila rito ng isang lalaki. Kung tutuusin, kaklase namin ito sa isang subject. Nataranta kami ng makitang hinihingal ito na para bang may nangyaring masama.