Maikli Lang Ang Buhay Novels & Stories

matigas na aniya. Napapagod na siya sa pakikipagtalo. Pagod na rin siya kakaiyak. Parang umurong ang dila niya nang makita niyang sumama ang tingin nito. "Hindi ako katulad mo na walang pakialam sa nararamdaman ng iba. I value life, hindi tulad mo na basta na lang tatalikod na hindi iniisip kung may masisira ka bang buhay," mahina pero may diin na pagkakasabi nito.

Mukhang ito pa lang ang simula ng buhay ko, ang pagbabago. *************

Tapos umiling siya at tumawa. Maswerte kang tao. Sayang lang at hindi ka magtatagal. “ "Anong ibig mong sabihin?” Alex asked, tilting his head.Michael chuckled. “ Ang mga taong nagbabanta sa akin ay may posibilidad na mabuhay ng maikling buhay," sabi niya. “ And I think you're at the end of yours. “

Makahulugang niyang sabi. "Pinaglalaruan lang naman ng tadhana ang buhay ng tao. Pinapaikot at minamanipula. Wala naman magawa ang mga tao dahil ang lahat nang nangyari ay nakaplano na," Wika ko noong matapos akong ngumuya. "Kaya pala kahit na anong pilit ko na mapasa-akin ang babaeng gusto ko ay hindi pa rin iyon nangyayari," Makahulugang sabi niya. Napataas ang kilay ko.

Kaya nagpigil siya at nagtagumpay naman siya roon. “Hindi man po naging madali ang naging buhay ko. Kung sakali man na bigyan ako ng chance na mabuhay ulit, wala akong babaguhin na kahit isa. Kasi ang lahat ng iyon ang naging daan kaya nakilala ko ang tatay nitong anak ko,” wika ni Mia saka buong pagmamahal na hinaplos ang kanyang tiyan.

Bakit nga ba tayo binuhay kung sa huli ay mamamatay lang din? Binuhay tayo. Mag-aaral tayo, magiging successful tayo, pero sa huli ay mamamatay lang tayo. Para saan ang lahat ng mga hirap namin kung babawiin lang din sa atin ang ipinahiram na buhay?

Lalo na at sa angkan namin, ako lang yata itong may malaking failure na nangyari sa buhay ko Mabuti pa ang mga kamag-anak kong babae. Nasa maayos ang takbo ng buhay nila. Si Ate Brittany, maayos na ang buhay kasama ang asawa niya. Ang iba pa, nasa maayos na daan ang tinatahak na buhay Ako, ako lang yata itong may magulong buhay eh. Ako lang yata itong napariwara at hindi malaman kung saan patutungo

sambit niya na parang sinasabi sa isang langgam kung gugustuhin pa ba nitong mabuhay o durugin. “Gusto mo bang mabuhay… o mamatay?” Hindi ako agad nakasagot. Umiikot ang paningin ko, parang anytime puputok ‘yung baril. Napalunok ako, halos madurog ang pride ko, pero kailangan kong mabuhay.

Bakit gusto kong magkalayo kami pero ang hirap tanggapin na talaga ngang magiging malayo siya sa akin. I always believe that life is beautiful. But then... everyone has their own opinion about what makes life beautiful. Is it money? Is it the people that you love? Is it the opportunities? Ngunit para sa akin, wala sa mga ito ang tunay na nagpapaganda ng buhay. It is the pain...