Maikli Lang Ang Buhay Novels & Stories

Tapos umiling siya at tumawa. Maswerte kang tao. Sayang lang at hindi ka magtatagal. “ "Anong ibig mong sabihin?” Alex asked, tilting his head.Michael chuckled. “ Ang mga taong nagbabanta sa akin ay may posibilidad na mabuhay ng maikling buhay," sabi niya. “ And I think you're at the end of yours. “

Makahulugang niyang sabi. "Pinaglalaruan lang naman ng tadhana ang buhay ng tao. Pinapaikot at minamanipula. Wala naman magawa ang mga tao dahil ang lahat nang nangyari ay nakaplano na," Wika ko noong matapos akong ngumuya. "Kaya pala kahit na anong pilit ko na mapasa-akin ang babaeng gusto ko ay hindi pa rin iyon nangyayari," Makahulugang sabi niya. Napataas ang kilay ko.

Kaya nagpigil siya at nagtagumpay naman siya roon. “Hindi man po naging madali ang naging buhay ko. Kung sakali man na bigyan ako ng chance na mabuhay ulit, wala akong babaguhin na kahit isa. Kasi ang lahat ng iyon ang naging daan kaya nakilala ko ang tatay nitong anak ko,” wika ni Mia saka buong pagmamahal na hinaplos ang kanyang tiyan.

Bakit nga ba tayo binuhay kung sa huli ay mamamatay lang din? Binuhay tayo. Mag-aaral tayo, magiging successful tayo, pero sa huli ay mamamatay lang tayo. Para saan ang lahat ng mga hirap namin kung babawiin lang din sa atin ang ipinahiram na buhay?

Lalo na at sa angkan namin, ako lang yata itong may malaking failure na nangyari sa buhay ko Mabuti pa ang mga kamag-anak kong babae. Nasa maayos ang takbo ng buhay nila. Si Ate Brittany, maayos na ang buhay kasama ang asawa niya. Ang iba pa, nasa maayos na daan ang tinatahak na buhay Ako, ako lang yata itong may magulong buhay eh. Ako lang yata itong napariwara at hindi malaman kung saan patutungo

"Fix everything in the office, talk to some people." Parang nagkaroon ng pagasa si Mama at nabuhayan ng loob. "Okay, Laura. Aasahan ko yan." Bigla nya akong niyakap. "Sa amerika makakapagbagong buhay tayong lahat, wala ng panganib, wala ng banta ang buhay nating lahat." "Yes mom." Ang tangi kong nasambit.

Bakit gusto kong magkalayo kami pero ang hirap tanggapin na talaga ngang magiging malayo siya sa akin. I always believe that life is beautiful. But then... everyone has their own opinion about what makes life beautiful. Is it money? Is it the people that you love? Is it the opportunities? Ngunit para sa akin, wala sa mga ito ang tunay na nagpapaganda ng buhay. It is the pain...

"Wow! So, utang na loob ko pa pala sayo ang buhay ko ngayon?" "Bwisit ka talaga! Sana pala hinayaan na lang kitang mamatay!" Pareho silang nakakuyom ang kamaong nakikipagtagisan ng tingin sa isa't-isa. Parang nagpipigil lang silang masaktan ang isa't-isa. "Ah… kids—" "Ano?!" magkapanabay nilang tanong at humarap kay Lucas na hindi na natapos ang sasabihin.

Isang alaala mula sa nakaraan na parang tubig sa ilog na rumagasa sa aking isipan. ******FLASHBACK****** "Loosen up Maicah! C'mon! This is OUR night!" Sabi ng Jessa. Ang matalik kong kaibigan nung first year college. "Oo nga naman Maicah! Here... shot ka! Birthday ko kaya magenjoy tayo!" Dugtong pa ng isa kong kaklase. Totoong birthday ng kaklase ko ngayon kaya gumimick kame sa labas.

“Pero alam mo, kung mararanasan mo lang ang ganitong buhay, hindi mo aakalaing masayang mamuhay rito kahit na mahirap." “Masaya?” “Hindi lang sa pera at kasikatan umiikot ang happiness ng isang tao. Kundi sa simpleng bagay lang, katulad ng ganito” Magsasalita pa sana ulit siya ngunit hindi na niya naituloy nang tawagin kami ni Lola upang kumain.