Novel & Cerita Mainit Na Pakiramdam Sa Batok

Tumingin ako sa labas ng bintana — walang tao, walang kotse, pero pakiramdam ko may nakamasid sa amin. “Hindi ko alam…” mahina kong sagot. “…pero pakiramdam ko, unti-unti na tayong natutunton.”

Pakiramdam ko ay ano mang oras ay matutumba na ako at tuluyan ng hindi makakatayo pa. Pagod na Yung tuhod ko... Pagod na Yung katawan ko... Pero di nagpapatalo Yung isang parte ng katawan ko at nagsasabi na dapat mahabol ko sya... kailangan ko syang mahabol....kailangan Napatingala ako ng maramdaman bumagsak ang malakas na ulan... Sht...wow...nakisali pa talaga to... Bakit umiiyak ka rin ba ha....umiiyak ka rin ba kasi na realize mo na ang tanga mo!?..

Kabanata 5 : ' Ang Ibang Pakiramdam' A few days passed, and the pain in the middle of my thigh was completely cured. PERO ang pakiramdam na iyon, I feel everything was true. Parang ang lahat ng mga taong nangyayari sa panaginip na iyon ay totoong nangyayari. Hindi ko pa nga pa nasasabi sa aking Ama mismo. Sa sobrang takot ko kasi, hindi ko lubos maisip kung anong magiging reaksiyon nila. Kung magagawa kaya nilang magalit, o baka mawawala lang sila ng paki-alam.

Nanigas ang katawan niya ng maramdaman ang mainit na hininga nito sa batok niya. Nakagat niya ang labi ng magdulot 'yon ng kakaibang pakiramdam. Hindi niya maintindihan ang sarili. Bakit biglang uminit? Nanlaki na ang mata niya ng may maramdaman na mainit sa batok niya. Dahil sa takot at kaba ay hindi na niya nagawa ang dahan-dahan na pag-alis ng kamay nito. Inalis na niya 'yon ng walang ingat pero hindi niya parin maalis.

Pakiramdam ko ay ay bibigay na ang katawan ko ano mang oras at hindi nga ako nagkamali! Ang huling naramdamdaman ko nalang ay ang pag bigat ng talukap ko dahil sa labis na pagod kasabay ng matining na ingay sa taenga ko bago ako tuluyang nawalan ng ulirat!

Pakiramdam niya may biglang tumulak sa kanyang likuran, partikular sa kanyang balikat. Nakakaramdam na siya ng sakit, matinding sakit na nakaliliyo sa kanyang pakiramdam. Kasabay ng pagkamanhid ng kanyang utak, hindi na siya makapag-isip pa ng dapat gawin.. Sa biglaan niyang paglingon, naramdaman pa niya ang biglang pagkadulas ng kanyang mga paa sa kawalan! Ito na ba ang kanyang katapusan? Naiwang tanong ng kanyang isip...

Bakit pakiramdam ko may biglang nag iba? Nakakailang 'yung mga titig niya sa'kin ngayon. Hindi ko maipaliwanag. Basta iisa lang ang sigurado ako sa mga sandaling ito... 'Yung puso ko ang bilis ng kabog ng muling mag lapat ang mga paningin namin. Pakiramdam ko, gusto niyang lumabas sa dibdib ko at mag tatalon sa labas. Bakit?

At bakit… pakiramdam ko, hindi na ako makakatakas kahit gusto ko pa? Sa labas ng glass wall, nakita ko ang buwan—buo, maliwanag. Pero sa likod noon, may anino ng ulap na dahan-dahang lumalapit. Parang may darating na bagyo. At ako… nasa gitna na nito.

Pakiramdam ko parang nahati ang bewang ko sa sobrang sakit nito. "Ughhhhh God ang sikip ng butas mo baby! Ughhh ang sarap mong kantotin Ughhhhh hmmm" Kahit nasasaktan. Tiniis ko nalang ito. Walang habas na bumayo si Dominic sa gitna ko.

Pakiramdam ko ay nagsitayuan ang aking mga balahibo sa buo kong katawan. Akmang pababa na ang kamay niya sa ilalim ko ng biglang umiyak si Baby Matt, kung kaya't nakahinga ako ng maluwag. Save by the bell, ika nga.