Mainit Na Pakiramdam Sa Batok 소설 & 이야기

Pakiramdam ko ay namamaga ang labi ko dahil sa paghalik niya. "Mamamatay muna ako bago ka umalis ng mansyon Shenna. Mamatay muna ako bago mo ako mahiwalayan. Sakin ka na simula nang sagutin mo ko. Akin kana, at hinding hindi ka na makakawala sakin." nagsitayuan ang mga balahibo ko dahil sa malalim niyang boses. Iba talaga ang pakiramdam pag nagtatagalog siya. Nakakatakot din ang tono ng boses niya.

Pakiramdam ko hindi na mawawala ito at iyon ang nakakatakot. Matapos kong pakalmahin ang sarili ay mabilis akong naglakad palapit sa mansyon. Nasa tapat pa lang ako ng main door ay kitang-kita ko na ang maraming mga magagandang babae sa receiving area. May mga lalaki rin at lahat sila ay nagtatawanan. Kaagad akong nanliit nang makita ang mga magagandang babae na walang kapintasan sa katawan.

Pakiramdam ko ay dinadamayan ako ng buwan sa kalungkutang nararamdaman ko ngayon. Nakatitig ako sa buwan nang makita ko sa gilid ng aking mga mata ang paggalaw ng isang bagay na nasa labas ng bakuran namin. Nang gumalaw ang buwan at nasinagan ng araw ang bagay na gumalaw na aking nakita ay natuklasan kong isa pala itong malaking aso na nakaupo at nakatingin sa akin. Kinilabutan ako nang magtagpo ang aking paningin at ang tila kumikinang na silver na mga mata ng aso. Sa takot ko ay bigla kong naisara ang bintana pati na rin ang kurtina at nahiga na lamang sa aking kama. Ngunit hindi mawala sa isip ko ang aking nakita. Para bang isip ang aso habang nakikipagtitigan sa akin. Ang weird at ang cr

Ang sistema, na walang pakiramdam gaya ng dati, ay pinatahimik ang kanyang mga pag iyak. Pagkatapos, inihayag nito: [Pagkatapos ng ikatlo at huling round ng paghatol, ang pagwawakas ay magpapatuloy ng magkakasama.] Nakaramdam ako ng kaba sa dibdib ko habang nakikinig. Muling umalingawngaw ang boses ng sistema. [Susunod. Sino ang susulong?]

Pakiramdam ko ay tumayo ang mga balahibo ko sa batok. "O-okay lang n-naman po ako," tugon ko sa mahina ring boses habang nakatuon pa rin ang mga mata ko sa nagsasalita sa harap. Natatakot akong humarap sa kanya dahil may dumalaw sa aking damdamin na hindi ko maipaliwanag. Para akong may pakiramdam na mahuhulog sa bitag kapag tumingin ako sa mga mata niya ngayon. Ewan ko, hindi ko maintindihan. "Sige, magre-restroom lang ako," nagpaalam siya sa akin. "I'll be back."

Chapter 132 This Man Pakiramdam ni Serena parang nauubusan na ng hangin ang kanyang katawan. Hindi siya makahinga ng maayos. Kasama ng pakiramdam na iyon para bang may mabigat na nakadagan sa kanya. May nararamdaman din siyang humihinga malapit sa kanyang tenga. Napamulat siya.

Kaya lalon uminit ang pakiramdam ko nang magdikit ang aming katawan. Hinuli niya ang aking kamay at parehas na pininid sa taas gamit ang kanyang kamay. Napapikit ako nang maramdaman ang maiinit na dumampi sa pisngi ng aking pang-upo. Nagdulot iyon ng siklap sa aking katawan kaya akong yumuko para lalong dumiin ang mainit na bagay na iyon. Nakaramdam ako nang kiliti nang maramdaman ang halik niya sa aking batok. Napunta rin iyon mayamaya sa aking leeg pagkuwa’y sa balikat.

Samira POV Mainit ang sikat ng araw pero hindi iyon nakakainis o masakit sa balat. Sa wakas, nararanasan ko na ulit ang simpleng kaligayahan na m*****d sa liwanag ng araw nang walang nararamdaman na kaba, walang kinakatakutan na baka may bala ng baril na biglang tumama sa iyo.

Ani ko sa aking isipan. Isa pang kalabit ko sa gatilyo at pinatamaan ko ito sa kanyang batok. Nakatitiyak akong wala na itong hangin sa katawan. Magsasalita pa sana ako ng biglang may humampas sa aking batok dahilan kaya unti-unti akong bumagsak sa lupa ngunit wala naman akong maramdamang matigas na semento. Bago ako tuluyang mawalan ng ulirat ay naaninag ko pa kung sino ang taong humampas sa aking batok.

At bakit pakiramdam ko… habang tumatagal, mas lumalalim ang bigat ng titig niya sa akin?