Walang Pakiramdam In English Novels & Stories

Pakiramdam nila ay para silang isang tunay na magkasintahan. Pareho silang ngumiti nang may malalim na kahulugan. Maaaring kalahating tulog at walang kamalay-malay si Aria, ngunit hindi siya makapagsisinungaling. Ang pakiramdam ng yakap na iyon ay nagpadama sa kanya ng kaginhawaan, kaligtasan, at kaligayahan.

Pakiramdam ko ay matutumba ako sa mga emosyon na ipinararamdam niya sa akin ngayon. Naramdaman ko ang paggapang ng init sa buong katawan ko nang isubo niya ang isang korona ko at panggigilan iyon. Sa halip na iiwas ko ang aking sarili ay lalo ko pang idiniin sa kaniya ang sarili ko. Panay ungol at d***g ang maririnig sa buong kabahayan. We only left a lamp in the living room at malamlam ang ilaw na nagmumula roon.

Pakiramdam ko ay sasabog ang ulo ko sa sobrang sakit nito. “Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko ngayon. Matagal ko na ‘syang’ ibinaon sa limot, ngunit, bakit?! Bakit nagpaparamdam sya ngayon?. Ngayon, kung kailan okay na ako. Ngayon na limot ko na ‘sila’. At ngayon na hindi ko na ‘sila’ kailangan.”

wala na? Pakiramdam ni Ilana ay bigla siyang nalunod sa sari-saring emosyon. Nakatulala lamang siya at hindi malaman ang gagawin. Nasasaktan siya pero kakatwang walang luha sa kaniyang mga mata. Pakiramdam niya ay bigla siyang namanhid. Nawalan siya ng lakas na humakbang at gawin ang kanina lamang ay plano niya.

"Are you mad?" Diretsong humarap si Amanda, her eyes completely vacant. "No." Walang emosyon ang kanyang mukha, walang bakas ng tampo, at walang anumang sama ng loob dahil ang kawalan ng galit ay nangangahulugan ng kawalan ng pakialam. Nang makitang tila totoo ang kanyang sinabi, bahagyang gumaan ang pakiramdam ni Warren, thinking things were going back to normal.

“Ikaw?” “Sa totoo lang,” sabi ni Adrian, bahagyang ngumiti, “nagising ako nang wala ka sa tabi ko. Kinabahan ako.” Napalingon si Elena, gulat. “Talaga?” Tumango si Adrian. “Oo. Alam kong irrational. Pero—” Huminto siya, huminga nang malalim. “Hindi pa ako sanay sa pakiramdam na may nawawala kapag wala ka.”

Pakiramdam niya ay isa lang iyong panaginip, pero para naman iyong totoong nangyari dahil ramdam na ramdam niya na ang bawat haplos, halik na napanaginipan. Napailing siya sa mga naisip, at tumayo na. Napatingin pa sa gitna ng hita niya. Pakiramdam niya ay may kung ano ro'n. Masakit talaga, at paika-ika pa siya kung maglakad ngayon. Hindi niya tuloy maintindihan kung nangyari ba talaga iyon, o baka naman panaginip nga lang talaga.

Turan n’yang natatawa. “Anong nakakatawa?” Pakiramdam ko’y lalo lamang akong nainis. Ayaw ko sa lahat ‘yong pakiramdam na halos pumutok na ‘yong mga ugat ko sa ulo dahil sa galit, samantalang ‘yong kausap ko’y kalma lang. “Wala.” Pilit n'yang itinatago ang ngiting nais sumilay sa kanyang mga labi.

GIGI Pakiramdam ko ay tuluyan na akong nawarak. Habang nakadapa ako sa kama, ramdam na ramdam ko ang luwag ng aking pagkababae na parang hindi na babalik sa dati. Ang puke at tumbong ko ay parang sobrang luwag na, parang isang malaking butas na lang na kahit anong ipasok ay hindi na makaramdam ng kahit anong friction.

Pakiramdam niya ay nanigas ang kanyang mga paa sa kanyang kinatatayuan; hindi siya nakagalaw, ni makapagsalita man ay hindi niya nagawa at napatingin lang sa kanyang nobyo na si Harper, na ngayon ay walang emosyon na nakatingin sa kanya. Hindi niya tuloy mabasa kung anong nasa isip nito. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib niya; pakiramdam niya ay lalabas na ito dahil sa pinaghalong kaba at takot na nararamdaman niya. Blangko ang utak niya at wala siyang maisip na pwedeng maisagot sa tanong nito. Gusto niya mang i-deny, pero hindi niya magawa dahil huli na ang lahat; nakita siya nito at kahit magsinungaling siya, paniguradong hindi rin ito maniniwala.