Maling Akala In English Novels & Stories

"Akala mo ba hindi ko naisip iyon sa sarili ko? Akala mo ba napakatanga ko?" Isang kislap ng malisya ang sumilay sa kanyang mga mata. "At dahil ako mismo ang nakaisip niyan...sa tingin mo ba hindi ko kayang malaman kung sino ang taong ito?" Malamig at matalas ang bawat salitang lumalabas sa bibig ni Joshua. Inangat ni Malcolm ang kanyang ulo para titigan si Joshua dahil sa gulat, at sa isang segundo, hindi siya nakaimik.

Akala ko ay mag-uusap muna kami pero ano agad 'Tong ginagawa niya? Sobrang lapit din ng mga mukha namin to the point na amoy ko na ang hininga niyang amoy alak at menthol. Amoy ko rin ang pabango niya na namiss kong maamoy. Naglalagablab ang aking damdamin. Shit!

HINDI AKO MADALING MAKALIMOT, KAYA PASESNYA SIYA. TO BE CONTINUE M.J | MISSGORJUICE

malakas nitong mura. Habang siya ay nagtaas-baba ang dibdib dahil sa kaba, takot, pananabik, hindi na niya alam kung ano ba nararamdaman niya sa mga oras na 'yun. "Ano sa tingin mo ang ginagawa mo? Are you crazy?" Halos lumabas na ang ugat sa leeg ng asawa dahil sa galit nito. Nanlilisik ang mga matang nakatitig sa kanya.

Akala ko isang simpleng babala na pwedeng iwasan, pwedeng daanin sa laro ng kapangyarihan at pera. Pero ngayon… mas malala. Kasi hindi na siya threat lang na nakasulat sa likod ng isang ninakaw na litrato. May ebidensya na. May totoong bakas na silang iniwan na hindi na namin pwedeng itanggi o ipagwalang-bahala. Ang bawat sulok ng mansiyong ito na itinuring kong kanlungan ay tila ba unt-unti nang nagiging hawla.

Akalain mo nga naman, kasama niya pa ang boss niya sa pag-check sa kaniyang mga bucket list. Siya na rin ang pumili ng kakainin nila. “Anong tingin mo? Maganda ang place ‘di ba. Okay naman ang food?” Pilit binasa ni Kalina ang walang emosyong mukha ng lalaki. Sumimsim ito ng kape. “Just fine.” “Fine?” Tumaas ang kilay ng lalaki. “Don’t make me repeat myself.” Tatlong beses tumango si Kalina. Sa language ni Cain, fine means good. Not the best but still good.

Hindi mo maiwasang maluha sa tuwing naaalala ang nangyari noon "Your downfall is my downfall, Dixie..."mahinang wika ko rito "Ang sakit sobrang sakit na makita ka sa ganung kalagayan dahil sa'kin..."muling nanumbalik ang sakit at takot sa buong pagkatao ko "K-kung hindi.... h-hindi sana ako naging pabaya nuon h-hindi mangyayari sayo yun."sambit ko rito saka siya mahigpit na niyakap

"Siguro ho... Kung hindi ko siya nakilala ay English ako nang English ngayon. Naalala niyo po ba noong unang beses akong sumakay sa bangka niyo?" "Aba'y naalala ko. Bihira ka lang magsalita pero purong English. Kaya nagtaka talaga ako nang marinig kong wikang atin na ang gamit mo nang kasama mo na si Ma'am Cat..." Sa wakas tinawag na ako ni Mang Driel sa nickname ko! "Hindi masamang mag-English basta huwag mo pa ring kaliligtaang gamitin ang wikang dumadaloy na sa iyong mga ugat. Kahit sino ay hindi matutuwa kapag kinalimutan na siya." Napatango nalang ako sa mga sinasabi ni Mang Driel. May point siya.

Akala ko ay mag-so-sorry na pero nang makita siya na ganoon pa rin ang ngisi ay mas na-doble lang ang inis ko sa kaniya. "Anong baga? Sa ibang parte ng katawan 'yon sinasaksak," aniya at tawang-tawa akong nilagpasan at nauna nang lumabas. Imbes na mainis lalo ay natigilan pa ako at hindi na nakagalaw. Teka lang... Did--- did he just speak... Tagalog?

Marahil ako ang unang gumawa nun. "ohhh bat nakangiti kana diyan? natatawa ka sa kalokohan mo nohh... akalain mo yon wala ka pa palang karanasan inakit mo ako, akala mo naman hindi kita papatusin hah... hahaha" natatawa nitong sabi.