Martial Arts In Philippines 소설 & 이야기

Hindi lang sa bank account, kundi pati na rin sa tindig at porma. Hindi ko rin kinalimutan ang kakulangan ko pagdating sa self-defense. Kumuha ako ng martial arts instructor, at sinimulan kong pag-aralan ang mixed martial arts, Krav Maga, at maging ang paggamit ng baril. “Your stance is improving, sir,” sabi ng instructor ko habang binabantayan ang bawat galaw ko. “I need to be perfect at this. No weaknesses,” sagot ko habang pinagpapawisan pero mas determinado kaysa dati.

Hindi ko rin naman mapapanuot o malalaman kung ano ang nakalagay doon dahil wala akong cellphone, ayoko namang gamitin ang phone ni Youna dahil wala s'yang alam sa nangyayari. Kimuha ko ang airsoft gun na nakatago sa drawer sa ilalim ng study table ko. Kinuha ko iyon at pinagkumpara ko ang dalawang baril, ang isa ay pellet gun at ang nakuha ko sa lalaking balak akong patayin ay tunay, pero kung titignan mo ay halos magkamukha ang itsura, masmabigat lang ng konti ang tunay na baril kumpara sa airsoft gun. Sinimulan kong tanggalin ang mga bullet ng pistol at nilagay ko iyon sa table ko.

pag-uulit niya. I recalled the bodyguards I’d met in my life; most were tall, strong men with intimidating builds. Bibihira ang may babaeng bodyguards. Alam ko naman na kahit sino, anuman ang kasarian, ay pwedeng maging mapanganib. Pero ngayong nakataya ang kaligtasan ko, kailangan kong i-consider ang lahat ng opsyon.

wika ni Michelle sa akin walang sumabat o nagsalita man dahil totoo ang sinasabi nito. Natawa na lang ako nang mapakla sa sinabi nito at tumayo kaming apat para magpunta sa basement ng mansyon kung saan nandoon ang gamit nang pang-training katulad ng martial arts, kung fu, krav Maga, Muay Thai or Brazilian Jiu-Jitsu, karate, taekwondo, eskrima, rough and Tumble, ninjutsu, at iba na pang- defense na kalaban. May mga armas din naka-display sa pader na puno ng mga kilalang swords, guns, bow and arrow at iba pa.

Wala akong nararamdaman kakaiba at ang pangyayaring iyon ay tila isang panaginip na pinili ko na lang na kinalimutan. Pansamantalang lumiban din ako sa klase ko sa martial arts dahil kalalabas ko lang sa ospital at hindi pumayag si Mama. I've been learning martial arts since young. Wala naman akong binabayaran dito dahil kaibigan ni Mama yung may ari ng dojo kaya libre akong nakapag-aral.

Panimula ko. "Martial law the law applied in occupied territory by the military authority of the occupying power. The law administered by military forces that is invoked by a government in an emergency when the civillan law enforcement agencies are unable to maintain public order ang safety." Si Budang habang pinapaliwanag ang nasa chart. Nagtuloy-tuloy lang kami sa pagsasalita. "In the Philippines. President Marcos imposed martial law on the nation from 1972 to 1981 to supress increasing civil strife ang the threat of a communist take over following a series of bombing in manila."

Like I am used doing it. Maliban sa baril, marami na akong alam na iba’t ibang klase ng mga armas. Natuto rin ako kung paano ipagtanggol ang sarili sakaling mawalan man ako ng gamit. Martial arts. Taekwando. Boxing. Anything. Labis nga akong natuwa nang mapatumba ko ang isa sa malakas na tauhan ni Marl. Dahil doon, nagpa-party kami kinagabihan. Na-overcome ko ang lahat na kinatatakutan ko dahilan para makuha ko ang loob ni Marl.

sambit pa nito at patuloy kami sa paglalakad. "Hahaha, ok." "Yeah, You know what ang Pilipinas lang walang mandatory military training, far from the other countires like Korea, USA and many more." sambit niya at papumunta kami ngayon sa mga Batang sundalo na nag p-push up.

Hindi ito isang maliit na tungkulin kaya kailangan niyang gumawa ng isang malawakang plano. "Nabalitaan ko na ang matandang lalaki ng pamilya Villar ay may martial arts hall sa Sta. Rosa, at siya ay isang masugid na martial arts fanatic. Naisip mo na ba na makipagkaibigan sa pamilyang Villar?" tanong ni Esteban. “Kung usapang martial arts… I can blend.” He smiled.

“May ilan pa ngang masters na nakabuo ng mga galaw na wala sa lumang martial arts. Iba na talaga ang estilo ngayon.” Nagpatuloy siya, “Ngayon, karamihan sa mga estudyante sa mga Taekwondo gyms, boxing gyms, at martial arts halls ay nag-aaral lang para sa fitness at self-defense. Pero noong unang panahon, ang martial arts ay para sa digmaan o para sa kabuhayan.” “Hindi lang basta pampalakas ng katawan ang layunin—ang mahalaga, kung paano mo mapabagsak agad ang kalaban para hindi na makalaban pa.”