روايات وقصص ضمن Matrimonio

ฉันยิ้มกว้างออกมาทุกครั้งที่มองหรือสัมผัสกับกับกระดาษที่อยู่ในมือ ในที่สุดฉันก็ไม่ใช่คุณนายตอร์เรสอีกต่อไป ฉันรู้สึกดีมาก ๆ เลย การจดทะเบียนหย่าของเราเป็นไปอย่างราบรื่นมาก ฉันคิดว่าเป็นเพราะมาร์คนั่นแหละที่ทำให้เราได้รับการปฏิบัติดุจราชา เราได้รับการปฏิบัติแบบบุคคลสำคัญ ที่ทำให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างรวดเร็ว แล้วพวกเขายังยิ้มให้มาร์คอยู่ตลอดเวลาด้วย โดยหวังว่าจะได้รับการจดจำจากมาร์ค

เหออวี่โหรวยังคงจมอยู่กับความดีใจอย่างล้นเหลวที่จะได้แต่งเข้าตระกูลกู้ จึงรีบพูดขึ้นมาว่า “พวกเรามาจดทะเบียนสมรสค่ะ” เจ้าหน้าที่ของสำนักงานทะเบียนสมรสทำงานมานานขนาดนี้ ก็ยังไม่เคยเจอคู่รักประหลาดพิลึกแบบนี้มาก่อน

“จะกี่วัน กี่เดือน กี่ปีก็จะรอเหรอคะ” เขาพยักหน้าน้อย ๆ “ต่อให้ต้องรอตลอดไปก็จะรอ ... เราสองคนเริ่มต้นมาจากมิตรภาพดี ๆ แต่งงานกันด้วยความแค้น พลัดพรากเพราะความกลัว ไม่เคยเริ่มต้นกันเหมือนคู่อื่น เพราะฉะนั้นต่อวินาทีนี้เป็นต้อนไป พี่จะเริ่มจีบผู้หญิงตัวกลม ๆ คนนี้ใหม่ นะ”

แม้จะอยากท้องและแต่งงานให้เร็วที่สุดทว่ากว่ามัทรีจะได้แต่งงานกับฐิติกรก็เป็นปลายปีต่อมาอย่างที่มารดาของเธอเคยบอกเอาไว้ อีกอย่างเธอก็ไม่ท้องอย่างที่คิด แม้จะพยายามใช้เวลาด้วยกันให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็มีช่วงที่ต้องห่างกัน และทั้งที่ผู้ใหญ่ของชายหนุ่มมาสู่ขอเธอแ ล้ว ทว่าฤกษ์ที่ได้มาก็คือปลายปีนั่นเอง ทั้งคู่จัดการแต่งแบบไทยที่บ้านในฮัมบูร์กของฐิติกรเพราะตั้งใจใช้ที่นี่เป็นเรือนหอ ซึ่งครอบครัวของเธอทุกคนบินมาอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาแม้แต่ละคนจะไม่เคยนั่งเครื่องบินนานก็ตาม รวมถึงพิสินีด้วย

เรียบง่ายที่สุด… งานแต่งงานครั้งนี้จะไม่มีรูปถ่ายพรีเวดดิ้ง ไม่มีแขกเหรื่อ ไม่มีพิธีกร และจะไม่มีเจ้าสาวด้วย ดานเต้เห็นฉันเอาแต่ทานอาหารเช้าอย่างสงบ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดเสริมว่า “หลังแต่งงาน เราไปฮันนีมูนที่ยุโรปกันนะ ฉันจำได้ว่าเธออยากไปมาตลอด”

เพ็ญพิชชาแทบนั่งเบียดไปกับประตูรถเมื่อเห็นสามีหน้าเครียดเปิดและปิดประตูรถโดยแรง เขาไม่พูดไม่ถามแม้แต่คำเดียว และนี่คือสิ่งที่เธอทุกข์ใจยิ่งนัก งานแต่งงานภายในโรงแรมหรู “อ้าว... สองคนนี้หายไปไหนมา ได้เวลาขึ้นบนเวทีแล้ว” ฐานทัพและมณีรินซึ่งเป็นเพื่อนรีบบอกทั้งค ู่

ข้าอวดด้วยความภาคภูมิใจที่จะได้หมั้นหมาย เขากลับหัวเราะหาว่าข้าแก่แดด “แล้วถ้าโตขึ้นเจ้าไม่ได้รักเขาล่ะ ไม่ทุกข์ใจแย่หรือ” “แล้วความรักมันเป็นอย่างไรเจ้าคะ”

ภายในรถ เมย์ ที่มองดูเอกสารที่เธอเพิ่งได้รับมาจากเจ้าหน้าที่สำนักงานเขต มันถูกดึงออกจากซองสีน้ำตาล เอกสารที่มีขนาดเท่ากระดาษ A4 มีลายกระหนกเป็นกรอบ มีหัวกระดาษที่เป็นอักษรตัวขนาดใหญ่ ที่เขียนว่า ใบสำคัญการสมรส แสดงว่า นายมัตสึโมโตะ อคิราห์ กับ น.ส.พฤษา วรพงษ์ไ พรวัลย์ ได้จดทะเบียนสมรส ณ สำนักงานเขตบางรัก จังหวัด กรุงเทพมหานคร เมื่อวันที่ 4 มกราคม พ.ศ. 2567 ลายมือชื่อเจ้าพนักงาน พร้อมตราประทับ ลายเซ็นต์เจ้าหน้าที่ และพยานแห่งความรักของพวกเขา

การจดทะเบียนหย่าเต็มไปด้วยความเงียบและความเศร้า ถึงพวกเขาทั้งสองคนจะยืนยันว่าจะหย่ากัน แต่เจ้าหน้าที่พนักงานก็ดูออกว่าการหย่าครั้งนี้มีบางอย่างที่ไม่ปกติ "เรียบร้อยค่ะเอกสารนี้ยืนยันว่าคุณทั้งสองคนไม่ได้เป็นสามีภรรยากันแล้ว"