Memories For Keeps Novels & Stories

"That is precisely why you don't understand." --- "Then explain." Sabi ni Elias. --- Tahimik ang babae. Pagkatapos ay itinuro niya ang floor. "The thing beneath this chamber isn't a monster." --- Mikayla stared at her. --- "It's a memory." --- "A memory?" --- "Yes." --- Tumingin siya sa four heirs. "The original Covenant preserved the memories of every Keeper." --- "And?" --- "The memories became conscious." --- Natahimik ang lahat.

Bakit pati sa iniwan nilang letter sa locker ko noon ay binanggit niya ang tungkol sa kanila? "Base sa research na isinagawa ng mga bata ko tungkol sa 'yo, mukhang hindi mo naaalala ang ilang mga bagay tungkol sa buhay mo four years ago. Alam mo bang nakakapanghinayang dahil nakapag-ambag pa naman ako sa memories na 'yon ng mga bagay na hinding-hindi mo makakalimutan?" T*nga talaga ang isang ’to. Kung talagang hindi kalimut-limot ang bagay na 'yon, bakit hindi ko maalala ang mga ‘yon ngayon?!

“Eli…” “Hindi niya sana sasabihin,” dagdag niya, “pero pera ang kahinaan ng karamihan. At sa halagang binigay ko, sinabi niya ang totoo.” Nanlamig ang batok ko. “Anong eksakto ang sinabi ng doktor?” tanong ko. “Na gusto raw malaman ni Liza kung may maintenance na gamot,” sagot niya, “na pwedeng ibigay para hindi na bumalik ang memory ng pasyente. Hindi lang pansamantalang pagkalimot. Permanenteng pagbaon.”

Lumikha siya ng isang kahanga-hangang makinarya. Iyon ay may taas na higit sa walong metro. Sinusuportahan ito ng apat na malalaking troso na pinagkabit-kabit sa tuktok sa pamamagitan ng mga malalaking pako. Bawat gilid ng makinarya ay may malalaki at matitibay na kable o lubid. Sa dulo ng mga malalaking kable ay nakabitin ang malaki't napakabigat na batong buhay na may uka sa gitna upang siyang maging pang-ibabaw na isa pang may ukang bato na naihugos na sa hukay. Sa guwang na ito, ilalagay ang isang kahang kristal na paglalagyan ng mga kasulatan, ng mga pahayagan, mga medalya, salapi, ginto at iba pa at lahat ng ito ay ipaloloob sa isang tinggang hininangan.

Loko rin pala ako kahit dati at wala parin pinag bago hanggang ngayon. "Sana nga bumalik na," sabi ko. "Don't worry, Janiel and I will help you get your memory back," nakangiting sabi ni Justin. "Yeah, we will help you promise," nakangiti ring sabi ni Janiel. Kahit hindi sila mag kamukha pareho naman silang palangiti. Buti nalang nalaman kong mag kapatid pala sila dahil muntik ko na isipin na mag jowa silang dalawa dahil sa nasaksihan ko kanina.

Ramdam ko pa rin ang mabigat na paghinga ko at mabilis na kabog ng puso ko. Mabilis akong tumakbo sa banyo. Binuksan ko agad 'yung cellphone ni Terrence saka nagtipa ng number ni Dwight. Number niya ang kabisado ko mula noon. I was desperate to get out of here. Mabuti na lamang ay kabisado ko ang numero niya. This must be because of my fascination to numbers. I thank God for the gift of memory. My thumb was still shaking, hoping that he'd answered it.

As if he was also fixated on the scenery which he can’t cast away his eyes. Humugot ako ng malalim na hininga bago sumagot, “It just stayed. Magka-amnesia ka man ay hindi mawawala niyon ang pakiramdam sa mga alaalang iyon. It would stay right here,” I pointed my chest. “Those memories will always be kept and be treasured.”

Sinabi kasi ni Gon iyong memory vault is mga memories iyon ng mga special forces at elite members under ng organisasyon. At the age of 11 lahat ng tao doon is binubura ang ala-ala after pumasok sa corporation at lahat iyon is nakalagay sa loob ng memory vault. Siyempre may permiso iyon ng mga miyembro dahil may mga members na ayaw maging sagabal ang ala-ala nila at nais burahin ang past nila para sa organisasyon. "Anyway kahit si tito Aron wala access doon at ang laboratory."

"Very well, just send the document in my office tomorrow and--" "Can I have a memory of you, Charlize?" putol nito ulit sa kanya. "W-what?" naguguluhang tanong niya, pabulong. "I don't have any memory of you. And though after tomorrow, we'd just totally be strangers who happened to marry each one time in their lives, I still want to have memory of you. You see, I don't know if I'd ever remember the past. But just in case I don't, I'd still have a memory of you-- one thing that I'd get to keep and remember for this lifetime that we will spend apart."

Kahit simpleng konsepto lamang ay nagagawa niyang palawakin hanggang maging isang malaking proyekto. Isang araw ay napansin niyang nagtaka ako kung bakit halos bawat salita niya ay pinasusulat niya sa akin. Ngumiti siya. "You know, Shane, I have a condition." Napatingin ako sa kanya. "Condition?" "Stress-related memory problem. Parang short-term memory issue." Natawa pa siya nang bahagya. "Sometimes I say something important today then forget it tomorrow."