Memories For Keeps Novels & Stories

Hindi maintindihan ni Lola kung bakit bigla- bigla siyang kukumustahin ng binata gayong sa nakalipas na isang taon ay puro kagaspangan ang naging pagtrato nito sa kanya. "Lola, tungkol sa nangyari noong araw na iyon," wika ng binata. "Kalimutan mo na iyon, Nathaniel. Matagal ko nang kinalimutan ang nangyaring iyon," tugon naman niya.

Isa sa mga pinaka ayaw naming subject dahil puro memorization ang aming ginagawa. Grabe nakakadrain kasi 'to ng brains. Matapos ang mahigit apat na oras na klase sa dalawang subject ay nagsiuwian na kami. Hindi ako dumiretso sa bahay. Nagpunta ako sa Green Hills Amusement Park. Isa sa mga lugar na paborito kong puntahan sa tuwing may problema ako. Napakatahimik kasi ng lugar na ito sa mga ganitong oras dahil madalang na ang batang naglalaro.

"It's freaking sore, Gene..." Hindi maalis ni Gene ang tingin sa hikaw, and with a voice filled with admiration, he said, "Fuck. I don't remember what happened last night, the last thing I remember was us getting into the cab and entering that popular tattoo shop in town. But hey, this looks so hot on you, Trinity Anne." Trini whimpered in desperation. "You were supposed to keep it cool and remember everything while I do crazy shits."

MEMORY CHAMBER. "That's where they kept the original research." Sabi ni Orion. "And that's where your mother was last seen." Napatitig si Yuhei sa mapa. "Then that's where we're going." Bago pa sila makapaghanda, biglang naglabas ng warning ang terminal. MEMORY KEY ACTIVATION: 100% Namatay ang screen. Isang segundo ng katahimikan. Pagkatapos ay may lumitaw na bagong mensahe.

Hindi dahil sumuko siya. Kundi dahil biglang sumakit ang ulo niya. Napahawak siya sa sentido. Muling may dumaan sa isip niya. Isang mesa. Isang laptop. Isang kamay. At isang boses. "Never keep it on the main drive." Nagmulat siya. Huminga nang malalim. "What did you remember?" "Someone told me not to keep something in the main drive." "What's the something?"

Kinakabahan siya, hindi dahil sa katotohanang nagkaroon siya nang brain fractured kundi dahil sa maaaring sagot ng doktor na siyang magmumulat sa kanya sa buong katotohanan. "Yes!" Bahagyang napaawang ang kanyang mga labi sa naging sagot ni Dr. Corpus. So, ibig bang sabihin nu'n? Totoo ang kanyang mga nalalaman? "But why I can still recognize my family? My friends? My work? My company? But... but why I can't remember her?"

Inosenteng tanong ni Darrel. “Gago, siraulo kaba? Hawak ko phone ni Kael, pinapa-rank ko ML niya bulok niyan puro aral kasi.” Sabi naman ni Lander na hindi inalis ang tingin sa phone ni Kael. So all this time, walang kinakabitan na music ang earphones niya? Nagtawanan kami at inasar si Kael, kaya ang ending niyaya niya muna ako umalis palabas ng practice room.

Kaya para sa kanilang dessert, kinain na nila ang donut habang nanunuood ng Phineas and Ferb. Maya maya pa ay pinaglinis ko na ng katawan si Vier at pinatulog. Friday na bukas at may pasok pa siya para sa closing ceremony ng kanilang intramurals sports sa school. Si Aria at Aya naman, matapos magligpit ng kanilang pinagkainan, ay pumasok na rin sa kanilang kwarto. Naiwan tuloy kami ni Maverick sa sala, nanunuod ng pelikulang Unbreakable ni Bea Alonzo at Angelica Panganiban sa kabilang channel.

putol nito ulit sa kanya. "W-what?" naguguluhang tanong niya, pabulong. "I don't have any memory of you. And though after tomorrow, we'd just totally be strangers who happened to marry each one time in their lives, I still want to have memory of you. You see, I don't know if I'd ever remember the past. But just in case I don't, I'd still have a memory of you-- one thing that I'd get to keep and remember for this lifetime that we will spend apart."

Siguro makakatulong din ang bahay na ito para mabalik ang memories ko noon. Sana bumalik agad. ****** LMCD22