Novel & Cerita Mistakes We Can't Laugh About

Medyo nagbago na talaga ang hulma ng mukha ko, mas may laman na ngayon kumpara noong mga unang buwan na halos hindi ako makakain dahil sa trauma at grabeng morning sickness. Napahawak ako sa pisngi ko. Dalawang araw na lang, grand press conference na sa BGC. Sa totoo lang, kahit anong pilit kong magpakatatag, may kaunting kaba pa ring gumagapang sa dibdib ko. Hindi dahil natatakot ako kina Marcus at Sabrina, kundi dahil ito na ang unang beses na haharap ako sa buong business community bilang ang bagong may-ari ng kumpanya ng pamilya ko. Paano kung may makakilala sa akin mula sa mga lumang kliyente ni Papa? Paano kung magdulot ng malaking iskandalo ang biglang paglitaw ko bilang Alana Herrera

I barely said in between my sobs "Hindi to pwede malaman ng kahit na sino. Even Niko! Ipalaglag mo yan." "no! I won't!" "Ano nalang sasabihin sa'yo, satin ng ibang tao? Na disgrasyada ka? Na nagpa buntis ka sa step brother mo? masisira ang reputasyon natin pag tinuloy mo yan!" "No!" "Yon nalang ang tamang paraan para maitama mo yang kagagahan na pagkakamali mo." "Dad, you can never correct a mistake by doing a mistake again."

"It's okay. I have a fair share of mistake rin naman. It was rude of me to humiliate you in the public. I just want to apologize for what I did years ago. Hindi ko alam na iyong ginawa ko ay magmamarka sa puso ng Mommy mo. I'm really sorry, Xe." I sighed. I could feel a hallow on my stomach. Isang beses lang ako nagkamali pero hanggang ngayon ay hinuhusgahan pa rin ako ng Mommy niya. Maybe that's the reality about life. No matter how many times you did a great job, people would always judge you by your failures and mistakes. He smiled and held my hand. "You're already forgiven, babe. Alam mo namang hindi kita matiis, 'di ba?"

But the way I see them now, kung paano tignan ni Xian si Larry, kung paano itong umiyak habang naglalakad si Larry sa aisle, I realized people need to accept that every person has a fair share of mistakes, at gaano man magkamali ang isang tao, may karapatan pa rin silang sumaya, without being judged for the mistakes they've done. I realized that there are no perfect stories, maaring magkamali ang bida, maaring husgahan siya dahil sa pagkakamali niya but in the end, it's his will to correct his mistakes that matters, it's his will to go on despite the judgement from other people.

“Sa… lahat. Sa mga nagawa ko noon. Pasensya ka na… Mahal lang kasi talaga kita kaya ko nagawa ‘yun. Noong nakita kitang sinasaktan ni Wesley, galit na galit ako sa kaniya. Gusto kitang ilayo sa kaniya. Gusto kong sa akin ka na lang. Pero siguro hindi talaga tayo para sa isa’t isa. Kasi… pinaglaban naman natin, ‘di ba? Pero mali na talaga.” Hindi na siya makatingin sa akin. Tila ba hiyang-hiya siyang makipag-usap sa ‘kin ngayon. Nagpakawala ako ng isang buntong-hininga. “Hayaan mo na ‘yun. You know, we all commit mistakes. Sinasadya man natin o hindi, nagkakamali pa rin tayo. We’re not perfect. We are only human. Our heart is vulnerable. It will always look for the simplest way to seek comfor

We keep on judging people for their wrongdoings without knowing that we did worse. Gustong-gusto kong sabihin lahat ng nasa isip at puso ko, lahat ng mga salitang gustong kumawala na siyang magsasampal sa kanya ng katotohanan—bagay na hindi nagawa ni mommy. Pero sa huli, pilit kong itinikom ang bibig ko. Sometimes, we should stop pinpointing others' mistake. They will learn more if they see it themselves.

Sapat na iyon para patawarin ko siya. Afterall, we're just mere people. Imperfect and flawed. Sometimes we make mistakes because of too much emotions. Like death, it's inevitable. We can't stay pure, that's a fact. But the important thing is, recognizing your mistake and learning something from it, so you can act accordingly next time.

Mamaya pa ay aalis na ito para sa news coverage niya kaya magbibihis na naman siya. "Well, that's life, Sheen." I laughed as I continued on what I am doing. "Yeah, life sucks." she agreed. And with that, everyone laughed including me. Marami-rami na kasi kami rito at kararating lang ng iba. Ako rin ay nandito lang at abala sa pananaliksik. Sabado ngayon, kaya bukas na ang day off ko.

“Unreasonable? You have done a lot of dumb things that brought this family embarrassment, Heather. Remember when you were sixteen? Nagpakalasing ka sa anniversary party namin ng Daddy mo!” “I told you, hindi nga po ako nagpakalasing! I didn't know it was liquor!” hindi niya mapigilang magtaas ng boses habang ipinapaliwanag ang sarili kay Julia. Remembering what happened that day made her lose her cool. “At saka, bakit ba takot na takot kayong madungisan ang pangalan ng pamilyang ‘to? It’s not like you’re all perfect. Sana hindi niyo na lang pinagamit sa ‘kin ang apelyido ninyo. I never asked for that surname!”

Walang salitang lumalabas. Napabuntong-hininga siya, parang nag-shift ng gears pati sa emosyon. “Tungkol sa nangyari kanina… hindi ko dapat ginawa ‘yon. Hindi dapat ako nakialam nang gano’n sa isang ka-trabaho. Mistake. Hindi na mauulit.” Ang salitang mistake ay tumama sa akin na parang balde ng nagyeyelong tubig. Pagkakamali.