Momma Quotes Novels & Stories

"Kung alam ko, hindi ko siya itataboy." "Hindi iyon ganoon, Tia." Wika niya. "Alam mo o hindi na may sakit ang Mama mo, hindi ko siya dapat itinaboy. Kahit anuman ang naging desisyon niya sa buhay noon o ngayon, ginawa niya iyon na ang iniisip ay ikaw. We can never hate our moms, oo makakaramdam tayo ng galit but we can never hate them. Hindi rin natin pwedeng kwenstyunin ang naging desisyon ng mga magulang natin. Tia, whatever happens, you should never ever hate your mom."

All people are looking at me, halo-halo ang reaksyon nila. How could you do this to me, Seb, when what I always do is to love you endlessly? Mariin akong napapikit at napahawak sa tyan ko. "Hindi kayo pababayaan ni mommy.... Makakaya natin to kahit wala kayong daddy—At darating din ang araw na pagsisisihan nya ito..." Time will come, Seb. Time will come and I'll repay all of the pain you have bought on me. Pay back is a bitch. Gaganti ako. Magbabayad ka.

Bigla ay tinamaan ako ng malakas sa mga sinabi ni Mommy. Napaisip ako at para bang nabuhayan ng loob. "Remember, Eizzrie. We don't get young, we get old and as we age, we experience rocky roads ahead of us, but in the end, as we reach our destination, we will be feeling the best feeling of all time, kasi sabi nga nila, mas masarap ang tagumpay kapag nanggaling ito sa pinaghirapan. Same with love, the more na nasasaktan ka, once you find the right one, sobra mo itong papahalagahan at tatawanan mo na lang ang mga nakaraan mo," Mom said then she chuckled as she caress my hair.

"But, Mommy... she doesn't look like a bad woman. Look how frail and thin she was." Bumakas ang yamot sa mukha ni Maureen. "Kapag sinabi kong bad woman siya, ibig sabihin ay bad woman nga siya, naintindihan mo? Kung wala kang gagawin, maaagaw niya ang daddy n'yo. Kapag nangyari iyon, huwag kang iiyak sa akin, ha?" " "Um... o-okay." Bagaman nag-aalangan, ayaw naman ni Rosie na magalit ang "Mommy" niya sa kanya, at ayaw din niyang mangyari ang sinasabi nito.

Sinabi ko iyon habang patulo na naman ang mga luha. "S-Sobra Marciella. Lagi mong tandaan na kahit wala ka sa poder namin ay mommy mo pa rin ako, ako pa rin ang tunay mong ina at hindi si Adelleta." Natawa naman kaming tatlo dahil sa selos sa kanyang tono. "Opo naman. You're the best mom on earth," tugon ko. Isinandal ko ang ulo ko sa balikat ni Dad, hinapit naman nila ni Mom ang mga bewang namin.

It's the price for what he did to my sister. "Mommy, I'm so happy po today." "Kitang-kita ko nga, pero anak sa susunod puwede bang 'wag masyadong makulit ha?" Hindi nakatingin ang mag-ina sa harapan nila kaya hindi agad nila ako napansin na naka-abang na sa kanila. "Okay po, mommy pero sa susunod, puwede pong sunduin mo ulit ako sa school then dalhin kay UNcle daddy?"

I nodded to her. "Yes, ma. He's the one who brought me here. Why? Do you need something?" I ask. She shook her head and smiled. "It's okay, go ahead and rest. Baka you're tired from your best friend's 'Journey through the Jungle' ", said mom and actually quoted the journey chuchu. I snorted because I remembered again that I was not part of their plan all along. But I didn't criticize her for that, baka nagpapahinga pala siya tapos nakaka istorbo na pala ako.

"Dalian mo xowie salem! Don't make me go near you!" Uggghhh! Bwisit! One thing I hate about mommy is pareho kami ng ugali! Like mother, like daughter daw. And she's the boss in the house! Kung ano sabihin niya pumapayag lang si daddy...pati ako! Kainis!

At ngayon nga, maging ang babaeng pinakamamahal niya nag-aagaw- buhay din dahil sa kagagawa ni Eddie o Gregory or whatever his damn name is. Ilang sandali pa, kumalma na rin ang Mommy nila. Joshua gave their mother a bottle of water and she drank from it with a few careful gulps. He gently reached for his mother’s hand and gave it a gentle squeeze. His mother forced a smile and touched his face. “We will get through all this, Mom, as a family. Like we used to,” he said, repeating her favorite line whenever they face a crisis. Tuluyan nang napangiti ang Mommy nila, ipinaikot ang tingin sa kanilang magkakapatid. “With all of you here with me, I know w-we will,” bulong nito, tumango-tango.

patuloy niyang pagpupumilit saakin. "Mom, please...leave me alone. I'm too lazy to socialize and communicate today." Pagmamatigas ko pa. "Paano ka? Hindi ka ba nakakaramdam ng gutom? Don't tell me na iiyak ka na lang talaga the whole day?" "Mom, i'm not a kid anymore! And I can handle myself. So, don't panic." "It's up to you! But for sure, Damon will get mad of this!"