Monologo Ni Juli Novels & Stories

“Eto na naman ako, puta kaaahhh, puking ina mooohhh pupunlaan na naman kitaahhhhhhhh.” Muli na naman akong nilabasan ng masaganang t***d ni Julio sa kaloob-looban ng aking puke. Naideposito ang mga iyon sa aking sinapupunan. “Ooooohhhhhhhhh…sigehhhh…buntisin mo akooohhhhhh…ahhhhhh…Unghhhhhhhhhh.”

“Humanda silang lahat sa akin.” Inilibot ni Julio ang paningin sa mansion at pinakiramdaman. Kanina pa sila dumating at halos isang oras ng sumasabog sa galit si Julio ngunit hindi niya nakikita si Odisza maging ang anino nito. Nakapagtataka na hindi ito sumalubong sa kanila na kapag usapang Montenegro ay agad-agad itong sumasabat para ipagtanggol ito.

“How can I not be mad with everything that has happened to you? Muntikan ka na, Rome!” “Julie needs me that time...” “Julie, Julie, Julie! Puro na lang si Julie! She doesn't even care about you, Rome! Lagi ka niyang tinataboy palayo, iniinsulto, at tinatrato nang masama. Bakit kailangan mo pa siyang pag-aksyahan ng panahon kung gano'n din naman siya kasama sa ‘yo?!”

Kung bakit sa ikalawang pagkakataon ay mas malala pa ang ginawa ng mga Monteza rito. Pagkatapos niyang magkuwento ay sunod-sunod na suminghot si Julienne. Umiiyak ito at nadudurog ang puso niya. “Sshhh . . . I’m here, Julie. . . I’m right here.” Niyakap niya ito at masuyong hinagod ang likod. “No one will ever hurt again. I promised you that.” Pagkasabi niyon ay inangkin niya ang mga labi nito.

Muntik na akong nabilaukan sa pinagsasabi ni Jules. Shit! “Ay, kamalas mo naman. Baka hindi ka fertile no'ng tinira ka.” Nayayamot na ani Melody. “Maybe. Ika-calendar ko na nga lang next time.” They're a barrel of laughs pero wala ako sa mood na matawa sa mga kalokohan nila ngayon. “May tama ka diyan, Julio. Malaki. Malaki ang tama mo. Ikalendaryo mo para iyong kalendaryo na rin ang sumuko sa'yo, bakla!”

Malaki ang katawan nito, ngunit halata ang pagiging pusong mamon. "Palabiro ka talaga, ma'am. Julia talaga ang name ko. Isa pa, hindi porke at Manlangit ang apelyido ko ay ibig sabihin noon ay sumasalangit na ako. Day! Marami pa akong matitikman este mapapalibog na mga boys sa beauty ko. Anyways, nice to meet yah girlalu." Muntik na akong mapahalakhak dahil sa sinabi ni Julius. Mabuti na lamang at napigilan ko pa ang aking sarili.

Mahinahong wika ni Julian. “I trust you, but I don’t trust the sudden turn of unexpected events that may occur.” Nikole chuckled. “Seven days? One week in the West Philippines Sea? That’s too far! Kapag may magkaproblema saan ka pupulutin? No, Jules. You’re not going!” Malambing na hinalikan ni Julian ang kanyang balikat. “Don’t make it hard for me, please? Ayaw kong umalis na galit ka sa akin.”

*** Si Jaq Buwan ng hulyo, miyerkules ng umaga, taong dalawang libo't labing-walo. Sa ikatlong palapag ng isang mumurahing paupahan, sa pasimano ng bintana roon ako'y nakaupo, nagmumuni-muni. “Hush little kiddo don’t you cry. Don’t slit your skin, don’t say goodbye. Put down that blade, put out that light, I know it’s hard, but you’ll win this fight…”

Nakahiga ito at pinipigilan ang tawa, tila nag-eenjoy sa tensyon na naririnig. Biglang nagbago ang tono ng boses ni Benedict; mula sa pilit na pagpapakalmang ama ay naging alerto at seryoso. “Ano? Anong pangalan ang narinig mo?” “Julia… Si Mama agad ang naisip ko. Pero hindi ako sigurado. Bigla na lang pinutol ang tawag,” sagot ni Monique, sabay buntong-hininga.

hindi ko na halos maipinta ang mukha niya gusot na gusot na ang noo niya parang kumot,( HAHAHA)Yong tawa ko sa isip lang ,baka kasi saktan na ako ng ugok na 'to. "Get out! " sa pagkakataong yon ,hindi na ako nagulat. sa araw araw ko ba namang pag ta-trabaho sa kanya, nasanay na ang tenga ko sa kabi- kabilang sermon at pag sigaw niya. ******* Pagkalabas ni Summer, Ilang beses muna akong bumontung hininga. Ilang menuto bago pamasuk si Hanz sa silid.