My Bad In Tagalog の小説・ストーリー

Ang galing mong magtagalog hindi halatang sa ibang bansa ka isinilang. "Because mom and dad always teach us Filipino dialect and even bisaya we also learn it. Like, gahi man kag ulo!(Matigas ang ulo mo), dili man ka kasabot( Hindi ka nakakaintindi). Asa man Ka padulong?(Saan ka pupunta?). And as her expression mom said "Ambot sa langaw pilay edad sa lamok" instead 'of I don't know.'

dagdag niya pa. Halos madurog ang puso ko sa nasaksihan na paghihirap ng kapatid ko. Umikot ako sa kanyang harapan at pinantayan siya. "You are not a bad person. Okay? Y-you will never be. You're just hurt kaya ka ganyan. All you need is the person who will understand your pain and that is me Kiara. I w-will never turn my back on you." nahihirapang saad ko. "If I am not a bad person why am I suffering in this pain? I deserve to be happy right? But why can't I be happy? Why am I always crying? B-bakit iniiwan ako?"

Hindi niya sinagot kung tama ang pag-english ko. "I also sorry for being so bad dahil sinabihan kita noon na di maganda ang katawan mo. Kaya siguro nahihiya ka pang ipakita sa akin. Pero dahil makulit ako, ay nakita ko na rin sa wakas ang magandang hubog ng katawan mo. The fact is your body is nice and beautiful may laman, maumbok ang harapan at maumbok rin ang pang-upo mo. I love it, Mahal," malambing na sambit pa nito.

sabi ng doctor "F**k its all my fault hindi ko talaga mapapatawad ang sarili ko kapag may mangyari masama sa kaniya" sising sisi ko ang sarili ko sa nangyari. hawak hawak ko ang kanan kamay niya habang tinitigan ko siyang natutulog parang kinukurot ang puso ko at namalayan ko na may dumadaloy na mga luha sa aking pisnge "Mom' im sorry" paulit ulit kong binibigkas iyon hinalikan ang palad nito

“I’m really sorry, I love you. Please wake up now Babe. I need you, gusto kong bumawi sayo, gusto kong iparamdam sayo ang pagmamahal ko na hindi ko nagawa. I failed again, I failed you and I’m really sorry. Kung magagalit ka man sa akin I’ll understand that and I don’t deserve your forgiveness.”

Garalgal niyang tugon. [“Oh my god! Tam, I'm sorry...”] Nagpakawala ito ng malalim na hininga. [“Nag-alala ako sa'yo ng makita ko ang balita! Kamusta ka ah? Gusto mo bang puntahan kita? Tam, sorry... Sorry, talaga!”]

Mouthing me what's wrong? "Ang papa mo naaksidente." ///♡/// Hi sistarz! ^-^ Sorry natagalan ang ud. And not sure din if makakapaglapag pa ako ng isang chapter tonight. Stay tuned! Baka naman padrop ng comment/review. ^*^

sabi ng nasa kabilang linya, "sorry. Hindi mo kasalanan. Hindi lang maganda ang pakiramdam ko kanina…am I making excuses? I'm just sorry." 'Hindi mo kasalanan.' Napakurap si Luke ng ilang beses. Alam na alam nito kung ano ang dapat sabihin upang makapanakit. Alam na alam din nito kung ano dapat ang sasabihin upang magpagaan ng loob. Gumaan ang kaniyang pakiramdam dahil sa paghingi nito ng tawad. Napangiti si Luke. 'Marunong din pala siyang mag-sorry.'

Hinaplos niya ang aking beywang sa marahan na paraan, na nagbigay ng bolta-bolthaheng kuryente sa aking katawan. "Baby, I hate your sorry. You did a very bad move tonight." Naguluhan naman ako sa kaniyang sinabi. I can't understand what he said. Pero ang malinaw lang sa akin ay hindi niya tinatanggap ang sorry ko. Pero bakit?

"Sorry, pero ang kailangan namin ay laro at hindi babae, kaya umalis ka na bago ka pa namin gawing pulutan este bugbugin." Inis namang umalis si Mindy, iniwan nya pa yong pagka-in nya dito sa table namin. "Shàngdì! Wǒ zhēn de bù xǐhuān fl mèi de nǚrén." (God! I really don't like flirty woman.) Same, ayoko din sa mga malalanding babae. "Bakit ba lahat nalang ng babae ay malandi?" "Abay ewan namin, ba't kami tinatanong mo ungas ka! Anong tingin mo sa'min babae?!"