My Demon Ending นิยาย & เรื่องราว

Wala na siya sa anyong Nayagi kaya nakita kaagad siya ni Dylan. "K-Kuya Damon?!" Dinaluhan niya ang kapatid. "Anong nangyari?!" Hindi ako makasagot dahil sa bilis ng mga pangyayari. Pakiramdam ko ay nawalan ng lakas ang tuhod ko at napaupo na lang ako sa sahig habang habol ang hininga. Damn, I just saw a true demon.

It turns out it wasn’t just Wildren and me, all of us suffered because of the demon who destroyed our family. “Sino po ba ang demonyong pumatay kay Mama? You know him, don’t you?... Perfect, because now I can finally use my skills as an assassin on him. That demon is the reason I learned how to kill and fight!”I said to Tatay Rhamsey with a devilish grin. “Siguro ka ba d'yan? Hindi mo pagsisisihan na papatayin mo siya?”paninigurado na tanong sa akin ni tatay Rhamsey.

Hindi na ako nakipaglaban at itinuon ko na ang buo kong atensyon sa direksyon ni Elijah. Ilang beses din akong umilag sa mga demons at mabilis naman ang galaw ni Stefano para patayin ang mga ito. Ilang minuto din na ganoon ang sitwasyon namin hangang sa nakalapit na ako kay Elijah na ngayon ay walang tigil sa pagpatay ng mga demons. All demons that he cuts through are turning into ashes. It was molten, but ashes.

How I wish na sana bumigay na 'yong katawan ko, na sana mawala na ako, Kasi, I'm living with a heartless demon that I love the most. And it feels like hell. Napatingala ako sa kanya na ngayon ay lakad dito lakad doon ang gina-gawa. Hindi ko alam kung anu ang iniisip niya. 'Galit ba siya?' Balisa? Ewan. Pero hindi na ako natatakot na masaktan niya ako ulit. Mula ngayon, wala na ako'ng pakialam. Wala na ako'ng pakialam sa sakit,

Tumango si Cherie, kahit halata sa mukha niya ang alinlangan. "Fine," mahinang sagot niya. "Pero isang maling galaw lang nito, Jas…" hindi na niya tinapos ang sinabi, pero malinaw ang banta sa tono. Narinig ko ang malalim na buntong-hininga ni Demon bago siya sumang-ayon. “Alright, Mr. Crus—o kung sino ka man—kasama ka namin. Pero tandaan mo, wala kaming tiwala sa’yo. Kumikilos ka sa maling paraan, mauuna kang babagsak bago kami.”

Halos dumugo na ang labi ko sa diin ng aking pagkakakagat. Mom lifted her eyes and stared at me, blankly. Parang piniga ang puso ko sa harap ng mga matang iyon. Her irises held no warmth nor care, just indifference, as if all she could see was a thing unworthy of attention. Her gaze was colder than the breeze blowing through the windows. "Did you hear what I just said, Serina?" she asked in a firm tone.