Nagger In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Saglit niya akong tinapunan ng tingin saka naupo sa kama. “Will you call me babe, it’s kind a annoying hearing you calling my name,” sabi niya. Bahagyang napataas ang isa kong kilay. Kaarte naman nito, siya nga hindi ako matawag sa pangalan ko eh. “Am I your babe? Cause I never heard you calling me,” nagrolled eyes ako. Ang unfair lang kasi na gusto niya akong tumawag sa kanya ng babe pero hindi naman niya ako tinatawag sa ganun.

"Eh sa matanda ka naman na talaga bakit mo deni-deny?" "Baby, kalabaw lang tumatanda. Tigulang lagi pero paniti kay diba anagon pa ni." [A/N: I don't know how to explain this expression in tagalog but it's kinda, matanda nga pero masarap naman. Anagon is young corn 😂] Sa muling pag-atras ko naramdaman ko na ang pagtama ng pang-upo ko sa mesa nya.

Alin sa dalawa ang pipiliin ko? Nanaig ang aking tapang sa pagkakataong ito kaya mabibigat ang mga hakbang na lumapit ako sa pintuan. Sunod-sunod na malalakas na katok ang aking ginawa pero hindi ko naramdaman ang sakit nito sa aking kamao. "Yes?" May nalaking ngiti ang mukha ni Nicolle pero agad ding napawi nang makita ako. Nabigla siya pero agad namang nakabawi.

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

May audition bang nagaganap? Kahit na ganon ang sitwasyon ay nagtuloy-tuloy pa rin ako sa paglakad papunta roon. Hindi pa man ako nakakapasok sa loob ay parang problemado na ako. Hindi ko kasi alam kung paano ako makakapasok, makikipagsiksikan ba ako? Dapar yata tinawagan ko muna si Manong Driver e. "Umayos kayo ng linya at huwag kayong maingay," sabi nung kung sino man, hindi ko na tiningnan kung sino 'yon.

"Magkano miss?" "150 lang po sir." "Salamat!" nginitian ko ito atsaka inasikaso ang iba pang bumibili. "Ugh! Why do we need to buy here!? There's a station in the mall for these diba!?" "Oo nga, atsaka kung dito talaga pwede namang mag utos na lang tayo!"

Nagulat ako nang tumayo silang dalawa at bigla akong niyakap. "Kahit na. America 'yon, sis. Hindi namin kayang puntahan 'yon gamit lang ang jeep." Saad ni Mia habang humahagulgol pa rin. "Kahit naman kaya kong pumunta doon eh hindi ko pa rin naman magagawa." Sabi naman ni Cherry habang humahagulgol din. Kaya naman niya talaga. Mayaman siya eh. "Edi ikaw na ang mayaman!" Sigaw naman ni Mia sa kaniya. Hindi ko alam kung tuluyan na akong matatawa o iiyak pa rin. Tawa na may halong iyak ang ginagawa ko eh.

I can sense that he is furious but was just restraining himself to say something. “Come again?“ I said while smiling. But the truth is, I'm ready to throw her some words that she could regret later. How dare her. “Ay english te! Na no-nose bleed ako.” Gatong ng isa pa. I gritted my teeth when they didn’t stopped teasing me. Napa ‘ohh’ pa ang mga ito sa turan ko sa kanila. Hindi ko sila maintindihan sa ugali nila. Aren't they aware that what they are mumbling were offensive?

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...