Nakakahawa Ba Ang An-an นิยาย & เรื่องราว

“‘Yong babae kanina, siya ba ang panganay mong anak na galing sa probinsya? Hindi ko inaasahang ganoon siya kaganda. Ang akala ko ay nakakita ako ng anghel.” Biglang nawala ang ngiti sa labi ni Nora at napalitan ng malamig at walang emosyon na ekspresyon.

Open iyon at malaya siyang nakakilos. "What the hell do you think you're doing in my clothes and in my kitchen?" Bahagya siyang kinilabutan sa pag-aalala,ngunit naisip niya kung ipapakita niya rito na takot siya ay lalo lamang nitong maiisip na maari siya nitong pagtaasan ng tinig at matakot na siya.Laking US yata siya.Alam niya na kaylangang mayroong angas ang isang tao upang hindi agad nadadarag.

grabe mukhang nga na lanta ang akin bulaklak dahil sa honeybee mo, reklamo ko rito. "hahahhaha" tawa lang ang akin na kuhang sagot sa mahalay kung asawa." " tara na nga heart, sa baba kain na tayo? gutom na ako, pag hindi pa tayo bumaba baka iba ang akin kainin,, sabay ngisi nito, sa akin. an siyang kinapula ng akin mukha,,, tara na nga? baak san pa tayo mapunta, ang halay ng bibig mo. tumayo na siya, ganon din ang asawa upang bumababa sa kusina para kumain ng dinner,

ATASHAs I am working on my computer nang may naramdaman akong galaw sa binti ko, at pagkatingin ko sa baba ay nakita ko ang aso kong si Angel. Kaagad ako napangiti, at kinuha ko siya. "Are you hungry already, ha?" lambing kong tanong kay Angel. Hindi siya sumagot pero, I can tell by her face that she's hungry.

Nakakahiya. “Ano pong sinasabi niya?” nahihiya kong tanong. “Humihingi siya ng sorry sayo, nang paulit-ulit. Pinunasan niya rin yung pisngi mo, sabi ko baka nag-away kayong dalawa tapos umiyak ka. Ang tagal niyang nakatitig sa mukha mo at iisa lang ang sinasabi, sorry.” Natigilan ako sa sinabi ni Aling Ana. Humihingi siya ng sorry? Tungkol pa rin ba yun sa nangyari kagabi? Wala naman silang kasalanan kung bakit ako naiyak, nasasaktan lang talaga ako kapag naaalala ko ang mga magulang kong hindi ko naman kilala.

 | ＣＬＯＳＥ ＴＯ ＯＰＥＮ ＴＨＥ ＰＡＩＮ | // "Will the other's pain can subside your pain?" \\ ___ "ANONG BINABALAK niyo?" Yun kaagad ang bungad niya sa Ama matapos nitong sagutin ang tawag niya.

aniko Nakaharang siya sa cabinet kung saan naroon ang mga tinapay at mukhang wala siyang balak na umalis sa pwesto niya Napangiwi ako at nawalan ng pag-asa Siya naman ay kuryosong nakatitig saakin "Are you unwell? Nakatulog ka ba ng maayos kagabi? Did you eat last night pala?" Sunod sunod niyang tanong sa inosente niyang ekspresyon Ngumiti ako at nag-iwas ng tanong, hindi mo ako maloloko! Babaero ka kaya normal na lang sa kaniya ang magkunwaring may pakialam!

Anang isnag boses sa isipan. Tss ay bobo mo talaga selp di yun totoo. Bakit may iba ka pa bang nanay? Ambobo lang tss. Tapos may totoo bang magic magic tapos powers powers ganun? Ano ka ba, ke bobo mo talaga nag-aadik ka yata eh. Sumbat ko naman sa sariling isip. Napabuga ako ng hangin. Hays mababaliw na ako kakaisip dun sa panaginip este bangungot na yun, tss hayaan na lang nga.

"Kung hindi natin nalaman ito agad… baka—baka…" "Baka patay na ako ngayon," mahina ngunit matatag na sabi ni Ana, na noon lang nagsalita matapos ang lahat ng kaguluhan. Mahina pa rin ang kanyang katawan, ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng tapang. "At si Baby Anabella… mawawalan ng ina."

hehehe :3 <3 Paulit-ulit kaming dalawa sa ganitong eksena. Sa tuwing nakikita niya ako, matik na maglalapag siya ng isang daan sa binti ko. Minsan nga feeling ko wala siyang pake sa kinakanta ko, eh! "Manok na pula...biglang tinamaan, nag giwang-giwang...sa isang iglap, ako'y kinabahan..." Ayan, manok na pula na lang kinanta ko tutal hindi niya naman pinapansin ang mga alay kong awitin para sa kaniya! Sayang effort at boses do'n! Sayang laway!