Nakakahawa Ba Ang An-an 소설 & 이야기

"Ikaw, paano mong pinalaki ang anak mo? Ang manloko ng tao? Ang manira ng buhay? Ang manakit?" "Masyado lang mataas ang lipad ng anak niyo. Sinong langit ang hahalik sa lupa?" "Huwag kang magmataas dahil sa mga oras na ito, iisa lang ang tinatapakan nating lupa." Bumaba naman ang tingin ng ginang sa paanan. Napataas ulit ito ng kilay nang mag-angat ng mukha. "Magkano ang kailangan niyo para lang manahimik kayo?"

Huwag makipagtalo sa kanya tungkol sa maliit na bagay na ito. [Hindi ko siya pinagalitan. Sisimulan ko na ang bakasyon ko ngayon. Hindi na ako nakakaramdam ng inis. Isa pa, ito ang unang pagkakataon na nalaman ko na ang sabaw ng manok ay makakatulong sa pagreregla.] [Walang makakaalam kung hindi nila ito sinasaliksik. Inaalagaan ka niya ng mabuti.]

inaya niyako without a plan? "Ahh ehh--"- wala akung maisip, kasi hindi naman ako mahilig mag gala taong bahay lang kaya ako. "Mhmm alam ko na . Umiinom kaba?" What kind of question is that? ofcourse im drinking !myghod ! edi sana namatay naku sa dehydra----- Naputol ang kakadada ko sa isip ko ng bigla siyang tumawa. Naks heaven, ansarap sa ears ng tawa niya.

C43 SMGB “What about our daughter?” kunot-noo niyang tanong sa akin. “Isasama ko,” Ani ko habang sumubo ng pagkain. “My God! Dwarf, ano ba naman ‘yang naisip mo? Alam mo naman na bawal dalhi-.”

Kabanata 7 Thank --- Nakakainis! Ano ba ang ini expect ko? Tanggapin niya itong pagkain na niluto ko? Grabe ang ugali. Hindi ko kaya! Wow ha? Nakakainis! Naiirita ako sa kaniya. Sana mabulunan siya kung ano mang kina kain niya ngayon! Nag-effort pa ako? Tas hindi niya tatanggapin? Anong tao iyan? Tao pa kaya iyan? Nakakainis! Grabe! Pulang pula na ang mukha ko sa sobrang Inis.

Nababaliw na ata ako. Nagpagulong gulong ako sa kama habang yakap yakap ang aking unan. Ibinaon ko ang aking mukha sa hawak na unan dahil hindi ko na mapigilan ang aking pagtili. Kung hindi naman ay hahawakan ko ang aking labi at ipapadyak ang aking mga paa. I'm going crazy, and it's Anzo's fault!

Third's POV Bahagyang nakawang ang p***o ng kwarto ni Noah. Mula sa dilim ng hallway, pilit na sumisilip ang walong taong gulang na si Annika. Malamig ang hangin sa paligid, at may kakaibang tensyong umaaligid na tila nagpapatayo ng kanyang mga balahibo. Bago pa siya makakita ng kahit ano sa loob, biglang bumukas nang malakas ang p***o, lumikha ng isang nakabibinging tunog.

Nakakainis. Ano bang meron si Kuya na wala sa akin? Ano bang nakita niya kay Kuya na wala sa akin? Eh 'di hamak namang mas gwapo ako kay Kuya Angelo e. Naduduling ba ang tabachoy na 'yon at hindi ako makita!? Banas! "Chubs, ginigigil mo talaga akong tabachoy ka."

Kina gwapo niya ba iyon? “Look! kung ano man yang excuses mo bahala kana. Epal ka! Siguro gusto mo dalawa-dalawa babae mo, ‘no? Ano?” Baka gusto niya dalawa kami nang Anne na ipagsabay. Aba! Mabuti nang maliwanag.

And there it was again. That uncertainty. That anxiety. That frustration. “Basta may paulit-ulit kang sinasabi.” “Tapos parang iisang salita lang naman.” She tilted her head. “Pangalan yata talaga.” “Sure ako kasi one word lang.” Hindi ko namalayang napahigpit na pala ang pagkakahawak ko sa kumot. My fingers slowly curled against the fabric. My fingers slowly curled against the fabric.