Nasa Loob Ang Kulo Meaning の小説・ストーリー

Nasa tabi niya ang isang lalaking naka-suit, maputi at mukhang edukado—kaibigan niya. Napansin nito ang hindi mapakaling ekspresyon ni Kyro, kaya’t ngumisi at nagsalita, “Kyro, bakit hindi ka na lang bumaba kung ganyan ka makatitig? You look like a jealous husband.” Nakatawa siyang umupo habang umiinom ng pulang alak. “Diba’t hindi ka sumama sa inuman kagabi dahil sa ‘asawa’ mo raw?”

Nasa loob iyon ng damit niya, nakapahinga sa pinaka-sensitibong parte ng katawan niya. Gustong-gusto nito ang lambot at init ng balat niya—halatang ayaw pa niya itong bitiwan. Maingat na inalis ni Lovi ang kamay niya, ngunit mas lalo lang siyang hinila ni Easton papalapit at mahigpit na niyakap. “Matulog ka pa… kahit sandali lang,” bulong nito, medyo paos ang boses.

Nasa isipan ni Luna kung ano ang meron sa loob ng card na 'yun na pinagguguluhan nilang lahat. "Just a piece of paper." Napatingin naman si Luna sa kakambal n'ya na nagsalita sa gilid n'ya at pinakita sa kanya sa hawak na tablet nito kung ano ang laman nun na mas lalong kinakunot ng noo ni Luna. "Hindi ko alam na mas weird na pala ang mga batang ka-edad natin. Matagal na 'yang nauso 'di ba nung nasa america tayo?"

Nasa loob si Nolan at ang mga Boucher. Nang makitang ayos lang si Helios at nakikipagtawanan sa kanila, nakaramdam siya ng ginhawa.

Nasa likod lamang siya ng mga ito dahil iisa lang ang kanilang patutunguhan; ang lobby. Kaya hindi niya maiwasang hindi panoorin ang dalawa. Kita niya ang labis na pag-aalala sa mga mata at kilos ng binatang kasama ni Sunshine nang tumigil ang mga ito sa paglalakad at harapin nito ang dalaga.

“Awoo, awoo…” Nang makain nila si Lukas, itinaas ng lider ng mga lobo ang kaniyang ulo para gumawa ng isang nakabibinging alulong sa kalangitan. Sumunod namand dito ang iba pang mga lobo hanggang sa mabalot ng alulong nila ang hangin sa ibabaw ng Moon Altar.

Nasa kaniya ang paningin ng lahat. "dito tayo nakatira dati hindi ba? dito mismo sa bahay na ito tayo nakatira noon. dito tayo magkasama, nag tawanan at dito niyo rin ako pinaalis at tinaboy." seryosong sabe ni sofia bago hinawakan ang puting tela at binaba ito at tumambad sa amin ang picture ng lolo at lolo ko na magulang ng mommy ko.

Nasa harap niya ang isang malapad na kalsada, may mga guho ng gusali sa magkabilang panig. Malinaw na dati, ito ay isang mataong distrito. Nagkuwenta siya sandali— hindi pa man siya nakakalakad ng 1/1000 ng radius ng lungsod. Kaya binilisan niya ang lakad. 🌌 Mas Malalim, Mas Delikado Ang pulang liwanag ng detection technique ay napakatingkad sa gabi. Nakakalat ang divine sense ni Juan, laging nagbabantay.

“Only God.” NASA LOOB AKO NG WAITING ROOM ng ospital, at mabigat ang amoy ng disinfectant sa hangin. Sa kabilang dulo ng pasilyo, may papalapit na pigura. Napatingala ako at nakita si Lucas na naglalakad papalapit sa akin, may tahimik na kumpiyansa sa bawat kilos niya, ang mga kamay nasa bulsa ng kanyang slacks. “You good?” tanong niya.

Nasa loob nga ba ito? Sinubukan niyang buksan ang pinto pero naka-locked ito. Ganoon din ang bintana. Nakahinga siya ng maluwag, ibig sabihin ay nasa loo bito. Sinubukan niya itong tawagin. “Ela! Ela! Nandiyan ka ba? Nandito na ‘ko! Pakibukas ng pinto, please!” nilakasan niya ang pagsigaw para marinig nito sa loob.