Ng Ngumiti Ang Langit Novels & Stories

Bakit sila pa na hirap na hirap na nga ang pinagsasakluban pa lalo ng langit at lupa? Ilang minuto siya na nag-iiyak. Pinagtitinginan na siya ng mga tao na nagdadaan sa hagdanan, pero wala na siyang hiya. Inisip niya na iyon na nga lang ang libre sa mundo, ang umiyak, ipagkakait rin ba sa kaniya? Bumaha pa ang kaniyang luha na halos hindi na siya makahinga.

Kapag titingala ay parang abot na ang langit. "Kapag nag-umaga kusang bumaba ang ulap, para ka ng nasa langit kapag nasaksihan mo iyon."Pagsasalita ni Novice. Hindi niya maalis ang pagkakatitig sa maamong mukha ni Shaina. Nang sumulyap ito ay muli na naman bumilis ang pagtibok ng puso niya.

biglang sabi niya matapos ang katahimikan. "Ano naman 'yon?" "Ayon sa kuwentong iyon, ang araw, buwan, at ang mga bituin sa langit daw ay ang korona, suklay, at ang kuwintas ni Alunsina. Parte ng mga alahas na isinaboy ni Tungkung Langit sa kalangitan para lang makita si Alunsina. At saka 'yong ulan at kulog? Luha at boses raw ni Tungkung Langit 'yon, na desperadong tinatawag ang kaniyang asawa at dinadamdam ang sakit ng kaniyang pagkawala. See? That's how he loves Alunsina 'cause up until now, nararamdaman pa rin natin ang kulog at ulan kaya ibig sabihin umiiyak pa rin si Tungkung Langit sa pagkawala ni Alunsina."

At ano rin naman ba ang pakealam mo kung trip niyang makipag landian sa iba? Inis niyang kausap sa sarili sabay malakas na napa buga ng hangin habang pilit na nag iwas na lamang ng tingin. Ngunit kahit ano yata ang gawin niya ay hindi pa rin mawala ang kanyang inis. “Huy! Ayos ka lang ba? Kanina pa kasi nang hahaba iyang nguso mo.”

nakangisi kong sabi sa kanya. Para naman siyang natuwa dahil sa sinabe ko. "talaga,pero ano ang gagamitin natin papunta sa langit?"nakanguso niyang tanong. Napakamot naman ako sa aking ulo dahil sa tanong ni Misty. Ang akala niya talaga ay pupunta kami ng langit,pero sa ibang langit ang pupuntahan namin-iyong Kami lang dalawa ang makakaalam.

Tanong ko kay kuya habang nakatingala parin ako sa langit. "Hindi, bunso. Kasabihan lang yan ng matatanda. Uso kase noon ang tatambay sa labas ng bahay tuwing gabi kapag maaliwalas ang kalangitan, maglalatag sila ng banig sa damuhan at hihiga para pagmasdan ang mga bituin sa langit tapos iisipin nila na isa sa mga bituin ay ang mahal nila sa buhay. Kung minsan naman ay magbibilang lang sila ng bituin para libangan nila." Paliwanag sa akin ni kuya...

Tila ba nasa pintuan na siyang langit sa mga oras na iyon! “Aahhh… Damn!”

The rain is pouring heavily. Madilim ang kalangitan at mukhang wala itong planong tumigil. And she’s stuck here, in this Nipa Hut with this man she hates the most. Ang pinakaayaw niya ay ang makasama ang lalaking ito. But then fate is sometimes screwed up. Pakiramdam niya ay talagang sinusubok ng langit ang kanyang pasensya.

May pag aalala na ani nito kaya tumango ako at iniisa itong lingon. Justine looked at the dark sky so she could see it too, parang kanina lang sobrang dilim ng kalangitan dahil sa ulan pero kung titingnan mo ngayon ay halos magsiksikan ang bituin sa kalangitan. A soft smile show in her lips. Pakiramdam n’ya ay dinamayan s’ya ng ulan sa pag iyak. She doesn't know where and how to start, pero hindi n’ya maintindihan kung bakit s’ya nagtitiwala kay Justine.

Dalawang araw na mula nang umuwi doon ang dalaga at ayaw makipag-usap sa iba maliban sa kanya. "Marahil ay pinarosahan ako ng langit, mother dahil binalak ko na talikuran ang una kong pangarap sa buhay." "Hindi totoo iyan, Anak. Snusubokan ka lamang niya kung hanggang saan ang tibay ng pagmamahalan ninyong dalawa. Sundin mo ang nais ng iyong puso at isipan upang wala kang pagsisihan sa bandang huli."