Ng Ngumiti Ang Langit Novels & Stories

"Airplane naman tayo ngayon patungong langit!" Nakangisi niyang bulong sa tainga ni Yael kasabay nang pagbaon sa nangangalit na alaga ng binata sa kaniyang sarili. "Uhmmmmmm!" Panabay nilang sampit nang simulan ni Natasha ang gumiling sa itaas ni Yael na parang elese sa himpapawid.

Habang naglalakad, napatingala ako sa langit. Napakaraming bituin. Napakaganda. Pero sa kabila ng ganda ng paligid... May kirot pa rin sa puso ko. Napabuntong-hininga ako. "Why does it still hurt?" Mahina kong bulong. Hindi ko namalayang may paparating palang bagyo. Unti-unting lumakas ang hangin. Nagsimulang magdilim ang kalangitan.

duda ni Atlas. “Try mo.” Kumagat si Atlas, tapos biglang napangiti. “Oo nga po!” Biglang napatingala si Atticus. “Mommy…” “Ano ’yon?” sagot ni Yvee. “May nahulog…” “Hmm?” “Sa sky…” Napatingin ang lahat sa langit at isang guhit ng liwanag ang mabilis na dumaan sa kalangitan. Isang magandang tanawain ang nasaksihan ng kalangitan.

"OMG! Nasa langit na siguro ako." Paglingon ko sa may kanan ko ay nakita kong bukas ang bintana. Nakatiklop sa magkabilang gilid ang mga kurtina pero imbes na puno ay iba ang nakikita ko. Ulap lang. Napabalikwas ako. Hala nasa langit na nga siguro ako!

YIEL AMARO Malalim na ang gabi at ramdam na ramdam ko ang lamig ng simoy ng hangin na siyang humahapyas sa aking balat. Mabigat akong napabuntung hininga kasabay ng pag-angat tingin sa kalangitan. Nagniningning, nagkikislapan ang mga bituin sa langit, tila buhay na buhay ang mga ito. Samantalang ang mga mata ko na siyang nakapukaw sa kawalan ay punong-puno ng kalungkutan, poot at hinanakit. Saksi ang buwan at mga bituin sa langit kung gaano kawalang buhay ang aking mga mata.

Tumango sina Silvester at Helvius. Ng lumitaw ang isang malaking bitak sa kalangitan, hindi mabilang na mga hibla ng itim na aura ang nagkatotoo at bumalot sa buong lungsod. Ang milyun milyong magsasaka ay nabalot din ng dilim. “A-Ano yun?” "Ano ang nangyayari?" "Anong nangyari?" "May bitak sa langit!" Ang lahat ay napuno ng pagkabalisa.

Wala na lang akong ibang nagawa kundi tumitig na lang din sa itaas. "I wonder if it was also hard for you. Kasi ako, kahit saan ako pumunta, nakikita kita. I tried my best to find a place where there is no sky. I was losing my mind. I wanna get rid of it." pumikit siya at kumunot ang noo niya, he looked like he's in pain, "Why did I even treat you as my sky? 'Di ko inisip na kapag nawala ka, mahihirapan ako ng sobra. Ang tagal bago ko na-realize na hinding-hindi pwedeng mabuo ang mundo na walang kalangitan. And that means I can't take away the pain, I just have to live with it."

Bukod sa mataba ako? Pagak akong napatawa nang marinig ko ang malutog na kulog ng kalangitan. Na para bang bayad ang langit para damayan akong magdrama. Hindi nga nagtagal ay bumuhos na ang malakas na ulan at dahil wala akong dalang payong ay hinayaan ko na lang na mabasa ako. Mukhang ito naman ang gustong mangyari ng langit. Pinagtitinginan ako habang tulalang naglalakad sa ulan. Halos lahat kasi sila ay nakapayong. Ako lang itong namumukod tanging tila walang pakialam.

na kahit nga langgam ayokong saktan e," mapaklang tawa ko. "Paano pa 'ko babangon... kung 'yung nag-iisa na lang na alam kong kakampi ko, iniwan rin ako?" I looked up at the grey sky above us. Wala man lang hangin. Wala ring araw. Parang kasama ko rin ang langit sa lungkot. Walang sagot. Pero mas mabuti pa 'tong katahimikan na 'to kesa sa ingay ng mga taong hindi naman talaga nakikinig.

Tinapik ni Tita Mel ang kanyang balikat. "Huwag kang mag-alala iha, alam kong nasa tabi mo lang ang iyong ama." saad nito. Mas lalong bumigat ang pakiramdam ni Luna dahil sa narinig. Ngayon ay naramdaman na n'ya ang pangungulila sa ama. Napatingala s'ya sa langit. Napakaganda nitong pagmasdan dahil punong-puno ng bituin. Pakiramdam n'ya napakalapit n'ya sa mga ito. "Napakaganda ng langit tita." wala sa sariling bigkas n'ya.