Note To Self Quotes Mga Nobela at Kwento

Napahawak ako sa noo ko at napailing habang hindi makapaniwala sa sarili. Sa lahat ng oras at sa lahat ng taong puwedeng pumasok sa isip ko, bakit siya pa? At bakit kailangang pati ang mukha niya ay may kasamang napaka-irresponsableng memorya? Huminga ako nang malalim bago pilit na ibinalik ang atensiyon ko sa mga dokumento sa harapan ko. “Focus, Quinn,” bulong ko sa sarili ko habang bahagyang kinatok ng aking daliri ang ibabaw ng desk. “Business. Just business.”

" Isip niyo pala ako ng magandang caption. Wala akong mahanap na magandang quatation. " " Azami, itigil mo na nga muna 'yan. Iyong script mo ang basahin at pagtuunan mo ng pansin, hindi 'yong kung anu-ano. Ibigay mo saakin cellphone mo. " Sinubukan ni Manager Kara na agawin ang cellphone nito pero mabilis itong inilayo ito ni Azami.

Nahulog pa ang isang maliit na papel kaya yumuko pa ako para lang makuha iyon. Kunot ang noo ko habang nakatingin sa nakasulat doon. Napakakalat ng pagkakasulat at kung hindi pa iintindihin ay hindi ko mababasa nang maayos. "Keep your eyes on them," pagbasa ko sa quotes. "Keep your eyes on gem," pagtatama ko pa.

Napasimangot ako. "Babae pa rin naman ako..." Nakaramdam ako ng awa sa aking sarili. Napilitan na lamang akong pumasok. Sa aking pagpapasok, nakita ko ang sticky note sa gilid. 'Enjoy your night.' Agad ko itong kinumos at itinapon sa inis. Pumatak na rin ang luha ko sa magkahalong galit at awa sa sarili. Ngunit wala akong nagawa. Unang gabi pa lamang ito pero ganito na niya ako pagmalupitan. Hindi ko na tuloy maisip ang mga susunod pa nitong gagawin.

'no voice is as mean as our own voices are to ourselves'. Lagay ko sa caption at inupload ang picture. Isa yan sa mga quotation na sinabi nang isa sa mga iniidolo kong singer at kahit papaano ay maiiugnay ko yon sa nararamdaman ko ngayon. Sa kabila ng gutom ay mas pinili kong magscroll sa newsfeed ko at umabot na rin ng halos 300 reactions ang inupload kong picture sa loob lamang ng limang minuto. Kakatuwang sa dami ng mga iyon ay wala man lang nangamusta sa akin. I let out a deep sigh.

Hanggang sa biglang may itinulak si Iya sa harap ko — isang maliit na notebook. “Ano ‘to?” tanong ko. “Gift ko. Journal mo na rin. Pero basahin mo muna ‘yung front page.” Binuksan ko. Nakalagay: > “Note to Self: You’re already becoming the woman you’re meant to be. Keep going.” Hindi ko na napigilan. Tumulo ang luha ko. Tahimik. Walang drama. Pero damang-dama. Yumakap si Iya sa akin mula sa likod, habang si Mommy at si Papa ay parehong tahimik pero ramdam kong masaya. Buo.

Ang mga dingding na ito ay nakasaksi ng mga tawa at luha, ng mga pangakong hindi natupad, at ng mga yakap na kulang sa tapang. Bumalik ako sa sofa at kinuha ang lumang kuwaderno sa mesa. Ang mga pahina nito ay puno ng sulat-kamay ko—magulo, minsan malinaw, minsan pira-piraso. Binuklat ko ang isang pahina at nabasa ang isang pangungusap na matagal ko nang sinulat: “Darating ang araw na pipiliin kong maging tapat sa sarili ko.” Napangiti ako nang mapait. Kailan nga ba darating ang araw na iyon?

Bigla nitong sabi na nagpatahimik sa akin. Hindi ko alam ang isasagot ko. Hindi ko na rin naman alam ang gagawin ko at kung tatanungin ako kung kaya ko pa ba o hindi na... ang isasagot ko ay hindi na. "The pain is too much... Ewan ko po." Sagot ko makalipas ang ilang minuto. Sa ilang beses ko sigurong pagtanggi na iwasan si Nathan, ngayon lang ako nagsisi. Ewan ko ba, bakit kasi ngayon ko lang narealize na tama pala ang nabasa kong quote.

Inilock ko ang pinto at doon ko isinuka ang pinainom niya sa akin. Lintik na you were made to do this na yan! Motivational quotes dapat yon para sa pag abot ng pangarap hindi sa pagpapalabas ng tam*d!

sagot nito habang naka yuko. Tumango naman ako at sumandal sa aking upuan. “Okay ganun pala, pero ito lang ang tatandaan mo kahit pa anong pananakot niya na gagawin niya sa'yo sa akin lang maniwala. Nakita mo na ba ako nag tanggal ng tauhan? Always remember that. Paki sulat dito ang oras and then you may go..” utos ko dito at inabot dito ang sticky note ko.