Novel & Cerita Our Companionship

Apat na araw rin 'yon at masasabi ko namang worth it lahat at talagang nag-enjoy ako sa accompany ng mga pinsan ko. Di ko tuloy mapigilang mapangiti kapag naaalala ko iyong mga pinaggagawa namin. Gaya nga ng sinabi ko noong una, magkakaiba kami ng personality at ugali pero magkakasundo kami sa iisang bagay– sa kalokohan.

Lumunok ako at naging malikot ang mga mata ko. Pinagmasdan ko ang paligid. Kung mangyayari iyon ay ilalagay nila ako sa lugar na ligtas. Sa isang kwartong walang mga gamit. I don't want to go there. Hinawakan niya ang pisngi ko. "Hindi natin hahayaan na mangyari iyon. I know that you're strong. You can fight it, right? Malaki ang tiwala ko sa'yo, Iha. I need your cooperation. Please, Let me be your companion."

“Okay. Pero huwag mo akong sisihin kung nahihirapan akong pigilan ang sarili ko.” Nagpatuloy sila sa pagkain, pero parehong ramdam nila ang tension na parang kuryente sa pagitan nila. At kahit walang sumunod na halik, mas malinaw pa sa salita—may nangyayaring higit pa sa companionship.

tumatawa pang sabi nito sa kanya. Pinamulahan siya ng mukha. Kagaya niya, companionship lang naman ang gusto ni Anika. Ayaw nitong matali kahit na kanino. Pangako nga nila sa isa’t-isa, kapag umabot sila ng forty na pareho pa rin silang single, magpapakasal na lang silang dalawa, marriage for convenience. Para lang may kasama sila sa pagtanda. At para raw kahit paano ay makapagparami ng lahi.

Iniisip ko pa rin yung mga kasama ko. Ang saya-saya ko na kasama ko ang mga best friends ko. Ang saya-saya ko na may mga taong nagmamahal sa akin. Ang saya-saya ko na may mga taong nandyan para sa akin. Ang saya-saya ko na may mga taong nag-aalaga sa akin. Sana ganito na lang lagi. Sana hindi na kami mag-away. Sana lagi na lang kaming masaya. Sana… Sana… Sana…

Ang dating takot at pag-iingat sa isa’t isa ay napalitan ng pagtitiwala at pagtutulungan. Sa mga araw na ito, madalas kaming magkasama ni Xavier sa pag-ikot sa iba’t ibang bahagi ng lupain. Minsan ay tumutulong kami sa pag-aayos ng mga sirang daanan, minsan ay nakikinig kami sa mga mungkahi ng mga taga-baryo. Sa bawat sandaling magkasama kami, lalo kong nararamdaman ang lalim ng aming pagmamahalan at ang layuning nagbubuklod sa amin. Wala na ang bigat ng pagtatago at paghahanap ng katotohanan. Ang tanging nasa isip namin ay ang pagbuo ng mas magandang kinabukasan.

Hindi siya kumbinsido, pero di na siya nag-insist. “Anyway, I’m glad you’re here,” dagdag niya, hinawi ang buhok ko sa mukha. “I don’t want to face Benjamin alone.” Natigilan ako. Gusto niya akong kasama, hindi lang dahil sa deal, kundi bilang support. “So I’m here as your human shield?” biro ko. “You’re here as my wife. My partner.” Partner. Umiikot pa sa isip ko ang salitang iyon. Paano kaya kung totoo iyon, hindi lang dahil sa kontrata?

Hindi pa rin ako makapaniwala na nandito sila. Si Grant naman ay kinurot ang aking pisngi. “Magugulat ka pa e same place lang naman tayo, by the way, Merry Christmas!” Nagkausap kami sandali ng aking mga kaibigan. Sa buong buhay ko, hindi ko inaasahang magkakaroon ako ng iba pang kaibigan maliban kay Master Heins at kay One hundred. Sila lang kasi ang aking pinagkakatiwalaan at naging close sa nagdaang taon. Mukhang minaliit ko ang aking kakayahan sa pakikipag-kaibigan.

Nag madali ako sa pag aayos ng sarili dahil doon. Gusto kong kumpirmahin kung dito ba siya natulog at para makapag pasalamat na rin para sa kagabi. I know we barely talk to each other but I think this is the start of being friends with him.... like real friends. Hindi na yung mag uusap lang kung may kailangan or what. Friends na makakapag usap na ng normal kagaya nila Jasper at Wesley

I said. Napahinto kami sa paglalakad ng makarating kami ng gym. "Ano ka ba?! Okay lang naman iyon gusto lang naman namin makatulong," Larisa said. "Iyon nga nakakahiya dapat hindi na ako pumayag sa tulong niyo masiyado ng nakakahiya," I said. "It's okay Ace, we insist din naman, hindi mo naman kami pinilit. We're always here for you no matter what will happen to you, nandito kami upang gabayan at suportahan ka," Zaynab said. I hug them both, I feel so blessed and lucky that I have friend like them. Wala na akong hihilingin pa dahil nandiyan na sila. Nandiyan sila para gabayan at supportahan ako.