Paano Naiiba Ang Novels & Stories

Ang Pinto SA simula palang ay napapansin ko na ang kakaiba sa kanyang mga ikinikilos, mga katahimikan na lumilikha ng isang maingay na alingaw ngaw na bumabasag sa aking mga tengang nasasabik sa kanyang mga salita. Madalas sarado ang pintuan ng kanyang kwarto, hindi ko man lang narinig maski ang lagitgit nito. Ang dating masayahin at pala-ngiting anak ay napalitan ng mga salubong na kilay, at kadalasang kayamutan, nangyayari ito sa tuwing maghahanap kami ng sagot minsan sa mga kumustahan sa bahay habang nakukuha namin ang oras niya. Nakababang mga mata, at tipid na mga salita, tumitindig na parang isang pinuno sa kung anu man ay 'di naman alam.

kakaiba sa paraang espesyal? Nakakatawa. Nakakatawa at nakakaawa ako. Para akong tanga. Alam ko namang mangyayari 'to eh bakit ganto pa rin ang nararamdaman ko? Hindi ba dapat maging masaya ako para sakaniya? At least hindi siya mabubuhay na nasasaktan o mag-isa dahil nakatagpo na rin siya sa wakas ng isang taong magpapasaya sakaniya. Ganun naman talaga dapat diba? Eh Bakit pa rin ako nasasaktan ng ganito?

End of Flashback “Salamat” “Para saan?” Naatatwa nitong wika. “Para sa matiyagang pagtitiis at paghihintay sa akin” Simply kong tugon. “Nako, mukhang magandang balita iyan, ang ibig sabihin ba niyan ay--“ Hindi ko na siya pinatapos pa at hinalikan na ito sa kaniyang pisngi. Kita kong natulala at namula ito na parang isang iwan. Sa tagal na rin naming mag asawa ay ngayonko lamang ito nagawa sa kaniya kung kaya’t masyado ito nabigla.

"Ayoko. Ikaw na lang." "Sayang. Sayang na sayang. Pag nakita mo ang mga lalaking nagkikisigan. Ang babango na parang sanggol, nako! Baka tumulo ang laway mo. Ang sarap kagatin, ang sarap panggigilan." sunud-sunod na himig ni Annica na kinikilig pa. "At pag yumakap sayo, akala mo mababali ang tulatod mo. Pag humalik, aray ko! Kasarap!"

Ngunit paano siya magiging maligaya gayong alam niyang hungkag ang damdaming ipinakikita nito sa kanya? Ano ba itong nagawa kong pagkakamali? tanong ni Mina sa sarili. Hindi ko pala kayang ibigay ang aking sarili sa isang lalaking hindi naman ako iniibig! pag-amin niya sa sarili habang bumabalong ang masaganang luha ng mahapding pagkabigo. Nakatulugan niya ang kanyang pag-iyak. Mistula siyang batang nasaktan habang nakabaluktot sa kanyang pagkakahimbing.

natalie? Napahawak ako sa gilid para suportahan ang sarili ko at sumilip nakita kong niyakap ni papa ang babae hindi ko makita ang mukha nito dahil nakatalikod siya ayoko rin paniwalaan ang iniisip ko pati ang boses niyang sobrang pamilyar sakin ng mag hiwalay sila hinalikan muna ni papa ang noo nito na noon niya lang ginagawa sakin. "Pa namiss kita." sabi nito

nakangiti parin nitong sabi, "Ang cute mo kasi." "Bakit kaba nanghihila?" Mataray kong sabi rito at tinignan ito ng masama dahil sa inis ko. Hindi ko alam kung bakit ako naiinis pero kasi e. Akala ko hahalikan na basta naiinis ako. Napataas naman ito ng kamay na parang sinasabing easy, suko na ako.

Nasasaktan din siya oo pero pano namn ako "Sa panahong kailangan ko ng ina nasaan ka? Panahong gusto kong magsumbong kasi inaaway nila ako? Nasaan ka? Sa panahong gustong gusto ko ng masasabihan ko kasi pinuri ako ng guro namin sa language kasi mahirap daw yun pero ako nasabi ko ka agad, yung kaarawan ko? nasaan ka ha?" Napaluha ako ng makita ko ang luha sa mga mata niya. ngayon lang ako nagsalita tungkol sa totoo kung nararamdaman pero bakit na kokonsensya pa ako?

Naghiyawan sa galak ang mga kagrupo namin dahil sa angas at pagiging tama ng kaniyang sagot. “Kaya nga naimbento ang alpabetiko nang sa gayon ay hindi na tayo mahirapan. Paano na lang yung ibang slow? Eh ‘di hindi nila naintindihan kung ano ang kahulugan at paano isulat ito,” depensa naman ni Eugine sa kabilang panig at kanya-kanyang cheer ang mga ito.

maya maya lang ay iniligay nya na sa tenga nya ang cellphone nya pero hindi ko marinig yung sinasabi nya dahil mahina lang ang boses nya! Pano ko malalan kung anong sinaaabi nya?! -- Alam ko na titignan ko nalang yung galawa ng bibig nya tutal nasa kanan naman ng tenga nya yung cellphone nya!. TAMA ANG GALING MO JIROH! HA HA!minsan nagagamit ko rin pala yung utak ko.