Paano Naiiba Ang Novels & Stories

seryosong tugon naman ni Leo. Napaatras ako ng bahagya. Hindi ko na kayang ipaliwanag pa ang mga nangyayari. Paano nalaman ni Leo 'yon? Paano niya nakita? Normal pa ba siya? O mayroon din siyang abilidad na makapunta sa ibang dimensyon?

Sound proof naman ang kuwarto diba? Pero mukhang hindi dahil nagising ko nga si Sancho kagabi gayong sa taas pa ito natutulog! Lalong humataw sa kaba ang puso ko. Agad kong nilapitan ang nasirang telepono at ibinalik iyon sa vault.

mahina kong tawag. “Hm?” “Paano mo malalaman kung tama pa bang lumaban?” Matagal siyang natahimik. “Kapag kahit pagod ka na, gusto mo pa ring manatili.” Napakagat ako sa labi ko.

Bahagya itong yumuko upang bumati at napilitan siyang ngumiti na nauwi sa pag-ngiwe. "I miss you baby... na-miss mo ba ko?" Kinulong nito ang mga pisngi niya sa sariling palad upang maangkin ang atensyon niya na parang batang naglalambing at ikiniskis pa ang ilong sa pisngi niya.

Aniya na may bahid ng iritasyon sa tono ng pagtatanong. "Uhm, a-about la-last night, kasi-" Bigla akong nag-angat ng tingin para sana alamin kung ano ang magiging reaksiyon niya sa aking mga sasabihin. Subalit bigla akong napalunok ng eksaktong magtama ang aming mga paningin. "Oh, what about last night baby?"Bigla ay naging malambing ang pagtatanong niya at kaagad pa akong nilapitan.

Ang Pinto SA simula palang ay napapansin ko na ang kakaiba sa kanyang mga ikinikilos, mga katahimikan na lumilikha ng isang maingay na alingaw ngaw na bumabasag sa aking mga tengang nasasabik sa kanyang mga salita. Madalas sarado ang pintuan ng kanyang kwarto, hindi ko man lang narinig maski ang lagitgit nito. Ang dating masayahin at pala-ngiting anak ay napalitan ng mga salubong na kilay, at kadalasang kayamutan, nangyayari ito sa tuwing maghahanap kami ng sagot minsan sa mga kumustahan sa bahay habang nakukuha namin ang oras niya. Nakababang mga mata, at tipid na mga salita, tumitindig na parang isang pinuno sa kung anu man ay 'di naman alam.

kakaiba sa paraang espesyal? Nakakatawa. Nakakatawa at nakakaawa ako. Para akong tanga. Alam ko namang mangyayari 'to eh bakit ganto pa rin ang nararamdaman ko? Hindi ba dapat maging masaya ako para sakaniya? At least hindi siya mabubuhay na nasasaktan o mag-isa dahil nakatagpo na rin siya sa wakas ng isang taong magpapasaya sakaniya. Ganun naman talaga dapat diba? Eh Bakit pa rin ako nasasaktan ng ganito?

End of Flashback “Salamat” “Para saan?” Naatatwa nitong wika. “Para sa matiyagang pagtitiis at paghihintay sa akin” Simply kong tugon. “Nako, mukhang magandang balita iyan, ang ibig sabihin ba niyan ay--“ Hindi ko na siya pinatapos pa at hinalikan na ito sa kaniyang pisngi. Kita kong natulala at namula ito na parang isang iwan. Sa tagal na rin naming mag asawa ay ngayonko lamang ito nagawa sa kaniya kung kaya’t masyado ito nabigla.

“May nangyari bang hindi maganda?” Yumuko si Abigail. Hiyang-hiya pero parang sasabog na ang kanyang dibdib. Medyo humulas na ang pagkabigla niya kaya hindi na rin siya namamanhid. Sobrang sakit na ang nararamdaman niya.

Ano nga ba ang ginagawa ko upang magkaroon ng lakas ng loob? Heh. Okay, last na talaga to then I will remember my manners hehe. Pampa-wala lang ng kaba at pampalakas loob. Basta! Tiwala lang. Pikit ang mga mata at hinga ng malalim. Okay, this is it. Le'z go!