Paano Yumaman นิยาย & เรื่องราว

Sa lahat ng nangyari ang inaalala ko kung paano nabubuhay si Yumi mag-isa. "Siguro naman masaya si ate Yumi kung nasaan man siya, siguro nasa maayos siya kaya dapat maging maayos ka din. Hindi kailangan maging mesirable ka. Kuya kumain na tayo please, ang laki na ng pinayat mo. Hindi ka na gwapo, sige na kuya.. Nagluto si Lola ng favorite mong carbonara." Inangat niya ang tingin niya sa akin habang nakayakap pa din sa akin. Pinunsan ko ang luha niya at ngumiti ng mapait. Tumango ako, "Opo, kakain na si Kuya. Let's go." Nanatiling nakayakap ang ang kanang kamay niya sa bewang ko habang naglalakad kami pababa. Kita ko ang malawak na ngiti ni Lola na sumalubong sa akin.

"Oh, beh, saan ka galing?" Hindi ko naman namalayan na nasa tapat ko na pala si Yumi dahil sa sobrang tense ko. "B-beh...ah ito!" Ipinakita ko sa kaniya ang binili kong yakult sabay ngiti. "Pakiramdam ko kasi ay bloated ang tiyan ko kaya bumili ako ng yakult."

Anumang oras ay mapuputol na ang sinulid. Kitang kita din ni Cain kung paano pa rin nagagawang ngumiti ng kaniyang asawa sa kabila ng tinamo nitong pagbagsak. "Don't smile like that. You're melting my heart." Tumayo muli ang Yakuza. Kumalma siya ng bahagya. ___________________________________________________________________________

Ang tinugon nito sa kaniyang tenga. "Tutulungan kita! tutulungan kitang yumaman! tutulungan kitang kumita na higit pa sa sampung milyon." Saad niya habang nanginginig ang buong katawan niya nang makita ang baril na nakatutok sa kaniya. Ngumiwi naman sa labi ang lalaki at inilapit ang kaniyang mukha sa dalaga. "Talaga? at paano mo naman gagawin iyon? hindi kaya binibilog mo lang ang ulo ko para lang makatakas ka sa akin?"

Tumango naman ako rito. "Ang sweet naman ng pagkakatawag mo ng 'love' prof sana all hahaha, siguro laging kinikilig ang jowa mo kapag tinatawag mo ng ganun." mayamaya'y sambit na naman nito. "Bakit kinilig ka ba?" Bahagya akong napangisi sa tanong kong iyon sa kanya ngunit sandali itong hindi nakasagot.

Sinipa pa niya ako habang nagsasalita. "Babe, tingnan mo, humingi na siya ng paumanhin. Pagmultahin mo na lang siya at tapusin na natin," dagdag pa niya, kunwaring inosenteng anghel, napakatamis ng ekspresyon ng mukha.

Bumaba na ako at nagtungo sa kusina. "What's for dinner Yaya?" sabay upo ko. "Pork menudo" napangiti naman ako. Naghain na si Yaya at nilantakan ko na ang ulam. Habang kumakain ako ay panay naman ang bulong bulungan ng iba pang katulong. "Ano ba yon?" usisa ko. "Ma'am Cielle, may itatanong lang po sana kami" "Sige lang" sagot ko.

“Hm?” “Yung smile mo.” Bahagya siyang namula at nag iwas ng tingin. Which only made me smile even more. “Stop crying na.” Mas seryoso kong sambit this time. Dahan-dahan kong pinunasan ang mga luha sa gilid ng mga mata niya gamit ang hinlalaki ko. “We're gonna talk about it.” Bahagya akong yumuko para magtama ang mga mata namin. “Whenever you're ready.”

Lahat sa isang desperadong bid upang makuha muli ang pagmamahal ng kanyang asawa. Isang lalaking manonood sa audience ang hindi napigilan ang sarili. "Tama! Hindi dapat pabayaan ng mga misis ang sarili nila. Nakakadiri. Mag effort man lang para magmukhang disente kung nanghihingi ka ng panggastos sa buhay!" Lumingon ako sa kanya ng may naka-point smirk. "Bakit hindi mo subukan?"

Panaka-naka pa’y umuungol ito. “Hindi bumababa ang lagnat mo. H-hindi sapat ang pagdampi ng bimpo sa noo at leeg mo. T-tatanggalin ko ang t-shirt mo, okay lang ba? P-para mapunasan ko rin ang kili-kili at braso mo.”