Personal Matter Mga Nobela at Kwento

Ako nahihiya dahil hindi ko agad nakita na marami pala akong empleyado dito na mga walang kwenta! 'Kahit kailan hindi naging issue sa akin na pakialaman ang mga personal na buhay ng mga kliyente ko. Dahil binabayaran lang nila ang serbisyo natin at labas na tayo sa personal nilang buhay. 'Kahit pa kayo, hindi ko kailan man pinakialaman ang buhay n'yo!

Pero dahil nga sa isang linggo nila akong hindi naka-usap ng maayos ay alam kong nag-aalala sila na baka hindi ko masagot ang tanong ng mga penalist. “Okay ako, kaya ko to.” At binigyan ko siya ng isang ngiti na nagsasabing ‘kaya ko to’. Tumango nalamang siya at iniwan ako sa aking upuan. Busy ang buong Rockefeller dahil sa paghahanda. Ako at si Marko palang ang narito sa assign area namin kaya si Marko ang kanina pa tanong nang tanong sa akin kung okay lang ba ako. Nakikita ko sa mga mukha nila ang kaba pero ako? Nag-aalala ako, ang isip ko ay wala sa defense kundi nasa puso ko.

Baka kunin nila ang kambal! “Manong sorry to say this but your question is too personal. Ipapa-alala ko lang po na secretary ako dito at lahat ng personal na bagay o impormasyon tungkol saakin ay hindi na dapat pagtuunan ng pansin. Gagawin ko naman po ng maayos ang trabaho ko, hindi ko kayo bibiguin. Sige na po, uuwi na ako,” Tumalikod na ako sa kaniya ng sabihin ko ‘yun at agad na sumakay sa elevator.

Was she ready to? It wasn’t just the professional challenges she was facing. There were personal struggles too—her own family back home, the constant pressure to be perfect, the anxiety she carried about her future. And yet, every time she thought about sharing these things with someone, there was a hesitation. A fear that, once she let someone in, there would be no going back. But when it came to Danielle, that hesitation began to fade. There was something about him—a sincerity in his eyes, a calmness in his voice—that made her feel like maybe, just maybe, it was worth the risk.

Ako, kusang pumasok. "You should avoid bringing personal matters into work," sabi niya pagkasara ng pinto. Kakalapat pa lang ng puwet ko sa upuan. Hindi pa ako nakapag-settle. Sermon agad. "Especially intimate conversations." Awtomatikong lumingon ako sa kaniya. Pero siya, sa harap lang ang tingin. Kitang-kita ko ang linya ng panga niyang ang sarap sapakin.

Masyadong malapit. Masyadong personal. “May problema ba kung nakikipag-socialize ako?” tanong ko, sinusubukang kontrolin ang mabilis kong paghinga. Lumapit pa siya, halos nakadikit na ang katawan niya sa mesa ko. “If it affects your work, then yeah, it’s a fucking problem.” Nanlamig ang batok ko. Pero sa isang parte ng utak ko—na ayaw kong aminin—

Pero sa presensyang tulad niya, sapat na para bumilis ang tibok ng puso ko. “Maraming salamat po, Sir.” Ngumiti rin ako, at halos palabas na ako ng pintuan nang muli niyang buksan ang bibig. “May itatanong ako. Medyo personal, but don't worry parte pa rin naman ito ng interview.” tila lakas loob niyang sambit. Napakagat ako sa labi. Medyo personal? Parang hindi na ito tungkol sa trabaho.

"Napakalaki bang bagay ang umamin sa pagkakamali at humingi ng tawad? Anong masama kung hingan ni Mr. Cortez ng paliwanag ang ginawa mo sa kasintahan niya?" "Wala ba siyang pagmamahal sa buhay? Napaka-iskandaloso niya para sirain ang magandang relasyon ng iba!" Ang bawat mapanghusgang pangungusap ay nagmula sa kumpol ng mga tao. Tila ba mga tinik na pilit na sumasaksak sa laman ni Elle. Kung ang isang tao ay may mahinang personalidad, siguradong gumuho na ito sa harap ng ganitong uri ng kahihiyan.

"Mr. Jones, nagbibiro ka yata. Isang malakas na kumpanya tulad ng Powerline Group ay puwedeng kumuha ng kahit sino kapag gusto nila. Sa akin, pasensya na, may mga personal na bagay lang akong kailangan ayusin. Kaya kailangan kong umalis." "Alam ko na bagong balik ka lang mula sa abroad, Miss Swift. Pero hindi ko iniisip na may mga ‘personal na bagay’ kang kailangan ayusin." Binibigyang-diin ni Liam ang salitang personal na bagay. "Hindi ko iniisip na dapat alalahanin ng boss ang personal business ng kanyang empleyado." "Miss Swift, excuse lang ba 'yan? Yung tinatawag mong personal na bagay?" tanong ni Liam.

"Ay wala akong pakialam, lahat naman ng tao ay judgemental. Bakit ako ang tinitira mo riyan? Nagsasabi lang din naman ako ng totoong hindi lahat ng kamukha ni Mama Mary ang ganda ay kasing bait niya na rin!" Napailang na lamang ako sa kanilang pinag-uusapan. "Alam niyo, bago pa kayo magtalo. Magfocus na lang kayo sa pagtapos nitong order niya." Sa mga sumunod na oras ay wala akong naging pahinga, hindi na rin ako nananghalian pa dahil gusto ko na ring matapos ito bago mag alas dos. Nangangalay na ang mga kamay ko at namamanhid na ang aking mga binti sa paglalakad-lakad dito sa loob ng kusina ngunit hindi ko iyon ininda para matapos na ang order niya. Hiniwalay ko rin ang personal kong proble