Pharmacist Quotes Novels & Stories

“Nahilo ako at parang masusuka. Tinanong ako ng pharmacist kung delayed ako.” The word hit Zion like a blow.

Nandito lang siya para magpadala ng pills! Higit pa roon, marami siyang alam na botika at apothecary, pero pinanatili niya ang katapatan niya at ngumiti habang nagsabing, “Pakiusap, sir—hindi ako magsisinungaling sa'yo. Nireseta ni Mr. Lawrence ang mga gamot na'to para kay Mr. Zeller. Pwede niyong tanungin si Mr. Zeller kung di kayo naniniwala sa'kin.” Sa kasamaang palad para kay Nash, may mga tao talagang abusado, wala silang pakialam sa mabuting pag-aasal at kakantiin nila ang kahit na sinong mukhang mahina.

Nang marinig niya ang tanong ng pharmacist ay bigla siyang binalot ng kaba dahilan para makaramdam siya na may nakabara sa kanyang lalamunan nang sandaling iyon at mahirapan sumagot. “Ma’am?” Kinakabahan man ay pilit na ikinumpas ni Ysabella ang kanyang sarili. Humugot siya nang malalim na paghinga saka hinarap ang pharmacist. “2 PT kit, please,” mahina niyang saad. Tinignan siya ng pharmacist at ngumiti. “Is there anything else you needed?” “As well as nausea medicine and a bottle of water.” Dagdag ni Ysabella.

apupunan mo. Itong vitamins na to inumin mo, makakatulong yan sa development ng anak mo. Ito pa isipin mo Amanda aah, yung iniinom naman na to, hindi sigurading 100% na mawawala ang bata. Minsan pag nag failed ang ginawa mong pagpapalaglag kawawa ang bata kasi habang buhay siyang mag suffer sa kaniyang kasalanang hindi naman niya ginawa. Kaya please pag-isipan mong maigi." sabi ng pharmacist sa kaniya. Tumango na lang ako sa kaniyang sinabi sa totoo lang hindi ko din alam kung ano ba talagang gagawin ko. Naguguluhan ako sa dapat kong gawin. Nalulungkot ako dahil hindi ko alam kung anong mangyayari sa akin pag nalaman na ito ni Vincent kailangan ngayong gabi ay makapagdesisyon na ako dahil bu

Ilang saglit pa ang lumipas habang taim-tim akong nananalangin ay tumunog naman muli ang radyo ng pharmacy. “Yes! Yes! Yes yes yes! May pa premyo nanaman ang Laforteza pharmacy, sulit na gamot para sa iyong family! Yes! Yes! Yes!” Dinig kong patugtog ng radyo nila. Yes? HA! Sign ata ito na igora ko na lang ang plano ko.

Nagsearch pa siya sa internet kung ano ang mga dapat niyang bilhin para magiging malusog ang anak niya. "Ang ganda-ganda niyo po Ma'am. Sigurado akong magmamana sa inyo ang magiging baby ninyo," magiliw na papuri ng pharmacist nang magbayad na siya. "Salamat," nahihiya niyang sambit. Hindi niya inaasahan ang papuring iyon mula sa isang estranghero.

“Okay lang ako. Don't worry.” Hindi na siya sumagot. Napansin kong napatingin siya sa akin habang papunta kami sa pharmacy. Doon kami huminto sandali para bumili ako ng gamot sa sipon. At habang tinitingnan ko ang mga gamot sa shelf, may narinig akong pamilyar na boses. “Zack, take the medicine first.” Napalingon ako. Nasa kabilang bahagi ng pharmacy sina Draven, Jana, at Zack.

Mas pinili ko pang kitain ang pharmacologist kaysa kay Limuel na kanina pa nangungulit sa akin kung saan daw ako pupunta. I took a deep sigh. Pinatay ko ang cellphone ko nang mag-ring na naman iyon. Limuel's calling me, but I don't have the energy to answer it. ""Give me your phone number. I'll message you when the tests are done," the pharmacologist said. She handed me a pen and paper. I didn't hesitate for a second, scribbling down my contact number. I handed it back immediately. "Thank you so much po." She smiled kindly. "No worries."

Sa sandaling ito, mabilis na tinanong ni Kenneth, “Kung hindi ko makukuha ang purple ginseng, paano ang bago mong medisina? Paano ko magagamot ang sakit ko?” Habang nag-uusap sila, sumugod ang isang di gaano katandang lalaki na medyo kalbo sa kanila at sinabi niya kay Jeffrey, “Pasensya na, Mr. Weaver. Nahuli ako dahil hinihintay ko ang laboratory results!” Ang lalaking nagsasalita ay ang chief pharmacist sa Weaver Pharmaceutica. Nagmadali siyang pumunta dito mula sa pharmaceutical factory pagkatapos niyang suriin ang benepisyo at mga gamit ng purple ginseng para kay Jeffrey.

Habang ako naman ay naiilang sa kanilang dalawa. "Miss, pang ilang taon ang vitamins?" Bumaling ako sa gawi ng pharmacist at naiilang na sumagot. "Ahm, limang taon." Hindi ko maiwasang makadama ng ilang dahil alam kong nakatingin sa akin si Steve.