Pharmacist Quotes Novels & Stories

Balot man ng pag-aalala ay walang nagawa si Axel kung ‘di ang maghintay na lamang sa loob ng kotse. Nang makapasok si Ysabella sa pharmacy ay dali-dali siyang pumunta sa counter. “Good morning, Ma’am. How can I assist you?” tanong ng magandang pharmacist sa kanya. Nang marinig niya ang tanong ng pharmacist ay bigla siyang binalot ng kaba dahilan para makaramdam siya na may nakabara sa kanyang lalamunan nang sandaling iyon at mahirapan sumagot.

apupunan mo. Itong vitamins na to inumin mo, makakatulong yan sa development ng anak mo. Ito pa isipin mo Amanda aah, yung iniinom naman na to, hindi sigurading 100% na mawawala ang bata. Minsan pag nag failed ang ginawa mong pagpapalaglag kawawa ang bata kasi habang buhay siyang mag suffer sa kaniyang kasalanang hindi naman niya ginawa. Kaya please pag-isipan mong maigi." sabi ng pharmacist sa kaniya. Tumango na lang ako sa kaniyang sinabi sa totoo lang hindi ko din alam kung ano ba talagang gagawin ko. Naguguluhan ako sa dapat kong gawin. Nalulungkot ako dahil hindi ko alam kung anong mangyayari sa akin pag nalaman na ito ni Vincent kailangan ngayong gabi ay makapagdesisyon na ako dahil bu

Ilang saglit pa ang lumipas habang taim-tim akong nananalangin ay tumunog naman muli ang radyo ng pharmacy. “Yes! Yes! Yes yes yes! May pa premyo nanaman ang Laforteza pharmacy, sulit na gamot para sa iyong family! Yes! Yes! Yes!” Dinig kong patugtog ng radyo nila. Yes? HA! Sign ata ito na igora ko na lang ang plano ko.

Nagsearch pa siya sa internet kung ano ang mga dapat niyang bilhin para magiging malusog ang anak niya. "Ang ganda-ganda niyo po Ma'am. Sigurado akong magmamana sa inyo ang magiging baby ninyo," magiliw na papuri ng pharmacist nang magbayad na siya. "Salamat," nahihiya niyang sambit. Hindi niya inaasahan ang papuring iyon mula sa isang estranghero.

CHAPTER 39 I'm so desperate that I can even waste my energy to find someone who can look at the medicine that I took. Time was ticking, golden and fleeting, and I knew I shouldn't waste a single second of it. Mabuti na lang at may kakilala si Anton na pharamcologist. Nang matapos kami sa trabaho ay sinamahan niya ako. Mas pinili ko pang kitain ang pharmacologist kaysa kay Limuel na kanina pa nangungulit sa akin kung saan daw ako pupunta.

Sa sandaling ito, mabilis na tinanong ni Kenneth, “Kung hindi ko makukuha ang purple ginseng, paano ang bago mong medisina? Paano ko magagamot ang sakit ko?” Habang nag-uusap sila, sumugod ang isang di gaano katandang lalaki na medyo kalbo sa kanila at sinabi niya kay Jeffrey, “Pasensya na, Mr. Weaver. Nahuli ako dahil hinihintay ko ang laboratory results!” Ang lalaking nagsasalita ay ang chief pharmacist sa Weaver Pharmaceutica. Nagmadali siyang pumunta dito mula sa pharmaceutical factory pagkatapos niyang suriin ang benepisyo at mga gamit ng purple ginseng para kay Jeffrey.

Habang ako naman ay naiilang sa kanilang dalawa. "Miss, pang ilang taon ang vitamins?" Bumaling ako sa gawi ng pharmacist at naiilang na sumagot. "Ahm, limang taon." Hindi ko maiwasang makadama ng ilang dahil alam kong nakatingin sa akin si Steve.

“Hep, hep, hep, sandali, sa susunod pala kailangan mong ayusin ang sulat-kamay mo. Mas magaling pa ang inahing manok magsulat sa lupa kaysa sa iyo.” Natigilan at hindi maikaila ang pagsimangot ni Jake nang makaharap sa kaniya. “Pati ba iyon dapat pang pag-aralan? Kung ang duktor nga halos hindi maintindihan ang sulat, hindi naman nagrereklamo ang mga pharmacist na naka-assign sa botika.”

Napaka-wrong timing naman at ngayon pa! "Miss, ano po ang sa inyo?" "Miss, bibili pa po ba kayo? Kung hindi ay umalis na kayo sa pila." Napakurap ako sa sinabi ng Ginang sa likod ko. Sumama pa ang tingin nito sa akin. "Miss, ano po ang sa inyo?" Ngumiti nang bahagya ang pharmacist na nasa counter. "A-no." Kinalma ko ang kamay kong nanginginig at tumingin sa estante nila ngunit puro gamot lang ang naka-display doon.

Iyon ang inuna niya pagkarating sa bayan tapos panghuli ay ang pharmacy. Hindi niya alam kung bakit pero bigla siyang nablangko nang makarating siya sa harapan ng pharmacy. Parang gusto niya tanungin ang sarili niya kung anong kailangan niya roon. Ano ba talaga ang pinunta niya roon? “Miss?” untag ng pharmacist sa kaniya. Napakurap kurap siya at agad natauhan. Bahagya siyang ngumiti at napahiya. Kanina pa yata siya nablangko.