Philippines Poem Novels & Stories

Tugon niya kaya bahagya akong tumango. — “Touchdown, Philippines.” Isang maliit na ngiti ang sumilay sa aking mga labi habang dahan dahan kong nilalanghap ang pamilyar na simoy ng hangin. Kabababa ko pa lamang mula sa eroplanong sinakyan ko. And now, I am finally here. Back in the Philippines. Hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga habang pinagmamasdan ang mga taong nagmamadaling maglakad sa paligid ko.

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."

Napatango naman ako ng mahina sa sinabi niya. It has been ten years… My life in the Philippines was never easy. Ang dami kung pinagdaanan. I was the one who fed myself, worked for my education and settling in marriage at the age of eighteen was a disaster. A catastrophe that made me who I am today. Broken and vague. I scoff and play with my hands as it trembles with coldness. "what for?" I laugh feebly. Niyakap ko ang sarili ng mas lalong lumamig ang hampas ng hangin. Living near the coastal is always been my dream. Sitting in front of the ocean tonight just restore my energy to continue life tomorrow despite how unruly it would be.

Sa huli, sinabi niya sa anak,, "Eli, huwag mag-alala. Mabuti ang kalagayan ni Mommy dito sa Pilipinas, ikaw ,magpakabait ka diyan." "Ang lugar ba na iyan ay tinatawag na Philippines?" Lumaki si Eli sa ibang bansa at hindi pamilyar sa mga pangalan ng ibang bansa. "Opo, dito ako lumaki. Napakaganda ng lugar na ito. Lalo na sa lugar kung saan ako naroroon, ang Rizal." nakangiti niyang sabi. Biglang kumunot ang noo ni Eli, saka nagtanong, "Rizal? national hero siya ng Philippines? bakit siya naging lugar?"

“Dito, kumain ka. Ginawa ko ito nang espesyal para sa iyo.” “Mukhang kamangha-mangha ito. Hindi ako makapaghintay na kumain.” Ang paella rice ay mukhang kamangha-mangha ngunit nanggagaling sa kanya… hindi, ito ay pakshet na nakadidiri.

Isang isla kung saan ang mga hayop roon ay malayang namumuhay sa malawak na lupain. I also know that the Calauit Safari Park is one of the most popular tourist attractions here in the Philippines. And the most I love is that the visitors are allowed to feed them and apparently they have a passion for bananas. Sobrang nakakatuwa at nakakagiliw silang tignan at panoorin.

Bilang nag-iisang tagapagmana, wala siyang ibang pagpipilian kundi umuwi at iligtas ang kabuhayan ng kanyang mga mahal sa buhay. Sa kabila ng kanyang kalagayan, matatag ang kanyang desisyon. Babalik siya sa Pilipinas—ngunit sa pagkakataong ito, hindi na bilang mahinang asawa, kundi bilang isang matatag na ina at babae na handang harapin ang anumang pagsubok. Hindi niya alam na ang kanyang pagbabalik ay magdadala sa kanya muli sa landas ng lalaking kanyang iniwan, at magbubunyag ng lihim na magbabago muli ng takbo ng kanilang mga buhay.It's up to fate for me and my baby when we return to the Philippines, I hope our paths never cross again,Because the pain is still here in my heart, I don't kn

she answered while staring at the ceiling. “So you’re in the Philippines right now, huh? And you didn’t bother to tell me? Really, Chandria? Wala ka bang mga magulang na naghihintay sa ‘yong pag-uwi rito? Kung hindi ko nakita ang article na ilang linggo na pala ang lumipas, hindi ko malalamang na sa Pinas na pala ang nag-iisa kong anak?” mahabang lintiya ng kanyang ina.

Abby's POV: The hotness of the wind is the one who welcomed me the moment that I got out of the plain. The noise of the people around me cannot distruct my thoughts that is flying. The smile in the faces of my kababayan are very natural and transparent. I miss this feeling. A feeling like finally, I'm home. "I miss you Philippines." mahinang sambit ko. "Na miss ka rin niya anak, huwag ka mag-alala." bulong ni mom na hindi ko namalayang nasa likuran ko lang pala.

Hindi niya maiwasang makaramdam ng pagka-miss sa bansang ‘to kahit na tatlong buwan pa lang naman siya sa Pinas. Both Philippines and France their own unique beauty. Ngunit sadyang magaan ang loob niya sa bansang ito. Marahil ay rito siya muling nakatayo. Dito siya muling bumangon. Itong bansan ito ang humilom sa nasugatan niyang puso. And if given a chance, dito na siya panghabang buhay.