Phineas And Ferb And Isabella Novels & Stories

Hindi ko naman mahal si Trenton. At ang kasal na ito ay isang deal lang. Pero habang pinapanood ko silang dalawa— Habang nakikita ko kung gaano sila ka-komportable sa isa't isa— May maliit na boses sa loob ko na nagsasabing may mali. At hindi ko alam kung bakit. Tumayo si Isabella pagkatapos ng ilang minuto. “Kailangan ko nang umalis,” sabi niya.

ang sabi ni Luna, bahagya pang nanginginig ang boses niya. Si Isabella ay isang anak ng kapitbahay ni Luna, ang munting anghel na na kanyang nailigtas sa matalim na pangil ng isang mabangis na aso ilang araw pa lamang ang nakalipas. "Ako nga po!" Ang masayang tugon ng batang babae, ang dalawang nakapusod niyang buhok ay tila mga rosas na sumusibol sa kanyang maliit na ulo at gumagalaw-galaw. May taglay rin itong magandang-asal, at matamis na ngiti, na tila binubuo ng purong kaligayahan.

"Tumawag si Isabella sa akin. She needs me again. Nasa ospital kasi siya ngayon." Unti-unting nag-iba ang ekspresyon ko. Hindi na ako nasasarapan bigla. May kumirot sa dibdib ko. Hindi iyon dahil kay Gab. Iyon ay dahil sa narinig ko. Si Isabella ay matagal ng kaibigan ni Joshua. Siya ang bridesmaid sa kasal namin noon. Pero lately, palagi silang magkasama halos araw-araw. Hindi ako naniniwalang walang namamagitan sa kanila. Pero wala rin kasi akong ebidensiya na niloloko nila ako.

Tila palubog na ang araw ngunit ang kanyang gawain ay hindi niya pa natatapos. “You look so beat,” bungad ni Isabella nang maupo ito sa silya na nasa harap ng kanyang lamesa. “I never see you so restless before... not until the start of rumors.” Hindi niya pinansin ang kapatid at nagpatuloy lamang sa pagpirma. He knew Isabella and he wouldn't give in. It's her enjoyment to piss him off and she wouldn't have that today.

Tumingin siya pababa sa babae at malamig na winika: “Sige, magsumbong ka kay Adam. Kung hindi, maboboring lang ako.” Pagkasabi nito, ramdam ni Isabella na parang gumaan ang dibdib niya. Parang nawala ang bigat sa kanyang katawan. Tumalikod siya at lumakad paalis, dala ang maleta. “Isabella! Pagsisisihan mo ‘to!” Galit na sigaw ni Bree habang tumatayo mula sa sahig. Ngunit nagkunwari si Isabella na wala siyang narinig—ni hindi man lang siya nilingon.

Hinayaan na muna ni Owen si Isabella hanggang sa kumalma na ito. “Isabella?” nag-aalalang wika ni Riley ng makita niya ang kapatid niya na umiiyak. Bumaba naman si Isabella mula sa binti ni Owen saka yumakap sa kuya niya. Kahit na bata pa si Riley pero yung isip niya tila ba matured na. Magkaedad lang naman sila ni Isabella dahil kambal sila pero tila ba ang layo ng agwat nila dahil sa pagtrato ni Riley sa kambal niya. “Why is she crying po?” magalang na tanong ni Riley kay Owen.

tuwang-tuwa itong lumapit kay Bella at yumakap. “Big boy na talaga.” saad niya at tinapik ang likuran ng aking kapatid. Ngumiti si Ismael sa kaniya. “Huwag ka ngang OA, two years lang naman ang tanda mo sa akin.” Tumawa naman si Isabella at pabirong sinuntok sa braso ang kapatid ko. Bumaling naman sa akin si Ismael para tanungin kung paano kami nagkita ng kasama ko. Kahit na kasi pareho lang kami ng siyudad na tinitirahan, mahirap magkaroon ng pagkakataon na magkasama kami dahil sa trabaho namin. Isabella’s working in the office sa south, habang ako naman ay sa north area ng New York.

Diyos ko Isabel, sa harap pa talaga ng pagakain nagsisinungaling ka. "Okay lang po mama, I understand po. Big boy na kaya ako" Kusa naman akong napangiti sa narinig. "Very good naman ng baby ni mama," ani ko while stroking his blonde hair. "Of course mama, very good po ako palagi para umuwi na po si papa."