Phineas And Ferb And Isabella นิยาย & เรื่องราว

pagsusumamo niya, halos hindi marinig ang boses sa sobrang hina. Lumingon ako kay Sofia na mabilis na lumapit sa amin nang marinig ang usapan. Umiling si Sofia sa akin, hudyat na huwag kong bubuksan ang pinto. "Isabelle, anong nangyari sa'yo? Bakit andito ka?" tanong ko mula sa likod ng gate. "Hinahabol nila ako, Elena. 'Yung mga dating tauhan ni Papa... akala nila sa akin binigay 'yung mga access codes ng accounts niya. Please, kailangan ko lang ng matataguan," iyak ni Isabelle.

Tumalikod ito at paalis na sana nang makita niya kung paanong umakap sa binti ni Elijah ang batang si Isabella at saka nito tinignan si Sabrina at nagpapaawang sinambit na, “Dahil ba mas pinili ni Daddy na makasama ako kesa kay Eliza kaya hindi masaya si Eliza at kaya galit si Aunt Sabrina kay Isabella? Kasalanan ‘tong lahat ni Isabella…” Naging malamig ang ekspresyon ng mukha ni Sabrina. Ipinaalala sa kaniya ng nangyayari sa kasalukuyan ang nangyari noong unang magtagpo ang landas nina Eliza at Isabella. Nahulog si Isabella sa swimming pool at sakto naman sa oras na nasagip ito ng kararating lang na si Elijah.

Umayos ng higa na niyakap ang katabing unan ko. "Makakalimot ka rin, Bhelle. Malilimutan mo din siya," piping usal ko na pumikit na. LUMIPAS ang mga araw na naging maayos naman ang pananatili ko dito sa farm ni Typhus kahit wala na sila dito ni. Isabella. Tumawag din sa akin si Isabella na nasa probinsya pala sila ni Typhus at ngayo'y pinaghahandaan na nila ang kanilang nalalapit na kasal. Doon pala nagpunta si Typhus na sinuyo ang pamilya ni Isabella. Kaya nawala ito at hindi na nagparamdam pa.

[Lance] MASAMA ang tingin niya kay Stefano kanina pa. Narito sila ngayon sakay ng Yatch nito papunta ng Isla. Nagpasya siyang do'n niya dadalhin si Letlet. Marami silang alaala ng magkasama sa Isla kaya baka makatulong 'yon para agad na bumalik ang alaala nito. Tsk. Ang hindi niya maintindihan ay bakit kailangan pang sumama ng Stefano na ito sa kanilang dalawa ni Letlet. Ang sarap itulak sa dagat. Pasipol- sipol pa ang gagò!

Mahal ko si Isiah, pero base sa nakikita ko ay para bang laro lang sa kanya ang lahat, kaya mas mabuti pang itigil na lang namin ang kahibangan na ito. "Di mo ba aawayin ang kapatid ko, Amber?" tanong ni Chiennie. "Bakit pa? Wala na kami, Chien, kaya kanya-kanya na kami ngayon!" sabi ko dito. "What?" di makapaniwala na sambit ni Cheinnie. "Di mo ba alam na hiniwalayan na ni Amber, si Isiah, noong isang linggo lang." sabi naman ni Carla.

sagot niya. "Man?" "The man in my party. Please, Sab. What is his name and where can I find him?" "Why suddenly you want to know?" "I'm pregnant. I just had my check up." Dinig ni Isabelle ang pagmumura ni Sabrina sa kabilang linya. Sanay na siya sa pagiging mean ng kapatid, hindi sila super close but somehow, they are treating her as her sister. Matabil lang talaga ang dila nito.

Ang babaeng lumabas ay si Isabella, ang pinsan ni Paola na matagal nang nawawala. "Akala niyo ba ay si Sebastian lang ang may gustong makuha ang yaman niyo?" tawa ni Isabella. Hawak niya ang isang remote detonator. "Sebastian, masyado kang maingay. Kristoff, masyado kang emosyonal. At ikaw, Paola... masyado kang nagtiwala." "Isabella... bakit?" tanong ni Paola.

Habang nasa biyahe pauwi, nagbukas ako ng iPad at sinubukang magpaka-busy, pero ang isip ko, naiwan pa rin sa Ferris Wheel. “Salamat po sa araw na ito,” sabi ni Isabela habang nakangiti. “It’s one of the most memorable and happy days of my life.” Napatingin ako sa kanya. Bigla siyang nag “po” ulit. Siguro dahil nandito si Adrian. Tumango lang ako, pero sa loob ko, may kung anong kirot. If only she knew how much that simple thank you meant to me.

Hindi ko na siya pinansin pa at pinanood nalang magsikain ang mga bibe. Maganda siguro kung magpapakilala ako sa kanila, siguro para rin silang tao 'di ba? At siguro, ito na ang simula para magkaroon ako ng mga kaibigan. "Hi, ako si Isabelle. Ang bago niyong tagapag-alaga." Pagpapakilala ko sa kanila habang nakasandal sa fence. May lumingon sa 'king bibe, medyo nagulat ako nang irapan ako nito at nagtuloy sa pagkain.

“Baka po kasi gusto lang niyang magpahinga nang mag-isa.” Sandaling tumahimik ang mga matatanda bago muling bumalik sa pagkain. Si Isabella naman ay lihim na bumuntong-hininga. Isa na naman itong palabas ni Sebastian. At ngayong siya na mismo ang sumusuporta sa kasinungalingan nito… hindi niya alam kung kailan ito titigil. Habang patuloy ang almusal, pilit pinapanatili ni Isabella ang kanyang composure. Ngunit kahit anong gawin niya, hindi niya maiwasang mapansin ang matalim na tingin ni Mercedes.