Novel & Cerita Phineas And Ferb And Isabella

pagsusumamo niya, halos hindi marinig ang boses sa sobrang hina. Lumingon ako kay Sofia na mabilis na lumapit sa amin nang marinig ang usapan. Umiling si Sofia sa akin, hudyat na huwag kong bubuksan ang pinto. "Isabelle, anong nangyari sa'yo? Bakit andito ka?" tanong ko mula sa likod ng gate. "Hinahabol nila ako, Elena. 'Yung mga dating tauhan ni Papa... akala nila sa akin binigay 'yung mga access codes ng accounts niya. Please, kailangan ko lang ng matataguan," iyak ni Isabelle.

Pagkaraan ng ilang minuto, huminto kami sa isang exclusive coffee shop… ‘yung klase ng lugar na puro mamahaling kotse at naka-designer ang mga tao. Pumasok kami at agad siyang sinervisyuhan ng staff na parang kilala siya. Umupo kami sa isang corner table. Nag-order siya ng kape at dessert… flat white and blueberry cheesecake. Tahimik akong nakatingin sa labas ng bintana, pilit na pinapakalma ang kaba ko. Hanggang sa siya na mismo ang bumasag ng katahimikan. “I’m Isabella,” sabi niya, sabay ngiti… pero ‘yung ngiti niya, malamig. “The mother of Caleb.”

Tumalikod ito at paalis na sana nang makita niya kung paanong umakap sa binti ni Elijah ang batang si Isabella at saka nito tinignan si Sabrina at nagpapaawang sinambit na, “Dahil ba mas pinili ni Daddy na makasama ako kesa kay Eliza kaya hindi masaya si Eliza at kaya galit si Aunt Sabrina kay Isabella? Kasalanan ‘tong lahat ni Isabella…” Naging malamig ang ekspresyon ng mukha ni Sabrina. Ipinaalala sa kaniya ng nangyayari sa kasalukuyan ang nangyari noong unang magtagpo ang landas nina Eliza at Isabella. Nahulog si Isabella sa swimming pool at sakto naman sa oras na nasagip ito ng kararating lang na si Elijah.

Umayos ng higa na niyakap ang katabing unan ko. "Makakalimot ka rin, Bhelle. Malilimutan mo din siya," piping usal ko na pumikit na. LUMIPAS ang mga araw na naging maayos naman ang pananatili ko dito sa farm ni Typhus kahit wala na sila dito ni. Isabella. Tumawag din sa akin si Isabella na nasa probinsya pala sila ni Typhus at ngayo'y pinaghahandaan na nila ang kanilang nalalapit na kasal. Doon pala nagpunta si Typhus na sinuyo ang pamilya ni Isabella. Kaya nawala ito at hindi na nagparamdam pa.

Tiyak na sa oras na maikasal sila ay babalik na si Lance sa dati. "Basta, Letlet, wag mong kalimutan ang usapan natin na sabay tayong mag-aanak ng sampo, ha!" Paalala pa nito sa napag-usapan nila noong mga bata pa sila. Sabay nilang ikinaway ang dalawang kamay nila ng matanaw ang kanilang kinalakihang Isla. Nang dumaong ang yatch ay nagmamadali silang bumaba. Nakangiting sinalubong naman sila ng mga taga Isla. Tuwang-tuwa ang mga ito ng makita si Lolo Roro at Lola Asun. Ang mga tauhan naman ni Lolo Roro ay ibinaba napakaraming pasalubong.

pag-iiba niya ng usapan. Bumuga ng hangin ang kanyang ninong bago tumingin kung saan. Kasalukuyan silang nasa loob pa ng sasakyant kagagarahe lang. Nagpraktis magmaneho si Isabella sa loob ng malawak na subdivision na iyon.

Habang nasa biyahe pauwi, nagbukas ako ng iPad at sinubukang magpaka-busy, pero ang isip ko, naiwan pa rin sa Ferris Wheel. “Salamat po sa araw na ito,” sabi ni Isabela habang nakangiti. “It’s one of the most memorable and happy days of my life.” Napatingin ako sa kanya. Bigla siyang nag “po” ulit. Siguro dahil nandito si Adrian. Tumango lang ako, pero sa loob ko, may kung anong kirot. If only she knew how much that simple thank you meant to me.

Hindi ko na siya pinansin pa at pinanood nalang magsikain ang mga bibe. Maganda siguro kung magpapakilala ako sa kanila, siguro para rin silang tao 'di ba? At siguro, ito na ang simula para magkaroon ako ng mga kaibigan. "Hi, ako si Isabelle. Ang bago niyong tagapag-alaga." Pagpapakilala ko sa kanila habang nakasandal sa fence. May lumingon sa 'king bibe, medyo nagulat ako nang irapan ako nito at nagtuloy sa pagkain.

“Baka po kasi gusto lang niyang magpahinga nang mag-isa.” Sandaling tumahimik ang mga matatanda bago muling bumalik sa pagkain. Si Isabella naman ay lihim na bumuntong-hininga. Isa na naman itong palabas ni Sebastian. At ngayong siya na mismo ang sumusuporta sa kasinungalingan nito… hindi niya alam kung kailan ito titigil. Habang patuloy ang almusal, pilit pinapanatili ni Isabella ang kanyang composure. Ngunit kahit anong gawin niya, hindi niya maiwasang mapansin ang matalim na tingin ni Mercedes.

Hindi ko naman mahal si Trenton. At ang kasal na ito ay isang deal lang. Pero habang pinapanood ko silang dalawa— Habang nakikita ko kung gaano sila ka-komportable sa isa't isa— May maliit na boses sa loob ko na nagsasabing may mali. At hindi ko alam kung bakit. Tumayo si Isabella pagkatapos ng ilang minuto. “Kailangan ko nang umalis,” sabi niya.