Poem About How You Value Yourself Novels & Stories

Na, na sa isang malaking telebisyon ako at dumadrama lamang ng tanga-tangahan? You will be as much value to others as you have been to yourself. Iniisip ko lamang na hindi ako ang nawalan. Kung 'di siya.

"What?.." "Self-destruction. You look at yourself as a bad person in their life because of your choices. A monster. You are thinking that everyone thinks that you are a cruel person. You are blaming yourself even you are also a victim of the situation. I want you to look to yourself, not as a demon imprinted in your head. Don't think that you deserve all the pain inside you because of the choices that you made. You chose those because you love them and you care for them. You'll be never in peace if you cannot love yourself..." Love yourself? How?

"I'm sorry kung... Ipinagpipilitan ko ang aking sarili sa'yo, I am so sorry for being so desperate to have you. Mahal na mahal lang talaga kita kaya ko pilit inilalaban. Kahit alam kong wala akong kalaban-laban umpisa pa lang. Kahit noong kay Eunice, kahit noong nawala na siya, hanggang ngayong si Olivia, wala pa ring ako." "You knew those from the very start, so why are you still going crazy about me?" Hindi ko mapigilang maging magaspang sa kanya. "You have to see yourself, Chealsea. You are not Chealsea, whom I have known since we were kids. The Chealsea that I once knew was the kind of woman who wouldn't settle for less. She loves herself so much that if that person doesn't like her, she

Huminto siya sandali at ngumiti nang mapait ngunit puno ng pag-unawa. “Ngunit ngayon, habang hawak mo ako nang ganito, naiintindihan ko na ang pag-iwan ay hindi ang katapusan. Ito ay naging simula ng mas malalim na pagkilala sa ating sarili. Ang paglayo mo ay nagturo sa akin kung paano tumayo sa sariling mga paa, kung paano pahalagahan ang aking sariling halaga, at kung paano maghintay nang may pananalig. At para sa iyo… ang panahong wala ako ay nagturo sa iyo kung gaano kahalaga ang isang bagay o tao kapag ito ay wala na sa iyong paningin.”

Hindi ko talaga lubos maisip noon na magagawa sa akin ni Earl yun, ang iwanan ako sa kalye habang umuulan at buntis pa ako noon kay baby Jacob. Oo, siyempre nagalit ako sa kanya. Mali naman kasi talaga ang ginawa niya at kahit mahal ko siya ay hindi ko siya kukunsintihin at hahayaan lamang ang aking sarili na api-apihin niya. We, women, should always value ourselves. If ever na naagrabyado tayo hindi tayo dapat papaya, no matter who they are in our lives. We must not let them!

"Walang sinuman ang may karapatang magtakda ng halaga mo kundi ikaw lang. At tandaan mo, may mga tao na makikilala ang totoong ikaw. Hindi mo kailangang magpanggap para magustuhan ka ng iba. Ang pinakamahalaga ay maging tapat sa iyong sarili." Habang patuloy silang naglalakbay, si Veronica ay medyo mas magaan ang pakiramdam. Bagamat may mga tanong pa rin sa kanyang isipan, nararamdaman niyang unti-unti niyang natutuklasan ang tamang landas. Hindi na niya kailangang mag-alala sa mga iniiwasan niyang tingin. Ang mahalaga ay ang kanyang lakas na matutong tanggapin ang sarili sa kabila ng lahat ng hamon.

Unti-unti siyang nawawala sa aking paningin, na tila ba ay hindi ko na siya maabutan. To what extent... Hanggang kailan ko kakayanin? Kaya ko ba talaga? The person who used to remind me every single time that I deserve all the good things , makes me question my worth now. Do I deserve this? Napahinto ako sa paglalakad at napaharap sa kalsada nang makarating ako sa waiting shed. Napaangat ako ng tingin at pinanood ang magagandang ilaw na nanggagaling sa mga dumadaang kotse.

Minsan, kahit simpleng bagay, nagiging big deal dahil sa pagiging over thinker ko. Minsan, tinatanong ko ang sarili ko ng kung ano-ano. Kung deserved ko ba talaga ang buhay ko ngayon. Kung sapat ba ako para sa ibang tao. Kung tama ba ang mga naging desisyon ko. Ang dami kong tanong pero hanggang ngayon, wala pa ring kasagutan. Saan ko ba hahanapin ang mga sagot? O kung mahahanap ko pa ba? But then I realized that everything happens for a reason. We should never question our worth because even if other people call us worthless, always remember that we always deserve the best and not settle for less. We know ourselves better than other people. We should never let other people drag us down.

Tahimik ang lahat. Ramdam ang bawat salita. “What matters,” dagdag niya, mas mahinahon ngayon, “is who you become when no one is there to define you.” Dahan-dahan niyang hinigpitan ang hawak sa mikropono. “I built myself,” diretso niyang sabi. “Not for validation. Not for revenge. But because I refused to stay where I was underestimated.” Ang mga salitang iyon ay parang direktang tumama sa mga taong kanina lamang ay nagdududa.

“Napatunayan mong hindi ang dugo o pangalan ang nagbibigay ng halaga sa isang tao, kundi ang kanyang puso at gawa. Kahit na lumaki ka sa dilim, nahanap mo ang iyong sariling liwanag at ibinahagi mo ito sa iba. Iyon ang dahilan kung bakit karapat-dapat kang maging pinuno.” Tumingin si Liam sa paligid—sa kanyang ama na laging nariyan, kay Sofia na hindi siya iniwan, at sa payapang buhay na mayroon siya. Naaalala niya ang mga araw na nagtago siya, ang mga tanong sa kanyang isipan kung sino siya. Ngunit ngayon, malinaw na ang lahat.