Poem About Myself As A Student 소설 & 이야기

Sa unang buwan, masipag pang mag-notes pero habang tumatagal, lalong tinatamad. Na-iwan akong mag-isa rito sa loob ng classroom namin dahil tinatapos ko iyong notes ko. Wala rin naman akong gagawin kaya minabuti ko na tapusin na ito para wala na akong isipin. Gusto ko ngang tawanan ang sarili ko. “Lorryce ikaw ba iyan,” halakhak ng aking konsensya na para bang hindi siya naniniwala na isa akong mabuting estudyante.

Mag go-golden age na rin siya next year. Napahinto ako nang nabangga ang noo ko. Nakayuko kasi akong naglalakad dahil an'daming nakatingin sa amin. Hinuhusgan na naman ng mga estudyante ang existence ko. I'm not doing anything to them. I hardly speak, and I'm always by myself, but I became known because they say I always smile alone. Wala naman akong pakialam sa kanila. Ang gusto ko lang makausap ay si Professor Zaiden at wala ng iba.

Chapter 72 CHLOE'S POV Tulala lamang akong nag lakad palabas ng Campus at nilalampasan lamang ang bawat estudyante na maka salubong ko sa daan. Napaka lalim ng aking iniisip at napaka bigat na nang aking dibdib sa mga nalaman ko kanina na nag bibigay sakit at kirot sa aking puso. Namanhid na ang buong katawan ko at uminit na ang sulok ng aking mga mata na gusto ko nang humagolhol ng pag iyak ng sandaling iyon subalit tinatatagan ko na lamang ang sarili ko na hindi maiyak.

Nauna na ako maglakad sakaniya. Naririnig ko naman ang yapak niya na nakasunod sa akin. "Sorry na, ligaya. Hindi naman kasi posible 'yong iniisip mo, eh, hindi ko kayang maging biglang matalino sa loob ng isang araw o ilang linggo lang. Atsaka nag-aaral naman ako, ah? Gumagawa ako ng assignment, nakakapagpasa naman ako ng activity at portfolio. Atsaka ang pustahan natin ay sa grades kung matataasan ko 'yong last grading ko at 'yong pangako ko sa'yo na makakapasa ako sa entrance exam na papasukan nating university..."

Nang mapakalma ko ang sarili ko ay napansin kong dumidilim na ang kalangitan, senyales na sasapit na naman ang dilim ngunit pagkatapos nito ay magliliwanag na ulit, parang buhay lang natin, didilim pero pagkatapos non may liwanag na darating. Tumayo ako sa kinauupuan ko at pinagpagan ang palda ko. “Aalis na ako ate, kailangan ko nang umuwi para intayin ang panibagong liwanag. ” Nakangiting sabi ko sa harap ng lapida ni ate. Naglakad na ako palabas at may nakasalubong akong mga estudyante na pauwi pa lang kagaya ko.

Minsan nga pag maganda ang mood ni Ma'am tatanungin ko ito kung gaano kahaba ang araw na meron ito. Kaya maglalagay na lang ako ng note para makapag paalam na rin dito na nauna na akong pumasok. Panigurado din naman kasi na hindi rin naman iyon sasabay sa akin pumasok. Ni hindi nga iyon namamansin pag nagkikita kami sa school. Akala mo naman kung sino na hindi manlang marunong bumati. Kainis Kung di ko lang siguro ito teacher sa isa kong subject ay baka hindi din ako kilala nito.

Tss. Okay. Susuko na ako. Hindi ko na aalamin pa kung ano nga ba talaga itong nararamdaman ko para kay Yluj. Napag-isip-isip ko noong linggo na ayaw kong makapanakit ng iba. Specially, ang murang puso ng isang grade seven student kahit pa halos dalawang taon lamang ang tanda ko sa kaniya. Naisip ko iyon habang nag-re-review ako para sa first grading exam sa mini library ng bahay namin.