Poem About Myself As A Student Novels & Stories

At higit sa lahat, natutong pahalagahan ang sarili ko hindi lang bilang anak, estudyante o class president, kundi bilang Althea. Minsan, sinasabi ng mga kaklase ko na naiinggit sila sa’kin. Na parang perfect life ko. Na buti pa raw ako, wala nang problema. Pero hindi nila alam ang totoo. Lahat ng meron ako, pinaghirapan ko. Lahat ng ngiti ko, may kasamang pagod. Pero ayos lang. Kasi alam kong lahat ng ito, may dahilan. At balang araw, magbubunga lahat ng sakripisyo.

Bigla naman akong ninerbyos ng malala. "Hindi man po ako kasing talino ng iba, alam ko po sa sarili ko na karapat-dapat ako na mapabilang bilang isang intern ng inyong hospital," nakangiting saad ko. "Alam ko po ang mga pagkukulang ko bilang estudyante, makikita niyo naman po ang records ko, pero sana huwag lang kayong bumase sa kung ano ang performance ko sa school, dahil ako, si Mikael Ynares Mendoza, ay isang babaeng puno ng pangarap sa buhay." And I thank you. Siguro naman humanga sila sa naging sagot ko. Aba, pinaghandaan ko ang speech na 'yan eh.

Iniipon ko ang mga sulat kamay na halos araw-araw kong natatangap no'ng kolehiyo ako. Every time I'm feeling alone, even when I'm still in college I always read all the letters, and some of them are poems. It came from an unknown admirer, and her letters help me to calm down. Namamalayan ko na lang din minsan ang sarili kong nakangiti habang binabasa ang kaniyang mga sulat. I tried to catch the person who always gave a letter, but I couldn't. And slowly, I realize I am always finding this person. I want to meet her, I want to know her. I don't tell these things my friends since I haven't met her yet. Baka ano pa ang isipin nila.

Hindi ko pwedeng isuko ang mga pangarap ko, lalo't gusto kong pagdating ng panahon atleast may maipagmalaki man lang ako. Napatingin ako sa mga estudyanteng dumaan sa harapan ko. Nagtatawanan ang mga ito, masayang-masaya, maaliwalas ang mga mukha. Mabuti pa sila, walang pino-problema. Sabagay ano pa ba ang po-problemahin nila e halos lahat naman ng mga studyante maliban sa mga skolar na kagaya ko ay puro anak mayaman. As usual nag-iisa na naman ako ngayon dahil hindi na kami magkaklase ni Sam sa ibang subjects. Nagkikita na lang kami kapag nagpang-abot ang schedule naming dalawa. Mostly lunch time na lang.

Why I felt torned into pieces, a fragile that might broke in any minute. It was very far from my life before.I am just a nobody and a loner in human world, I don't have friends nor lover.A simple student who wants to graduate, a person who ignores chances and just facing the truth that everything will be turned out on something bad.And I really don't expect that I'm going to fall in love either. I really don't expect to love,to care and be needy to someone.

Huminga ako ng malalim, malakas ang kalabog ng dibdib ko. Pinagmasdan ko ang mga taong nanonood sa akin. Ngumiti ako bilang pagsalubong sa mga tingin nila "Here we are. Every student may have a different situation. Every student and teacher give their best to become the best, or the better?" Inilibot ko ang paningin ko sa mga estudyanteng katulad ko na suot ang kani-kanilang mga toga.

I feel like we're still doing the things we used to do together, only that we're apart now. The latest issue of our school paper got distributed in class. I read through the entertainment section where I wrote a few prose and poetry. Ofcourse, it was written with a pen name. Karamihan ng mga iyon ay para kay Zephaniah at ayokong malaman niyang ako ang sumulat noon. Kabado ako sa magiging reaksyon niya. Luminga ako upang tignan siya ngunit hindi siya natagpuan sa classroom.

Parang hindi na ako nabubuhay nang totoo—survival mode lang, isang araw sa isang pagkakataon. Lahat ng tao sa paligid ko mukhang naka-move on na, pero ako? Parang stuck ako sa never-ending na cycle ng heartbreak. Ang mundo ko ngayon ay madilim at malamig, at pakiramdam ko mag-isa lang ako. “Miss Sharp, are you okay?” tanong ni Mark, isa sa mga estudyante ko.

The purpose of education is to turn mirrors that show a reflection of one's current self, into windows that serve as the door that let people find and recreate themselves. Architecture is my dream. In the ocean of different colleges, I can't afford anything without sacrificing my freedom, happiness, and peace. The least thing I could do for myself is pursue the dream that I truly desire because I owe myself to have and become everything I'm working on. Lahat ay pinaghihirapan ko. Hindi madali, pero kahit kailan ay hindi ako namalimos ng tulong o awa mula sa kahit na sino.

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.