Poem About Myself As A Student 소설 & 이야기

and I won't let anyone drag me down just because of one heartache. — Sumakay na ako ng sasakyan ko at mabilis na nagmaneho papunta sa University, maraming studyante nanaman ang nakakalat at mukhang may pinaguusapan. Nang makita nila ako ay nagtinginan sila saakin at nagbulungan.

ito ang sinasabi ko lagi sa sarili ko. Sa eskwela naman, ibang tao ako. Doon, walang nakakaalam kung sino ako, kung saan ako nakatira, o kung anong klaseng buhay ang tinataguan ko. Kilala lang ako bilang tahimik, laging nakayuko, masipag mag-aral pero hindi marunong makihalubilo. Ayoko kasing makipagkaibigan—takot ako na kapag nalaman nila ang buhay ko, iiwasan din nila ako, katulad ng ginagawa ng mga kasama ko sa bahay.

Kahit papano'y gumaan gaan ang pakiramdam ko nang makababa na. Napakaraming estudyante ang nasa harap ko ngayon. Kanya kanya sila ng ginagawa, halos wala nang pakialam sa paligid. Lumabas ako ng gusali. Napakasarap ng simoy ng hangin. Huminga ako ng malalim tsaka pinagpatuloy ang paglalakad.

I took a small sip, then set the cap back onto the bottle with force. Pumikit ako at inalala ang mga nakaraan, noong mga panahon na highschool pa lamang kami, ganoon din sa kung paano nagtagpo ang aming landas at kalaunan ay nahulog ang damdamin namin sa isa't-isa. I was an ambitious sophomore student that time, I have a big dreams and a lot of determination to succeed. Bumilis ang tibok ng aking puso ng dumaan na sa aking isipan kung paano kami unang nagtagpo ng ni Lucas.

Minsan, napapatawa niya ako sa kanyang mga kwento, lalo na kapag binabanggit niya ang mga simpleng bagay na nagbibigay kulay sa kanyang buhay bilang isang estudyante. "I'm trying my best, Ate Esme," sabi niya habang pinaglalaruan ang isang hibla ng buhok. "Minsan, ang hirap mag-balance ng school at personal life, lalo na when you feel like you have to prove something to everyone."

But we doesn't fit. I'm just a nobody, and you are a princess. Kung mamadaliin natin ang lahat ay wala akong buhay na maibibigay sa'yo. I will do my best, study and work hard for the better future. But, the next thing I knew is when I landed my feet on the school ground as a graduating student. I search for her in the crowd. But I didn't find her... I didn't see her.

e uniform ang halos lahat ng mga estudyante. "Noted Cloudy ko, and thank you for always reminding me about that and sorry for always o minsan lang naman na minamaliit ko yung sarili ko," nakangisi na ako ngayon sa kanya. Huminto na ang kanyang sasakyan dahil nasa parking area na kami ng school.

Noon, hindi ko alam kung kaya ko bang mag-isa sa college. Ngayon, kaya ko nang magsalita sa klase nang hindi nanginginig. Kaya ko nang magturo ng mga bagay na natutunan ko rin. Kaya ko nang magsabi ng hindi nang hindi nagso-sorry. Pero kahit ganoon, may mga bagay na hindi nagbabago. Sa sketchpad ko, isinulat ko... “Some summers stay with you forever. Some names too. Even when you try to bury them under exams and org projects, they stay. Like roots you can’t pull out.”

Hindi ito nakaimik. Napailing ako sa sarili. I have so many questions but I never had an answer. "Don't you know how suffocating it is to me? Everytime I'm going to walk, all students in our school is looking at me like I'm a piece of shit. Everytime they see me, all I hear is their whispers judging me like they already know all of me. Yes! I did said na ayos lang sa akin noong una na kaya ko, but right now I can't say that I can handle it anymore. All I did was to fake everything, all I did was to act like it's nothing. But deep inside it's really painful."

Ako raw kasi ang pinaka bata ngayon na teacher dito at baguhan din sa University. Kaya naman wala na akong nagawa pa kung hindi ang umuo sa kahilingan niya. Isa pa, mahilig rin naman kasi talaga ako sa mga ganitong gathering kaya walang problema. Naputol muli ang aking malalim na pag-iisip nang biglang may naglapad ng pagkain sa aking harapan, sa ibabaw ng aking lamesa. Dahan-dahan na nag-angat ang aking ulo hanggang sa tumama ng aking paningin sa mukha ng estudyanteng ubod nga ng ganda at talino, ang kulit naman.