Poem About Myself As A Student 소설 & 이야기

She sighed and took a deep breath bago nagsalita. "I am a student. Hindi nila ako maaaring tratuhin na iba sa lahat, at bukod pa, sinabi ko sa kanila na dapat tratuhin nila ako tulad ng isang mag-aaral. So… yeah! Tulad na lang ng nangyari sa klase ng mama mo kahapon." Paliwanag niya, at tumango lang ako. Iniisip niya na si Marge ang aking ina. Nais ko din sana ay siya ang nanay ko, ngunit sa kasamaang palad, hindi eh.

I wasn't able to finish my college, knowing that I am running for suma cum laude. I wanted to fit to the youth Jose Rizal called 'hope'. A lot of people envied me, loathed themselves for not being me. Tapos heto, heto ang nangyari. If this life of mine is not a hell then I don't already know what to call it. And if it's unreasonable to feel miserable, then fuck off, Universe! Sit in a cactus.

Sobrang daming estudyante at lahat sila busy sa mga ginagawa nila. Tinahak ko ang classroom namin. Kokonti pa lang nasa loob ng classroom namin. Hindi nila ako pinansin katulad nu'ng high school ako. For them I am just an air. I am just a nobody. Nilapag ko ang aking bag sa permanent seat ko. Wala pa si Gizzy sa kanyang kinauupuan. Papasok kaya siya? Sana pumasok siya.

Ako na itong di mapakali. Sana nga mahanap namin. (Jing-ER POV) Dahil naka-plaster ang ngiti ko sa aking labi, tipong nanalo nga ako sa lotto… O dahil sa uniporme ko na studyante lang naman ako ng pinakamahal na school…. Well, lahat ng yan wala akong paki-alam. Masaya lang talaga ako! Ayokong jumowa kaagad dahil barrier lang yan minsan sa kaligayahan.

Agad kong binawi ang kamay ko dahil nahihiya ako sa kagaspangan ng kamay ko. "Finally, I got to know the famous working student na laging laman ng school pulication," sabi nya. I was confused and I don't know what she's talking. Ako famous?What school publication? Ni hindi ko pa nakita ang sinasabi nya. Now I know bakit halos lahat ng studyante sa University ay kilala ata ako. "Oh! I am not aware of it honestly," tapat kong sagot. "Oh really?So you don't even know if someone is die hard in love with you and stalking you everyday?" makahulugang sabi nito. I saw Daryl bit uneasy. I smiled and laugh softly.

simple lang naman ang ayos ko, kumbaga hindi naman OA para makatawag ng pansin kaso parang may mali talaga eh. nagpatuloy pa rin ako sa aking paglalakad at hindi na lang pinansin ang mga nagtatawanang estudyante. sariling sikap kong hinanap ang aking magiging classroom at nagpapasalamat naman ako dahil hindi naging mahirap sa akin ang paghahanap.

rinig kong bati ng isang istudiyante nilingon ko lang ito at tumango nag apiran pa mga ito ng kabarkaada puro lalaki kaya napapailing nalang ako at nag tuloy-tuloy sa pag lakad, dito lahat ng mga students nirerespeto ang bawat isa mayaman o mahirap kasi bawat pangyayari dito sa paaralan makakarating agad kila don asthon at donya celeste at mananagot ang sinoman salarin kung sakali. Pag pasok ko sa loob ng class room namin lahat ng mga kaklase ko napatingin sakin ano artista lang ang peg agaw attention tst aniya ko sa aking sarili at naupo sa bangko na halos araw-araw kong inoupuan. "Ang ganda talaga ni shantal kahit walang kolorete sa mukha ang ganda-ganda parin at ang kinis at puti ng balat

Agad naman silang tumahimik nang magsimula na akong mag discuss. ******* Napamahal na sa akin ang ang mga estudyante ko. Madali lang kasi talaga akong ma-attached sa isang tao. And I don't know if this is considered as my strength or weakness. Basta't ang alam ko lang, totoo akong magmahal. I love and care for my students like my own children. Kaya concern ako sa kanila at ayaw kong nasasaktan sila. Everytime na makikita ko ang sinuman sa kanila na hindi okay, agad ko namang kinakausap at inaalam kung anong problema. Ganito naman talaga ako noon pa, kaya no question na mahal ako ng mga naging estudyante ko at kahit karamihan na sa kanila ay nagsipagtapos na ng Junior High School, pero never

Paano ko pa matitingnan sa mata ang bawat estudyante at magulang na makakaharap ko? I will be powerless. Nanghina ang kamay ko sa napagtanto. Kusang bumagsak ang mga iyon kasabay nang paghiga ko sa malamig na sahig ng banyo. I am asking and praying to gain all the strength to fight this battle inside me. I hope someone will comfort me and not judge me. Just that one person and I am okay. Gusto kong patigilin ang oras at hindi muna pumasok sa paaralan.

Magagawa na kaya akong tignan ng mga tao rito bilang isang normal na mamamayan din? I smiled more at my thoughts, dreaming about the impossible realm. Because I know, this is far away from permanent. This is just short-lived. Kailangan lang ipagamot kaya nakalabas nang ganito. Panandalian lang kaya hindi dapat mangarap nang husto. Ilang minuto pa, isang eskuwelahan naman ang nadaanan namin. Namangha ako sa kumpulan ng mga estudyante sa harap nito.