Poem About Myself As A Student 소설 & 이야기

Paalam niya. "Bye babe." Ako na ang nagpatay ng tawag. Pumasok na ako muli sa room at sinusundan ako ng tingin ng lahat. "Students, you may seem to enjoy the things you're doing right now but you'll realize how childish you are. Hindi rin ako masunurin na estudyante noon," ngising sabi ko pa. "Pero ako mismo ang napapahiya sa tuwing pinaalala nila kung ano ang mga ginagawa ko noon, so figure it out. Hindi naman ako bothered." Nakangising dagdag ko at naupo sa ibabaw ng table.

Huminga ako nang malalim bago hinayaang bumagsak ang katawan sa malaki kong kama. I may be stupid and the type of student that always got left behind in class sometimes, but trust me when I said I still have a big dream for myself. I mean, not just for myself but also for my family. Especially for my mom. I owe her a lot. Not my life, but I think my happiness. She's just the reason why am I taking this path. Kinabukasan ay maaga akong nagising. Mamaya pa ang klase ko pero maaga lang akong nagising dahil didiretso ako sa library ngayon.

I was feeling sleepy waiting kaya naman hindi ko napigilang maidlip sa inuupuan. As I was dozing off parang dinala ako sa isang panaginip. Panaginip sa nakaraan. I was a college student back then. First year, to be exact. I was bullied dahil sa itsura ko. I was wearing thick glasses at hindi talaga marunong mag-ayos. My hair was a mess dahil sa pagmamadali kong mahabol ang una kong klase.

"If this change in my appearance will also change the way the students here look at me, why not? If I can make friends here, why not? I grew up with so much love, so my heart is full of love too. I can give love to other people. I can do more for them." Huminga muna ako ng malalim bago ako bumaba ng sasakyan. Ang daming estudyante na papasok na rin sa University na kapwa mga napahinto sa kanilang kinatatayuan pagdating ko. Marahil ay nagandahan sila sa sasakyan na dala ko. "Wait niyo, mas maganda pa 'yung bababa, hihihi." pabiro kong sabi sa isipan ko.

Pinag-assign kami ng instructor ng essay tungkol sa “The Person Who Changed Me.” Napatigil ako. Sa dami ng puwedeng isulat, isa lang ang lumabas sa isip ko. Pero hindi ko naisulat ang pangalan niya. Sinulat ko lang: > He taught me that love isn’t about winning. It’s about surviving what remains when everything else breaks. At pagkatapos kong tapusin ‘yon, parang nakahinga ako ng mas malalim kaysa dati. Pag-uwi ko, naglakad ako sa may forest trail sa likod ng bahay ni Tita.

paliwanag niya sa 'kin. My minds were playing a crosswords. Hindi ko alam kung ano ang ipinupunto niya. And among those students here in this university, sa 'kin pa siya gustong humingi ng tulong? Isa lang akong transferee. Wala pang kaalam-alam sa lahat ng bagay. "I--I don't think I can--" "Yes, you can. You can play a role by your own self. And I'm gonna play my part," singit niya sa isasagot ko.

Tumingin ako sa puwesto niya pero hindi man lang ito nagusot. Hindi siya natulog dito sa kwarto namin. Ito ang unang beses na hindi kami magkatabi. Kahit masama ang loob ko ay bumangon na ako at nag-ayos ng sarili para pumasok sa university. Pagbaba ko ay wala na ang kotse niya. Umalis na pala ito. "Napasobra ba ako sa ugali ko?" Tanong ko sa sarili. Nagcommute na lang ako papasok sa University. Pagpasok ko pa lang ay narinig kong nagbubulungan ang mga estudyante habang nakatingin sa akin.

I am in 2nd year Class Masigpat, and sometimes it's hard coping with my studies lalo na at madalas wala ang professors. I can hear the sound of feets walking towards me. I didn't have time to look at them lalo pa at namomroblema na naman ako sa ipambabayad ng tuition sa darating na Pre-finals. Nakaupo ako malapit sa bintana, first window beside the front door kaya madali akong nakakalabas agad tuwing uwian. My face were buried in my folded arms in the arm-chair, staring at the outside suddenly being clouded with students wearing maroon shirt.

Sobrang maalaga niya rin sa'kin, at 'yun ang hindi ko makakalimutan sa kanya. Namimiss ko na talaga 'yun lalo na kapag may free time ay may isang mini-garden sa school at sa sobrang ganda ay literal na walang student na pumupunta don kasi siguro napakalayo sa mismong campus at parang natatabunan kaya hindi napapansin. "Sana mabalik 'yun. Nakakamiss talaga," napasabi ako sa sarili ko nang palabas na ako nang nagulantang ako nang may lalaking biglang sumulpot sa harapan ko.

At dahil doon, unti-unti kong tinakpan ang sarili ko sa mundo. Wala na akong masyadong kinakausap sa school. Dati, sanay akong may kasama, sanay akong tumatawa. Pero ngayon? Mas pinipili ko na lang ang sulok ng classroom o ang library na tahimik. Tahimik na lugar para tahimik din ang isip ko, kahit panandalian lang. Wala akong gana. Wala akong lakas. Dahil sa bawat araw na lumilipas, mas lalong tumitibok sa isip at puso ko ang isang masakit na realidad...