Poem About Myself As A Student 소설 & 이야기

Ganun talaga ang buhay para mabuhay! Nasa gilid ako ng kalsada alangan naman sa gitna. Pakamatay lang ang peg? Di ako ganun! Marami din akong nakasabay habang naglalakad kung sabagay uwian na kase eh. Especially mga estudyante like me but—absent ako this afternoon. Tinatamad akong mag-aral this afternoon kaya di ako pumasok. Ewan ko ba sa utak ko basta tungkol sa math umaatras ang brain ko. Akala ko talaga noon walang math sa grade 12 meron pala. Lalong-lalo na sa Research paper. Bakit ba kase iniimbinto yang thesis na yan?!

While everyone was having a fun time enjoying the events and preparing for the Muziklaban and party later this day— I, on the other hand, was busy doing my requirements and attending my classes. Minsan, ito iyong disadvantage ng model student. Sabihin na nating hindi mo problema ang grades sa pag-aaral pero hindi mo naman na-e-enjoy ang buhay dahil sa kakaaral. There were times that I would actually tell myself to be better than this— to prioritize what was making me happy and to just enjoy my youth. However, at the end of the day, my nagging self would tell me how shameful of a human being I was whenever I decided to prioritize silly things over my studies.

Muli na namang umulan: bagaman mahina lamang iyon, labis pa rin niyon na sinira ang mga inaasahan niya para sa araw na ito. Araw-araw nang may suot na kapote ang mga estudyante sa kanilang paaralan, wala na bang bago? Mahinahon siyang napasandal sa metal na hawakan sa kanyang likuran, pinagmasdan ang sariling repleksiyon sa haligi ng isang silid-aralang nasa harapan niya lamang. Ilang segundo niyang tinitigan ang sarili. Ni hindi gumalaw.

Pero hindi tahimik ang isip ko, hindi tahimik ang puso ko. Lalo na nang marinig ko ang dalawang estudyante sa labas. “Mas sincere kung handmade ang chocolate!” Sa sinabi ng estudyanteng yun, parang bumalik ang kahapon, para bang nangyari yun kahapon lang, ‘yung gabing iyon, yung paghihintay, pag-asa, at yung sakit. Nabusina ko ang manibela. Hindi ko napigilan.

dagdag ko, mas pormal na, “nasa inyo na po kung ano ang susunod na hakbang.” Umupo ako.ng kalmado pero sa loob ko ay proud ako sa sinabi ko. Law student kaya to, kaya lang di nakatapos kaya pumasok sa pagka dancer sa club para makapag-ipon para ituloy sa pag-aaral.

O baka noong napansin niyang lagi akong may dalang extra ballpen dahil ayokong manghiram—dahil ayokong magmukhang nangangailangan. O baka noon pa man, noong una ko siyang nakita sa orientation. Ang campus ng San Alvero International University ay palaging may kakaibang katahimikan tuwing gabi. Hindi ‘yung malungkot na katahimikan—kundi ‘yung puno ng pangarap. Sa library, ako ang huling estudyanteng umaalis. Palaging ganoon. Mas madali para sa akin ang magpaka-busy kaysa harapin ang sarili kong mga iniisip.

Siguro sa mga darating na araw, matutunan ko ring patawarin siya—hindi lang bilang taong nakasakit, kundi bilang taong nagpakatotoo. At higit sa lahat, matutunan ko ring patawarin ang sarili ko… sa mga pagkukulang, sa mga tanong na hindi ko naitanong, at sa damdaming hindi ko agad inamin. Sa ilalim ng lilim ng mangga sa garden ng campus, umuugong ang ingay ng huni ng ibon, halo sa mahinang kulitan ng mga estudyante. Pero para sa akin, parang dumilim ang paligid nang marinig ko ang boses niya.

“So youʼre student, huh.” Hindi ako nakasagot. Wala akong lakas para magsalita. Ang tanging kaya ko lang gawin ay sumabay sa kaniyang ritmo. Sa bawat pagbaon niya, tila ba nawawala ang lahat ng bigat ng buhay ko sa labas. Dito, sa dilim na ito, wala akong iniisip na tuition, walang landlord, at walang nanay na pumatay sa tatay ko. Ang tanging totoo lang ay ang init na nararamdaman ko ngayon.

Tingin ko nga ay walang pumapasok sa isip ko. I am currently studying as a fourth year college student and I'm taking up Bs Biology. Ilang buwan na lang ay matatapos na ang paghihirap naming mga estudyante at ga-graduate na kami. I also maintain my high grades because I have been a certified honor student since elementary but in my current situation, tila nawawalan ako ng gana. "Okay ka lang? Malamya ka kanina sa class" puna ni Jess habang nasa cafeteria kami.

Nagtawanan ang lahat na halata talagang nang-aasar lang sa akin. Diyos ko! Usal ko sa aking sarili sana makakapagtimpi pa ako sa mga estudyanteng ito at baka makalimutan kong teacher pala ako dito at, maupakan ko ang mga ito. Baka mamaya sumikat pa ako nang wala sa oras. "Isang teacher nanapak ng mga estudyante sa ABM." Diyos ko! H'wag naman sana.