Poem About Students Novels & Stories

ALUMNI party has come. At iyon na yata ang pinakahihintay ng lahat, habang ako ay tila nagdadalawang-isip pa rin kung tutuloy ba o hindi. At the age of twenty four ay ngayon ko lang ulit p'wedeng makita ang school na nagbigay karangalan sa aming mga estudyante sa kabila ng pagsisikap.

Halata sa kaunting pag-iisip na ang mga estudyante ay tiyak na hindi nabubuhay ng madali doon. Kung hindi, hindi sana madaling pumayag si Mr. Simmons. Kung tutuusin, isa pang estudyante ang ibig sabihin ng isa pang malayang lingkod. Kahit na sila ay itinuturing na mas mataas kaysa sa karaniwang riff-raff, ang kanilang ginawa ay paggawa pa rin.

That I should feel it first, smell the scent of it and experience what it is before I can offer it to everyone. Now I understand why all those things happened to me, because I was lacking so many things. I lack love for myself. I don't value myself. I don't trust myself. "Sige na umuwi na kayo." Sabi ko sa mga studyante ko. Sila ang last subject ko for today. They are graduating students. Mga batang punong-puno ng pangarap. Mga batang puno ng potensyal. "Patuloy mo po muna Miss. Last subject ka na po namin eh."

Edna mula sa labas ng faculty kaya napatingin ang nagdadaanang estudyante sa loob. Habang si Kendall Lin, isang top student, ay nanatiling nakayuko ang ulo dahil sa inis. Laki siya sa turo ng kaniyang mga abogadong magulang kung kaya't kailanman ay hindi pa siya umatras sa mga argumento o debate, maliban na nga lang kung doon na niya nasisigurado na mali siya. Hindi siya tumatahimik ngayon hindi dahil nahihiya siya, kung hindi iniisip niya kung nararapat pa bang isatinig ang kaniyang problema sa kan'yang marka. Sa limang taon na pag-aaral niya rito sa Cavin Internatiol School ay wala pang nakakuha ng kaniyang puwesto bilang Top 1. Ngayon lang, kaya nais niyang tanungin kung paano siya nawala

*** Hapon na. Tumatama ang sikat ng araw sa mga dahon. Sa playground, bahagyang gumagalaw ang basketball net dahil sa mahina ngunit malamig na hangin. Sa ilalim ng puno, may mga estudyanteng nagkukuwentuhan tungkol sa entrance exams, internships, at scholarship offers. Napadaan si Hope sa bulletin board, puno ito ng mga larawan ng mga top-performing students. Napabuntong-hininga siya. Bigla niyang naalala ang isang memorya—isang tagpo na parang lumulutang sa gitna ng init ng araw.

Upang matalo sila, idinagdag ang icing sa cake. Tuwang-tuwang sinabi ng isa sa mga estudyante, "Anong klaseng gang sila sa tingin nila? Para silang gang ng mga senior citizen!" Dati, takot siyang maglakad mag-isa sa madilim na eskinita. Ngunit ngayon lang niya binugbog ang dalawa sa mga miyembro ng gang nang mag-isa at pakiramdam niya ay nasa tuktok ng mundo. Napatingin ang lahat kay Heidi nang may paghanga. Nadama ng mga estudyante na kung hindi dahil sa kanya, maaaring nawala sa kanila ang lahat sa gang.

rinig kong bati ng isang istudiyante nilingon ko lang ito at tumango nag apiran pa mga ito ng kabarkaada puro lalaki kaya napapailing nalang ako at nag tuloy-tuloy sa pag lakad, dito lahat ng mga students nirerespeto ang bawat isa mayaman o mahirap kasi bawat pangyayari dito sa paaralan makakarating agad kila don asthon at donya celeste at mananagot ang sinoman salarin kung sakali. Pag pasok ko sa loob ng class room namin lahat ng mga kaklase ko napatingin sakin ano artista lang ang peg agaw attention tst aniya ko sa aking sarili at naupo sa bangko na halos araw-araw kong inoupuan. "Ang ganda talaga ni shantal kahit walang kolorete sa mukha ang ganda-ganda parin at ang kinis at puti ng balat

I can finally have my own share of peace in this school. Their faces brightened after listening to what I said. “Tama! Maraming pogi ro’n. Makikita ko na rin yung crush ko sa STEM!” Everyone boar a laughter. Umiling ako at nagpatuloy sa pagkain. Marami ngang gwapo ro’n. Madalas ay makakakita ka ng freshman na paulit-ulit dumadaan para lang masulyapan iyong mga crush nila. Well unfortunately for me, wala ako no’n. It is not in my list of priorities. I heave a sigh as we continued to brainstorm regarding our paper.

I smiled. We waited for the school hymn to echo the halls. Nilanghap ko ang sariwang hangin na marahang dumadampi sa aking pisngi at balikat habang tinitignan ang mga estudyante mula sa iba't-ibang colleges na naglalakad sa gitna ng university field. "By the way, nakaipon ka na ba ng sapat na pera para sa renta?"

Kawawa ka naman kung hanggang kolehiyo, hindi ka pa rin natututong mag-isa. Bumabyahe ako araw-araw ng more or less two hours. Nahahapo ako sa school kaya umuuwi agad ako. Pangarap ko naman ito noon kaso hindi pala masaya. Ang lakas maka-pangit ng usok sa Manila. Dumadami ang pimples ng mga estudyante, dahil sa pinaghalong polusyon at stress mula sa pag-aaral. Nakakapagtaka talaga ang mga estudyanteng may clear skin, paborito ka bang anak ni Aphrodite? "As an Engineering student, dapat ay alam niyo ito," sabi ng prof namin sa Chemistry. "Lalo na 'yong mga madadaldal sa likod diyan. Ang bababa naman ng score sa exam."