Poem About Students Novels & Stories

My chest clutches upon realizing that no one will walk with me today. Pumila na ang mga estudyante habang ang mga magulang naman ay nakaupo na sa puwestong nakalaan para sakanila. The program began with the national anthem that was followed by the school hymn as we marched towards our seats. Graduation. It is the closing of a book to open another season of it. It is another stage of growth in becoming a better version. The days of sacrifices and struggles are finally paying off. The greatness is being commenced.

Sa taglay na kalakihan nitong puno ay talagang malamig sa ilalim nito. May kasabihan pa nga daw na kung sino ang kauna unahang lalakeng tutulak sayo dito sa duyan ay malaki ang chance na siya din ang makakatuloyan mo. Tinatawag kasi itong Tree of hope, Kesyo daw lahat ng students na depress sa mga studies nila ay dito pumupunta. Pati nga ang mga teachers na depress din sa students nila ay dito pumupunta. "Hi?" Tumingin ako sa likod ko nang may nagsalita. "Are you, Ate Adrienne?" Lumapit pa siya sakin at may binigay na papel.

Marapat lang na sila'y pakainin ng talong. Mga literaturang nakakadugo ng ilong, sa utak ko'y parang mga tipaklong. Sa tainga nama'y parang bubuyog na bulong nang bulong. Aklat at panulat sa aki'y nakakandong. Kaya utak ko'y paikot-ikot na parang isang gulong. Mga estudyante sa paligid ay aali-aligid. Karamiha'y tila nauumid kapag pinag-arala'y nabatid. Para bang mga palakang napatid sa lubid na naiwan sa bukid.

Hindi ko na kailangang maghanap dahil ang mga babae ang kusang lumalapit sa akin. Inilibot ko ang aking tingin sa paligid. I wonder why my sister wants to stay in such a crowded place? Ang iingay ng mga studyante na ginawang tambayan tong coffee shop. Students nowadays, puro pagpapasarap lang sa buhay ang alam.

Ang dibdib na halos masira sa pagwawalang bahala mo, Pero kahit na ganon ay ikaw pa rin. Alam kong hindi ka sa akin, Ngunit nais pa din kitang angkinin. Hindi mo man pansin ang tinatagong pagtingin, Handa pa din akong ikaw ay mahalin.” Ang lahat ng estudyante at mga guro ng paaralan ay sabay-sabay na nagpalakpakan dahil sa pagkamangha sa tulang ipinarinig ni Hayami.

Ibig kong masilayan ang kumakaway na hugis ng apoy at usok, magpapadala ng kahilingang tutungo sa itaas at nawa'y mariring iyon ng langit at agad akong bigyan o gabayan. Naiinggit ako sa mga kamag-aaral ko. Nakikita ko sa kanilang mga larawan at video sa social media ang kanilang mga ngiti habang hinihipan ng kanilang bibig ang kandilang nakatayo sa ibabaw ng cake. Nakasuot din sila ng mga damit na naaayon sa kanilang piniling istilo at kulay. Maraming tao ang nakapaligid sa kanila, pumapalakpak nang malakas at may kasiyahan sa nasaksihang tagpo ng buhay. "PUNTA KA MAVIE sa Linggo ha?" Sabik na paanyaya ng isang kamag-aral na apat na taon ko nang kasama sa kolehiyo.

Napabuntong hininga ako habang unti unting ibinaba ang phone ko. Napatingin ako sa paligid. Maraming students. Maraming mata. Maraming taong posibleng may alam. At mas maraming pwedeng maging problema. Pero kaya ko naman. Matagal ko nang ginagawa ito. Mag act na parang wala lang. Maglakad na parang ordinary student. Huminga na parang wala akong tinatagong buong mundo.

Ang pangit naman ng cause of death ko. "Ang lalim naman ng imahinasyon mo bff," na nunukso na sabi nito, "tapos na po ang flag ceremony,tulaley ka parin." Nahihiyang nilibot ko ang aking paningin,isa-isa ng nagsisi-alisan ang mga estudyante sa kanilang linya. "Ge, imagine pa," panunukso niya pa. "Hindi a," tanggi ko at na unang maglakad.

patuloy na sambit ni sir sa harap ng klase. Four years in university and I have seen students crying in the comfort room, roofdeck, gymnasium and other corner of this place. University is cruel. The snake culture, sick teachers, family problems, GPA and anxiety, for the future to take away all of your happiness and kill your will to live. The saddest thing I have ever seen.

Ang taong titingin sa kanya hindi bilang estudyante, kundi bilang babaeng may kwento, sakit, at pusong marunong magmahal. Naglakad siya sa pasilyo, tila lutang. Pinagmasdan ang bawat estudyanteng nagdaraan—may magkaka-grupo, may tawanan, may kanya-kanyang kwento. Nagsimula siyang magtanong sa ilan: “Excuse me po, saan po ang Daffodil?” “Ah, doon po sa kanan, sa dulo.” “Salamat po.”