Poem About Students Novels & Stories

Lalo na at panibagong bulungan na naman ang naririnig ko ngayon. Ngunit pagkaraan ng ilang minuto kong pananahimik ay hinarap ni Jeff ang mga nakatinging estudyante na tumitingin ng may pagkauyam at pagkaasar lalo na sa akin "All of you if you don't stop saying sh'ts to her .I swear your all gonna be f*cked up."ang sinabi niya na tinitigan ang lahat ng nasa harapan ng canteen na tila nanonood ng magandang palabas ,nasa tinig at awra ang banta ng panganib na kinatahimik naman ng lahat .

Ang dating mga hallway na puno ng pagmamadaling estudyante ay napalitan ng mga graduates na suot ang kanilang toga, mga magulang na abala sa pagkuha ng litrato, at mga kaibigang halos ayaw nang bitawan ang isa't isa dahil alam nilang maaaring ito na ang huling araw na magkakasama sila bilang magkakaklase. May mga bulaklak sa paligid. May mga tarpaulin. May mga kamera. May mga iyakan at tawanan. Sa bawat sulok ay may mga pamilyang nagsisikap na i-freeze ang sandaling iyon sa isang litrato. Para sa karamihan, iyon ang araw ng tagumpay. Ang araw ng mga pangarap. Ang araw na pinaghirapan nila sa loob ng ilang taon.

Wala na akong lakas to even pretend to look cute today. By the time I leave the dorm, medyo umaaraw na, but the ground is still wet. The smell of damp soil fills the campus air, and usually gusto ko yung amoy na ’yun. Soothing. Peaceful. Pero ngayon, it just reminds me of last night. I walk to class slowly, each step heavier than the last. Students pass me, laughing, talking about exams, org events, crushes. Normal life. A world still spinning.

Tinitigan lang siya. "Nakakita rin ako ng maraming estudyante doon. Nakaupo sila sa sahig, magkakasamang nagbabasa ng libro, nag-uusap tungkol sa tula. Palihim akong nakinig. Sobrang sigla nila," sabi ni Lucia. Siya. "Napakaswerte nila na makapag-aral sa kolehiyo, makapag-aral, makakilala ng mga kaibigan. Hindi ko kailanman..."

Nagkasalubong ang kanyang dalawang kilay. "Paano kung hindi?" anas niya. "Kilala ko ang mga estudyante rito sa campus. Wala silang pinapalagpas na pagkakataon lalo na kung pagdating sa ganitong mga bagay. Do you think, everything's going to be alright just because—"

Ayaw madungisan ang pangalan niya. Sa halip na makigulo sa mga estudyante ay minabuti kong dumiretso sa waiting shed kung saan wala na masyadong tao. Palubog na ang araw at mangilan-ngilan na lang ang estudyanteng tumatambay sa may waiting shed. May sarili kasing bus ang university na naghahatid pauwi sa mga estudyante. Ang mga nalilate lang ang uwi ang naghihintay sa waiting shed samantalang ako ay pangalawang beses ko pa lang na naghintay dito.

Kaya't heto siya, parang siraulong nanginginig ang mga kamat habang nag-aabang sa kung sino man ang lalabas ng gate. Mariin niyang kagat ang ibabang labi habang naghihintay. Sunod-sunod na naglabasan ang mga estudyante mula sa school. Sa bawat batang lumalabas ng gate ay bumibilis ang tibok ng kanyang dibdib. Kung may makakakita sa kanya ngayon, paniguradong pagtatawanan siya.

Malawak ang harapan nito sabay may malaking fountain ito sa gitna sabay may hagdan pataas. Tumigil muna ako saglit sa gilid at nakikita ko ang mga mag-aaral dito na pinagsisilbihan silang bumaba sa kanilang mga sasakyan ng kanilang mga driver. Parang gusto ko ng umantras dahil hindi ko nakikita ang sarili ko sa ganitong buhay. Parang langit at lupa, sila ang nasa langit at ako naman ang nasa lupa.

Pero hindi tahimik ang isip ko, hindi tahimik ang puso ko. Lalo na nang marinig ko ang dalawang estudyante sa labas. “Mas sincere kung handmade ang chocolate!” Sa sinabi ng estudyanteng yun, parang bumalik ang kahapon, para bang nangyari yun kahapon lang, ‘yung gabing iyon, yung paghihintay, pag-asa, at yung sakit. Nabusina ko ang manibela. Hindi ko napigilan.

ko sa 'yo kaya ayaw ko na isang estudyante ang mapapayag ko na bigyan ako ng anak. Kung kailangan nila ng pera para sa pangtuition nila ay bibigyan ko sila ngunit hindi ko na kailangan na abalahin pa sa nais kong 'yon. Ayaw ko na samantalahin ang pagkukulang nila sa buhay nila para lang sa kagustuhan ko. Kung may babaeng mapapayag ako na bigyan ako ng anak ay gusto ko na wala na ngang kailangan pa na isipin o responsibility sa buhay niya o sa iba pa na nasa paligid niya. Umalis na tayo sa lugar na 'to, dude. Maghanap na lang tayo sa iba at huwag na dito. Ayaw ko na ako pa ang maging dahilan para masira ang magandang plano nila sa sarili nila lalo na sa pag-aaral nila. I want to help those s