Poem For My Mother Novels & Stories

At the young age, my father taught me that life is always unfair at all aspects, at ang buhay ko at karangyaan ay hiram lamang, dahil kung hindi ko pagbubutihin ay hinding hindi ko ulit makakamit ang buhay na pinaranas nila sa akin. Little they know that this kind of life is not for mine, all I want before is to be with my mother at ang maramdaman na may nagmamahal sa akin. But I am always late, nang makalaya ako sa tatay ko, wala na si Mama. She is at her deathbed, and died at the day that I visited her room.

Hindi ko alam kung ano nga ba ang naisip ko noon sa gitna ng ganoong desperasyon. Sobrang daming tumatakbo sa isip, masyadong mabilis para makapagsalita. Marahil pinagsisihan ko lahat. Pinagsisihan kong nangtiwala agad ako sa isang estranghera. Pinagsisihan kong hindi ko sinamahan sina Mom at Dad sa ancestral home, baka nailigtas ko pa si Mom. Pinagsisihan kong inuna ko pa ring mahalin ang si Dad at kapatid ko na hindi naman ako pinahalagahan.

Something build up within me as it play right infront of my eyes. "Your mother is strong woman,very resilient and one of the woman i ever admire"her voice cracked as she delivered her words.Unconsciously my eyes already sting and tears were all ready to fall.Atleast my brain had let me be okay for hours pero sa isang kalabit lang ulit ay bumubuhos na ang lahat ng mga nangyari kahapon na nagulat ako na kaya ko na lang ulit na umiyak kahit na parang kanina lang ay nanlalata ako.Narinig ko na lang ang sarili kong paghikbi.

Nag umpisa na pumatak ang luha ni Mama at ngumiti ng mapait. "That day, nag sisi ako, na bakit hindi tayo naging mas malapit at pinili ko na solohin at idamay ang lahat sa sakit na nararamdaman ko, I didn't expect that you will chose me over your happiness, I promised that I will stay here as long that I am alive, andito lang si Mama para bumawi at mahalin ka, dahil kung hindi ko man nasabi sayo noon kung gaano kita kamahal, ngayon maipapakita at maipapadama ko sa'yo na andito si Mama para sa'yo at sa bawat desisyon mo, andito lang ako." I bite my lips, she just touched my heart and soul. Akala ko ay wala lang kay Mama ang lahat, but ky sacrifices warmth her heart, kahit na sa tingin nya ay

Utos pa niya. I sighed. Fine, I'll tell her more. Binanggit ko na lahat ng nalalaman ko. Kita ko ang galit ni Mommy. Gusto ko siyang sabihan na huwag na siyang magalit dahil ako ay napatawad ko na siya, but I know I cannot control my mother. Faye, bakit kasi ang dali mong mahalin? Bakit isang iglap lang na-i-in love ulit ako sa 'yo?

“Ladies and gentlemen, friends and family — este, kami lang naman ‘to — welcome po sa unang Mommy Appreciation Program!" Napahagikhik si Liam habang pumalakpak ng todo. Si Amara naman, kumakaway sa hangin na parang may audience talaga. Spoken word poetry ni Liam. Tumayo si Liam na parang nasa entablado, medyo nanginginig pa, pero may tapang. “Si Mommy ay hindi lang taga-laba, Siya rin ay doktor pag ako'y may luga, Siya ang sundalo sa gabing madilim,

But…but this woman standing in front of me is my mother. Ang araw na dapat sana ay masaya, ngayon ay agad na napawi. Yung tuwang bumabalot sa puso ko kanina, ngayon ay napalitan na ng galit at poot. How can a mother say something so cruel to her child?

she continued, her words a gentle caress, "and remember that I will always be with you, watching over you from above." "Embrace each moment, chase your dreams," she urged, her voice filled with warmth and encouragement, "and know that my love for you will never fade. "You are my greatest treasure," she concluded, her words a bittersweet melody, "and I am forever grateful for the gift of being your mother." With a final, loving gaze, the mother closed her eyes, her spirit at peace, leaving behind a legacy of love and a heart full of blessings for her cherished child.

"At sapat na ang katotohanang 'yun para sa akin. Ilayo ka man nila, palitan ng pangalan, bihisan sa paraang hindi ko magagawa. Hindi mai-aalis ng mundo na ako ang mama mo. Ako ang totoo mong ina at anak kita." And he will never ask for another mother, siya lang para kay Art. Umihip ang pang-umagang hangin mula sa bintanang malawak na naka-bukas, sabay no'n ay ang pagka-tuyo ng luha sa mukha nito at ang pagtangay sa tampo at poot na kinimkim ni Art sa dibdib niya nang matagal na panahon. "Mama..." he uttered out of nowhere.

CHAPTER THIRTEEN It's okay to lose your pride over someone you love. Don't lose someone you love over your pride. If kung 'to lang ang tanging paraan wag lang mawala ang mga anak ko gagawin ko. I can't imagine my life without my daughters. As mother I'm not perfect. I make mistakes. I forget things. I lose my cool. And some days I go a little crazy. But it's okay because in the end, no one could ever love my children the way I do.