Poem For My Mother นิยาย & เรื่องราว

He’s the reason why my mother was broken in the first place. Kung hindi niya sinaktan si Mama… baka nandito pa siya ngayon. Baka hindi ako lumaki na may ganitong puwang sa puso ko—isang puwang na kahit ilang taon na, hindi pa rin mapuno. I looked down at my trembling hands. “I want to hug my mom,” I whispered, almost to myself. “I want to comfort her. I want to tell her that she’s not alone. Na kaya pa niya. That I’m here.”

Agad ko siyang niyakap, kahit anong mangyari siya pa rin naman ang nanay na nag-alaga at nagpalaki sa akin. "Shhhh... Mom, kahit anong mangyari, you are always my mother, hindi man sa dugo pero sa puso ko, ikaw ang totoo kong nanay." Mahina kong bulong sa kanya. Bumitaw lamang ako sa pagkakayakap dahil kanina pa ako kinukulbit ng bulinggit kong anak. "Ma-me..."

tanong nito maya-maya. Agad niyang hinamig ang sarili at ibinalik ang tingin sa bintana. "No." "Why?" "Rain makes me sad. I have a long list of awful memories with the rain." "Like?" She hesitated for a moment before saying, "M-my mother died when it was raining." Agad na bumigat ang dibdib niya nang maalala ang malungkot na pangyayaring iyon ilang taon na ang nakararaan. "I-I was just coming home from school when I found her mother lying on the floor-- unconscious. She had a heart attack. I tried to ask for help pero masyadong malakas ang ulan, hindi ako marinig ng mga kapitbahay. When help came, my mother was long gone, leaving me alone… forever."

binigyan ako nito ng isang matamis na ngiti. "From the moment I came into this world, you've been my guiding light, my source of strength, and my unwavering support. Despite facing countless hurdles along the way, you never faltered in your love and dedication towards me. You sacrificed so much to ensure that I had everything I needed, even if it meant putting your own needs and desires on hold. You've shown me what true resilience looks like, Mom. You've taught me the value of perseverance, courage, and unconditional love. And now, as you face this new challenge, I have no doubt that you will emerge victorious once again" "Salamat anak mahal na mahal kita sobra"

Sabay hawi niya sa buhok ko pabalik sa tainga. "Wala akong ibang ina, tiya...ikaw lang...ikaw lang." Ulit na yakap ko sa kanya at hindi na siya nagsalita. I will never forgive my mother for what she did to me. Ang kapal naman ng mukha niya kung magpapakilala siya sa akin ngayon pagkatapos ng lahat? Hindi ko siya mapapatawad. . c.m. louden

She didn't failed to raise us with a good character, hindi kinukuwestiyon ang buhay at natutong magpasalamat sa lahat ng natatanggap, maliit man o malaki. Everyone feels the same as me with their mothers when I says she's the bestest mother or even women in the whole world. "Salamat po sa lahat, Mama." I whispered genuinely while crying in her embrace. "Salamat sa lahat, Bethylia. I know I didn't give you the best life pero kahit kailan ay hindi ako nakarinig ng kahit isang reklamo sa iyo. Alam kong nahirapan ka sa mga nakalipas na taon, ipinagpapasalamat ko na hindi ka sumuko." Mama cried while gently caressing my back.

Pero nang tuluyan siyang makatapat sa puntod ng mama niya, tila wala na siyang pakialam sa init ng araw, sa malamig na hangin, o sa kahit anong nasa paligid niya. Tahimik siyang nakatayo sa harap ng simpleng lapida habang nakatitig sa mga tuyot nang bulaklak na nakapatong doon. “It’s been a while since dumalaw ako sa ’yo, Mom,” mahina niyang sabi, nanginginig ang boses. Dahan-dahan niyang pinalitan ng sariwang bouquet ang lumang bulaklak. “Kahit hindi ako madalas makapunta rito, lagi kitang dala sa puso ko. Umaasa pa rin ako na balang araw… magkikita ulit tayo.”

May inabot ito sa aking maliit na aklat. "Ano ito, Mommy?" "Prayers iyan, sauluhin mo!" inis na saad ni Mommy. "Lintik kang bata ka, kahit isang stanza wala kang alam!" Nakasimangot naman ako. "Eh, kayo nga ho, eh, hindi niyo rin alam." "Malamang hindi naman ako madre, ikaw na anim na buwan na sa kumbento, kahit tatlong words wala kang alam!"

Hindi ako umiyak, pero ramdam kong may pader sa puso kong unti-unting bumabagsak. At last, even just a little… I’m beginning to feel what it’s like to have a mother.

I said almost begging to my Mom. "Oh, Son. Stop crying, My Love." Nahihirapang sabi ni Mommy. "Mom, please? I can't let her go." Umiiling na sabi ko at napayuko. I sobbed like a baby. Parang tinatarak ng ilang libong punyal ang puso ko. Sobrang bigat na ng nararamdaman ko. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong sakit na parang hindi ako makabangon. Para akong nalulunod sa sobrang sakit.